Posts

ညစာ

Image
  ညစာ(ဝတ္ထုတို) တင်ညွန့် ကျွန်တော်တို့သူငယ်ချင်း ငါးယောက် ညစာစားရန် ချိန်းထားကြသည်။ ကျော်သူရသည် အမေရိက ရောက်နေသည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ခန့်ရှိမည်ထင်သည်။ သူက မြန်မာနိုင်ငံကို ခေတ္တပြန်လာသည်။ သူငယ်ချင်းတွေအတူ ဆုံချင်သည်ဆိုသဖြင့် ကျွန်တော်တို့သည် ရက်တစ်ရက်ရွေးပြီး ညစာ အတူတူစားကြရန် ချိန်းလိုက်ကြသည်။ ကျော်သူရ၊ ခင်မောင်ဆွေ၊ ဌေးလွင်၊ အေးမြင့်နှင့် ကျွန်တော်တို့သည် တက္ကသိုလ်တက်ခဲ့သည့်နှစ်များအတွင်း အတွဲဆုံး သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ ငါးယောက်ထဲတွင် ကျွန်တော်က အမွဲဆုံးဖြစ်သည်။ ကျောင်းပြီးသည့်အခါတွင် ကျော်သူရက နိုင်ငံခြားထွက်သွားသည်။ ခင်မောင်ဆွေနှင့် အေးမြင့်က မိဘ လက်ငုတ်လက်ရင်း စီးပွားရေးလုပ်သည်။ ဌေးလွင်က သင်္ဘောလိုက်သည်။ ကျွန်တော်တစ်ဦးတည်း အစိုးရအလုပ်လုပ်သည်။ သူငယ်ချင်းတွေအားလုံး အိမ်ထောင်တွေကျပြီး သားသမီးတွေကိုယ်စီနှင့်ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဖော်မရှာ တစ်ကိုယ်တည်း လူပျိုကြီးဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်အတွက် ကိုယ်ရသည့်လစာနှင့် ကိုယ်တစ် ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရသည်မှာ အခက်အခဲသိပ်မရှိ။ လောဘမရှိခြင်းကလည်း ကျွန်တော့်ကို အေးချမ်း စေသည်။ ကျော်သူရပြန်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော့်ကို လာပြောသူမှာ အေ...

ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ(စ/ဆုံး)

 ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ(စ/ဆုံး) —————— ထိုနေ့က တောရွာတစ်ရွာနေ သူငယ်ချင်း မူလတန်းကျောင်းအုပ်တစ်ယောက်၏အိမ်တွင် သူ့မိခင် ကွယ်လွန် သဖြင့် ရက်လည်ဆွမ်းကပ်သည်။ ကျွန်တော်လည်း ကျောင်းမှ နေ့တစ်ဝက်ခွင့်ယူကာ သူငယ်ချင်းထံ လာရသည်။ အပြန်တွင် ကျောင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ကျောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်လာသည်။ ကျောင်းစိမ်းပုဆိုးဝတ်ပြီး ဘတ်စ်ကားကို တားရသည်မှာ အတော်လေး မလွယ်သည့် ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။ လာသမျှကားတွေက မောင်းပြေးတာများသည်။ ကျွန်တော်က နဖူးကကျလာသည့် ချွေးတွေကို လက်ကိုင်ပုဝါနှင့်သုတ်လိုက်ပြီး ပူအိုက်လွန်းသည့် ဒဏ်ကို မခံနိုင်သည့် အဆုံးတွင် တိုက်ပုံကို ချွတ်ကာ လွယ်အိတ်ထဲကို ခေါက်ထည့်လိုက်သည်။ ဘတ်စ်ကားတစ်စီးလာနေပြီ။ ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ခရီးသည် သုံးယောက်လောက်ကလည်း ရှိနေသဖြင့် သူတို့နှင့်ကွယ်ကာ ရပ်လိုက်သည်။ ကျောင်းစိမ်းပုဆိုးကို ကားဒရိုင်ဘာနှင့် စပယ်ယာက တွေ့လျှင် ရပ်မပေးမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဘတ်စ်ကားက ရပ်ပေးသည်။ အောက်က တားသောကြောင့်မဟုတ်။ အထက်က လူဆင်းမည်ဖြစ်သော ကြောင့်ပင်။ စပယ်ယာက ကားခေါင်မိုးပေါ်မှ တောင်းကိုချပေးရင်း ကျွန်တော့်ကို တွေ့သွားသဖြင့် “ကျောင်းဆရာ … တစ်ဝက်ခမရဘူးနော်” ဟု အော်ပြော...

သုံးပွင့်ဆိုင်

 သုံးပွင့်ဆိုင် အခန်းတစ် — အစပြုခြင်း မှောင်မည်းနေတဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ နာရီလက်တံရဲ့ တချက်ချက်အသံက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံထက် ပိုကျယ်နေခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့က ကားဟွန်းသံကို စောင့်နေရတာဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ နေ့စဉ်အလုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ မင်းမြတ် ပြန်လာချိန်ဟာ အမြဲတမ်း မရေရာဘူး။ တစ်ခါတလေ ညဉ့်နက်မှ၊ တစ်ခါတလေ မိုးလင်းခါနီးမှ။ ကျွန်မဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ သူဆီက စာတိုတစ်စောင်မှ မရှိဘူး။ ကျွန်မ ပို့ထားတဲ့ 'အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား' ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျအောက်မှာ 'Seen' ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မကို ပြောင်လှောင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က သူ့ကို လွန်လွန်ကဲကဲ ယုံကြည်မိတာထက်၊ သူ မရှိရင် မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်က ပိုကြီးနေတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အခန်းနှစ် — နီးစပ်မှုနှင့် အဆိပ်အတောက် ကျွန်မတို့ စတွေ့ခဲ့တုန်းက မင်းမြတ်ဟာ နူးညံ့တဲ့ လူသားတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို သူပဲ ကုစားပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အဲဒီနူးညံ့မှုတွေက ချုပ်ကိုင်မှုတွေ ဖြစ်လာတယ်။ "မင်းက ငါမရှိရင် ဘာမှလုပ်တတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ မေ။ ငါပြောသလိုပဲ နေစမ်းပါ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မ နားထဲမှာ စွဲနေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သူငယ်...

မုဆိုးမ

 မုဆိုးမ(စ/ဆုံး) ———— အေးစက်တောင့်တင်းနေသည့် လက်ဖျားလေးတွေကို တယု တရကိုင်ပြီး ပါးမှာကပ်ထားမိသည် ။ မှိတ်ထားတဲ့မျက်ဝန်း တွေကို ပွင့်လာနိုးနိုးမျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်ရတာလည်းအ မော ။ တင်းတင်းစေ့ထားတဲ့နှုတ်ခမ်းလွှာတွေက တစ်ခုခုကို ပြောတော့မယောင် ။ အရာအားလုံးတိတ်ဆိတ်နေပေမဲ့ ပြောနေကျစကားသံချိူအေးအေးက ကြားနေရဆဲ ။ ရုပ် နာမ်မဲ့နေတဲ့ သက်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်အနားမှာ ရှိနေတာတောင် နှလုံးခုန်သံတိုးတိုးက တဒိတ်ဒိတ် ။ အသက်မရှိနေစေအုံး တော့ အတူရှိနေသေးသည်မဟုတ်လား ။ နာကျင်လွန်းတဲ့အခါ မျက်ရည်တွေကနှလုံးသားထဲသို့ ပြန် လည်စီးဝင် သွားစမြဲ ။ ထွက်ပေါက်မဲ့နေတဲ့မျက်ရည်တွေက ရေသေအိုင်တစ်ခုလို ။ တအုံနွေးနွေး ။ ပန်းတွေကြားမှာအိပ် မောကျနေတဲ့မောင်ကတော့ အားလုံးနှင့်ဝေးရာသို့ ထွက်သွား နှင့်လေပြီ ။ ဘယ်တော့မှမြင်တွေ့ခွင့် မရနိုင်တော့မည့် မောင့် မျက်နှာကို အငမ်းမရကြည့်နေမိသည် ။ မျက်လုံးတွေမှိတ် ထားရင်တောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နိုင်မယ့်အထိ ။ သည် မျက်နှာ သည်ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ထိတွေ့ခွင့်ရခြင်းက သည်နေ့ နောက်ဆုံးမဟုတ်လား ။ ထမိန်စကို လာဆွဲသည့်လက်သေးသေးလေးတစ်စုံကြောင့် ရင်ထဲနွေးခနဲ ။ ပကတိကြည်လင်နေတဲ့သားမျက်နှာလေးက အပူအပင်ကင်းစွာ ။ သေချင...

ကြေကွဲကမ်းပါး

 *ကြေကွဲကမ်းပါး*📖📖📖(စ/ဆုံး) ———————- “””ဟာ့•••ဒီကောင်လေးအမြည်းဒီဘက်ဝိုင်းချဆိုတာ””” “”ဟုတ်••ဟုတ်ကဲ့လာပါပြီဗျာ””” ဖိုးတူးလေးသည်••သူ့လုံချည်စကိုဆွဲကာ•• တအဲအဲဖြင့်ငိုနေသော••• ညီလေးသုခ၏လက်ကိုဖြုတ်ချလိုက်သည်။ ထိုအခါညီလေးက••• သဲပုံပေါ်ထိုင်ချပစ်လိုက်ကာ••• တအဲအဲငိုလေတော့သည်။ ငိုက်လိုက်ဦးညီလေးရေ••• ညနေစာအလျင်မီဖို့ကအရေးပိုကြီးသည်မဟုတ်ပါလား။ ဆိုင်ရှင်ကြည်လျှင်ညနေစာထမင်းကျန် ဟင်းကျန်လေးတွေရနိုင်သည်။••• ခုတောင်ဆိုင်ရှင်ကအော်နေပြီမို့ငိုနေသော ညီလေးကိုလျစ်လှူရှုကာ•••• အပြေးအလွှားလုပ်ရှားလိုက်သည်။ တကယ်ဆို•••ဖိုးထူးလို•• ဆယ်နှစ်အရွယ်ကလေးအတွက်အရက်ဆိုင်ဆိုတာ လားလားမျှမအပ်စပ်ပါ။ ဒီလိုအရွယ်လေးတွေဆို•• အဖြူအစိမ်းဝတ်စုံနှင်စာသင်နေရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဖိုးတူးမှာတော့အရက်နံ့တွေအကြား ဟိုလူကခေါင်းပုပ်၊ဒီလူကခေါင်းပုတ်လိုက်ဖြင့် ဘဝကိုခက်ခက်ခဲခဲဖြတ်သန်းနေရသည်။ နေလုံးကြီးက••• အနောက်မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအတိုင်းငုပ်လျှိုးပျောက်ကွယ်လေပြီ။ ဖိုးတူးသည်ညီလေးကို••• ကျောတွင်ပိုးကာ••• လက်တွင်ကျွတ်ကျွတ်အိတ်ဖြင့်ထုတ်ထားသော ထမင်းနှင့်ဟင်းရောပြွမ်းနေသည့် ထမင်းထုပ်လေးကိုင်လျက်•••• သဲမြေတွေကြားဖိနပ်မပါခြေဗလာဖြင့် ညီလေးမေးသမျှဖြေရင်...

ကြမ္မာဆိုး

ကြမ္မာဆိုး ကျွန်တော့်ဘဝက နေဝင်ချိန်အလွန် မှောင်အတိကျနေတဲ့ ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ကြယ်တစ်ပွင့်မှ မမြင်ရသလို၊ လမ်းပြမယ့် လရောင်လည်း မရှိခဲ့ဘူး။ လူတွေက ပြောလေ့ရှိကြတယ်၊ ကံကြမ္မာဆိုတာ ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးတာပါတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကံကြမ္မာဆိုတာ ကျွန်တော်မသိလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတင် ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က ကျွန်တော့်ဘဝဟာ အားကျစရာကောင်းခဲ့ဖူးတယ်။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စာရင်းကိုင်မန်နေဂျာအဖြစ် အောင်မြင်နေသလို၊ ချစ်ရတဲ့ဇနီးသည် နဒီနဲ့အတူ နွေးထွေးတဲ့ အိမ်ကလေးတစ်လုံး ရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က လူတွေကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်တတ်တာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း ဇာနည်နဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီး နဒီကိုပေါ့။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာရဲ့ တိုင်နှစ်လုံးလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိတယ်။ အက်ကြောင်းတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း စလာတာ။ ပထမဆုံး အလုပ်မှာ ပြဿနာတက်တယ်။ ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်ရတဲ့ စာရင်းတွေထဲမှာ ငွေအလွဲသုံးစားမှုတွေ ရှိနေတယ်ဆိုပြီး စွပ်စွဲခံရတယ်။ ကျွန်တော် လုံးဝ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အထောက်အထားတွေ အားလုံးက ကျွန်တော့်ဆီမှာပဲ လာရပ်နေတယ်။ အ...

လူခြောက်မယား

 လူခြောက်မယား အခန်းတစ် ကျွန်မ၏ အိမ်ထောင်သက် ခုနစ်နှစ်တာကာလအတွင်းမှာ လူတွေက ကျွန်မကို "လူခြောက်မယား" လို့ ကွယ်ရာမှာ ခေါ်ကြတာကို သိနေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်း ကိုသန့်ဟာ အရုပ်တစ်ရုပ်လိုပဲ။ စကားမပြောဘူး၊ မရယ်ဘူး၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမရှိဘူး။ အိမ်ထဲမှာရှိနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်က တစ်ခြားတစ်နေရာကို လွင့်စင်နေသလိုမျိုး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိပ်ခန်းဟာ အေးစက်လွန်းလှပါတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် ကျောခိုင်းအိပ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ကျောပြင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ခဏခဏ ငိုခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မ ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လို့လဲ။ ကျွန်မကို သူ မချစ်တော့တာလား။ ဒီမေးခွန်းတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ နေ့ရက်တိုင်းကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝါးမြိုပစ်ခဲ့ပါတယ်။ အခန်းနှစ် ကျွန်မတို့ စတင်လက်ထပ်ခဲ့စဉ်က ကိုသန့်ဟာ ဒီလိုလူမျိုးမဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ နွေးထွေးတယ်၊ ရယ်စရာတွေ ပြောတတ်တယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ဆံနွယ်လေးတွေကို သပ်ပေးရင်း "မင်းကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်မယ်" လို့ ကတိပေးခဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်ကစပြီး သူဟာ ရုတ်တရက်ကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ချက်ပေးတဲ့ ထမင်းဟင်းကို အရသာမရှိသလို စားတယ်၊ ကျွန်မ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားအသစ်ကို သူ မမြင်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အငိုမျ...