👴👴👴မုသားဖြူ👴👴👴(စ/ဆုံး)

 👴👴👴မုသားဖြူ👴👴👴(စ/ဆုံး)

————————————

“ဟဲ့ မယ်လှ နင်သောက်ဖို့ဆေး ငါနင့်အိပ်ရာဘေးထားထားတယ်။ဆန်ပြုတ်လည်း ပြုတ်ထားခဲ့တယ်နော်။ဒီနေ့ အဖိတ်နေ့ ဆိုတော့ လူစည်မှာဟ။ မြို့လုံးကျွတ်ဘုံကထိန်လှည့်မှာဆိုတော့ ငါအစောသွားတော့မယ်”

နာတာရှည် ဇနီးသည် ကို ပြောရင်း ရေခဲချောင်းရောင်းသွားဖို့ ဦးဖိုးအောင် သွားဖို့ပြင်သည်။
စောစောသွား ဒိုင်မှာယူပြီး မိန်းလမ်းတလျှောက်ရောင်းမည်။ဒီနေ့များများယူမှ ရမည်။
အမြတ်ငွေလေးများရင် အဖွားကြီးအတွက် လိုအပ်နေသောဆေးနှင့် အာဟာရပြည့်ဖို့ ကြက်သားပိုင်းလေးလည်း ဝယ်ပေးချင်သည်။
ဆန်လည်းကုန်နေပြီမို့ တခါတည်းဝယ်ခဲ့ချင်သည်။

“က်ိုဖိုးအောင် နှီးအုပ်ထုတ်လေးဆောင်းသွားအုံး။နေပူနေမယ်။ဆာရင်လည်း ဝယ်စား။ အငတ်မခံနဲ့။ကျွန်မရောဂါ ကျွန်မသိတယ်။
ရှင်လည်း ဒုက္ခများနေပြီတော့”

အိပ်ရာထဲ အသံတုန်တုန်နှင့် ပြောနေသော ဇနီးသည်စကားကြောင့် ဦးဖိုးအောင် ရင်ထဲနင့်သွားသည်။

“ငါ့အတွက် မပူပါနဲ့ဟာ။နင်ပဲနေကောင်းအောင်နေ”
ငါသွားပြီ”

နှီဦးထုတ်လေးဆောင်းပြီး လွယ်အိတ်စုတ်လေးလွယ်ကာ ဦးဖိုးအောင် ခပ်သွက်သွက် လှမ်းလာခဲ့သည်။အစောရောက်မှရမည်။လူစည်ကားသည့် ဒီနေ့လေးကို သူတို့လို ဈေသည်တွေ မျှော်ကြရသည်မဟုတ်ပါလား။

(၂)

စည်ကားလှတဲ့ ကထိန်ပွဲ ကြီးက လူတိုးမပေါက်ပေ။
တချောင်းပြီး တချောင်း ဓါးလှီ ရေခဲချောင်းတွေ လှီးပေးရင်း ဦးဖိုးအောင် ပျော်နေမိသည်။

“ကလောင်..ကလောင်”

“ဓါးလှီးရေခဲချောင်းတွေရမယ်နော်”

“ရေဆာပြေ ဓါးလှီး ရေခဲချောင်း”

ကြံပန်းခိုင်၊ရေခဲမုန့်၊အချဉ်ပေါင်း၊ပြောင်းဖူးပြုတ်၊မြေပဲပြုတ်ရောင်းနေကြသော ဘဝတူ စျေးသည်လေးများက ဦးဖိုးအောင်ကို ခင်ကြသည်။ဈေးရောင်းနေရင်း ဘကြီးအောင်ကို မေးမြန်းကြရင်း အားလုံးမျက်နှာလေးတွေက ပျော်ရွှင်နေကြသည်။လူကြီးပိုင်းဈေသည်မို့လည်း သတိပေးစကားက ပါပြီးသားပင်။

“ဘကြီးအောင် ရောင်းကောင်းလား”

“ဘကြီးအောင် အရိပ်ထဲရောင်း”

“ဘကြီးအောင် လူတိုးမယ်နော်”

“သတိထားအုံး”

အသက် ခြောက်ဆယ့် ငါးနှစ်သူ့ကို ဘဝတူစျေးသည်တွေက စာနာကြသည်။ဝိုင်းဝန်းအားပေးကြသည်။ ငွေအားမကူညီနိုင်တောင် အားရှိအောင် စကားလေးများနှင့် ပြောပေးကြသည်။
လူတွေကများ နေကပူ နေ၍ အချိန်ကြာလာတော့ ကိုဖိုးအောင် မျက်လုံးတွေဝါးလာသည်။
ရင်ထဲမှာလည်း အသက်ရှုမဝသလိုဖြစ်လာသည်။
နီးရာ အရိပ်ကလေးနား ကပ်လို့ ထိုင်ချရင်း အမောဖြေကာ ရောင်းနေမိသည်။
သည်နေ့ ရေခဲချောင်းတွေတော်တော်ကုန်သွားပြီဖြစ်၍ ပျော်နေမိသည်။

(၃)

“ရေခဲချောင်း သုံးချောင်း နှစ်ရာတန်”

အမောဖြေနေ၍ ရေခဲချောင်းလှီပေးလိုက်သည်။
တစ်သောင်းတန်ဖြစ်နေ၍ ရှိသမျှ အကြွေလေးတွေ အမ်းလိုက်ကာ အမောဖြေနေမိသည်။
အင်း သည်နေ့ တစ်သောင်းကျော်လောက်မြတ်လျှင် ပင်ပန်းရကျိုးနပ်ပြီဖြစ်သည်။
လည်မရောင်းနိုင်တော့၍ လက်ကျန်ရေခဲချောင်းလေးတွေကို ထိုင်းရောင်းလိုက်ရာ နေ့လည် နှစ်နာရီထိုးတော့ ကုန်သွားပြီဖြစ်သည်။
သားသမီးမထွန်းကားခဲ့သော သူတို့ဇနီးမောင်နှံအတွက် ဇရာအို ချိန်မှာ အင်မတန်ဒုက္ခရောက်ရသည်။
အလုပ်ကြမ်းလည်း မလုပ်နိုင်၍ ဒီလို စျေးရောင်းတာလေးက လင်မယားနှစ်ယောက်စားရသေးသည်။
အရင်က ညစောင့်၊ကုန်ထမ်းလုပ်ခဲ့ပေမယ့် ခုတော့
စျေးရောင်းတာလေးပဲ အားကိုးနေရသည်။
ဇနီးသည်ကလည်း ကျန်းမာရေးမကောင်း၍ ပို၍ ခက်ခဲလှသည်။ဗိုက်ထဲ ဆာလောင်လာ၍…အနီးမှာ ရောင်းနေတဲ့ မုန့်လုံးကြီးကြော် နှစ်ခုဝယ်စား၍ ရေနှင့် မျောလိုက်သည်။
ရေခဲချောင်းလည်းကုန်ပြီမို့ ရောင်းရငွေလေးကို ရေလိုက်ရာ တစ်သောင်းတန်ထင်ထားသော ငွေစက္ကူလေးက တစ်ထောင်တန်လေးဖြစ်လို့နေသည်။
ကိုဖိုးအောင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်စစ်သည်။
တစ်သောင်းတန် တရွက်မှ မတွေ့ချေ။

“”ဒုက်ခပဲ။ဘယ်လိုဖြစ်တာပါလိမ့်”

ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းခြင်းနဲ့ မျက်ရည်တွေက ဝဲလာသည်။

ပြန်စဥ်းစားရင်း..သူနေပူထဲမှာ မျက်လုံးတွေဝါးလာရင်း ခဏအမောဖြေနေတုန်း လာဝယ်တုန်းက
တစ်ထောင်တန်ကို တစ်သောင်းတန် ထင်ပြီး မှားအမ်းလိုက်တာပဲဖြစ်မည်။

“သြော်..လူတွေလည်း အသက်ကြီးသူရောင်းတာ
မှားအမ်းရင် ပြန်ပြောသင့်တာပေါ့လေ..ခုတော့”

ရေခဲချောင်းပုံးပေါ် ကျသွားသော မျက်ရည်စက်တွေကို လက်သုတ်ပဝါနှင့် သုတ်လိုက်သည်။
တစ်သောင်းကျော်မြတ်ရင် စီစဥ်ထားသည့် အစီအစဥ်လေး ပျက်ပြီ။
တနေကုန် ပင်ပန်းစွာရောင်းခဲ့ရသည်။ဒီလိုနေ့မျိုးက သူ့အတွက် ပိုပိုလျှံလျှံလေးရသောနေ့မျိုးဖြစ်သည်။
ပင်ပန်းသမျှအရာမထင်ခဲ့၍ ပိုပြီးမောသွားသည်။
အမြတ်ငွေလေး လေးထောင့်ငါးရာကိုကြည့်၍ မျက်ရည်လေးစို့လာသည်။ ဈေးရောင်းဈေးဝယ်တွေနှင့် အပျော်မျက်နှာတွေက ဘကြီးအောင်ကို ပျော်ရွှင်မှု့ မပေးနိုင်တော့ပေ။အရာအားလုံး ဝေဝါး၍ နေပေသည်။အတန်ကြာအောင် တစ်ယောက်တည်း ငြိမ်သက်နေမိသည်။

(၄)

“ဟူး”

မယ်လှအတွက် အားရှိအောင် ဝယ်ပေးဖို့ အစားအစာတွေလည်းဝေးပြီ။တနေကုန် ပင်ပန်းခဲ့သမျှ ခုတော့ အရာမထင်တော့။ဇောလေးနှင့်ရောင်းခဲ့တုန်းက မမောပေမယ့် ခုတော့ ‌ခြေတွေ၊လက်တွေပင် မသယ်ချင်တော့ပေဟ။အသက်ရှုပင်မဝသလို ဖြစ်လာ၍ ခံစားနေရတဲ့ ဝေဒနာ သက်သာလာစေရန် အာရုံကို လွှဲချင်ပေမယ့် မှားအမ်းလိုက်သော ငွေလေးကိုသာ နှမျောနေမိသည်။

မနက်တုန်းက ဇနီးသည်ပြောလိုက်သော စကားကို ပြန်ကြားယောင်ရင်း မျက်ရည်တွေကြားမှ ပြုံးလိုက်မိသည်။

“ဆာရင် ဝယ်စားလိုက်တော်။ကျွန်မကို ငဲ့မနေနဲ့”

“မယ်လှရေ ငါဝယ်စားချင်ပေမယ့် နင့်အတွက် ဆေးဖိုးလေးရအောင် ချွေတာခဲ့ပါတယ်။ ကံကြမ္မာက မျက်နှာသာ မပေးပါဘူး။အတိတ်ဝဋ်ကြွေးတွေလို့ ထင်မိတယ်ဟာ။နင်အားရှိအောင် အဟာရပြည့်စေမယ့် အစားအစာလေးတွေ ဝယ်ကျွေးချင်ပေမယ့် ဝေးသွားပြန်ပေါ့”

ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု့များနှင့် တစ်ယောက်တည်း တွေးနေခိုက် ဘေးသို့ ဘဝတူဈေးသည်လေးများရောက်လာမှ အတွေးစတွေပြတ်သွားသည်။

“ဘကြီးအောင် ဘယ်လောက်မြတ်။
ကျွန်မ တစ်သောင်း ခွဲမြတ်တယ်”

“ကျွန်တော်က နှစ်သောင်း”

“ငါက တစ်သောင်း နှစ်ထောင်”

စျေးသည်လေးတွေ သူ့ရှေ့ အမြတ်ငွေလေးတွေ ကြွားပြတော့ သူ့ရင်ထဲနင့်ခနဲ့ ခံစားရသည်။
ဟန်ဆောင် အပြုံးလေးပြုံးရင်း

“ဘကြီးအောင်လည်း တစ်သောင်းလေးထောင်မြတ်တယ်”

“ဟေး..ပျော်စရာကြီး”

“မိုက်တယ်”

အားလုံးက ဘကြီးအောင်အတွက် ပျော်နေကြသည်။ဘကြီအောင် ညာလိုက်သည်။ သူ့အတွက် ဘဝတူတွေ ပျော်တာလေးတွေ မပျက်စေလိုပေ။
အားလုံးကို မုသားသုံးလိုက်ရပေမယ့် ဘကြီးအောင်ရဲ့ လိမ်ညာမှု့က ဖြူစင်သည့် မုသားလေးလို့ထင်မိသည်။

“ဒီလိုနေမျိုးမှာ အရင်နေ့တွေထက် အမြတ်ကလေးတွေပိုရကြတာမို့ ဘကြီးအောင်အတွက်နှင့်အားလုံး အပျော်လေးတွေ မပြတ်စေချင်ဘူးကွယ်။
သူအဖြစ်ကို ပြောပြရင် အားလုံးစိတ်မကောင်းဖြစ်မှာသေချာသည်မို့ ဘကြီးအောင် ညာလိုက်မိတာပါ
ကလေးတို့ရယ်အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်ပြုံးနေပေမယ့် ဘကြီးအောင်ရင်ထဲင်ိုနေရတာပါ”

အပေါ်ယံ အပြုံးလေးနှင့် ဘကြီးအောင် စိတ်ထဲကနေ ဝမ်းနည်းစွာ ရင်ဖွင့်နေမိသည်။

(၅)

အားလုံးက်ု နှုတ်ဆက်ကာ ရေခဲချောင်းပုံးလေးလွယ်လို့ ဘကြီးအောင် ထွက်လာခဲ့သည်။
ရသမျှအမြတ်ငွေလေးက်ု စိတ်ထဲမှတ်ရင်း မနက်က စဥ်းစားထားတာလေးတွေ မေ့လိုက်သည်။ ဝယ်လို့ရမယ့်ဟာလေးတွေ သာ တွေးရင်း လေးကန်လာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ကိုဖိုးအောင် အိမ်ပြန်လာခဲ့တော့သည်။
တစ်ထောင်တန်ကို တစ်သောင်းတန်ထင်ပြီး မှားပေးလိုက်မိတာပဲ ကိုယ်တိုင် အပြစ်တင်မိသည်။အသက်ကြီးသမားတွေရဲ့ ဒုက္ခက မသေးလှပါလား။
အားလုံးကို လိမ်ညာပြောခဲ့ပေမယ့် သူ့ လုပ်ရပ်လေး မှန်ကန်တယ်လို့ တွေးရင်း အိမ်က အမေကြီးကိုလည်း ဘယ်လိုစကားလေးနှင့် နှစ်သိမ့်ရမလည်းဆိုတာ တွေးလာမိသည်။ သေချာတာကတော့

“မယ်လှရေ ဘယ်လိုဖြစ်မှန်းမသိပါဘူး။အရင်နှစ် သည်လိုနေ့မျိုးဆို ရောင်းကောင်းပေမယ့် ။ဒီနှစ် အရောင်းပါးတယ်ဟာ”

ပြီး
ဆောင်းမာန်ဝင့်အောင်
(တောင်ကြီး)