သုံးပွင့်ဆိုင်
သုံးပွင့်ဆိုင်
အခန်းတစ် — အစပြုခြင်း
မှောင်မည်းနေတဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ နာရီလက်တံရဲ့ တချက်ချက်အသံက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံထက် ပိုကျယ်နေခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့က ကားဟွန်းသံကို စောင့်နေရတာဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ နေ့စဉ်အလုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ မင်းမြတ် ပြန်လာချိန်ဟာ အမြဲတမ်း မရေရာဘူး။ တစ်ခါတလေ ညဉ့်နက်မှ၊ တစ်ခါတလေ မိုးလင်းခါနီးမှ။ ကျွန်မဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ သူဆီက စာတိုတစ်စောင်မှ မရှိဘူး။ ကျွန်မ ပို့ထားတဲ့ 'အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား' ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျအောက်မှာ 'Seen' ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မကို ပြောင်လှောင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က သူ့ကို လွန်လွန်ကဲကဲ ယုံကြည်မိတာထက်၊ သူ မရှိရင် မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်က ပိုကြီးနေတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
အခန်းနှစ် — နီးစပ်မှုနှင့် အဆိပ်အတောက်
ကျွန်မတို့ စတွေ့ခဲ့တုန်းက မင်းမြတ်ဟာ နူးညံ့တဲ့ လူသားတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို သူပဲ ကုစားပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အဲဒီနူးညံ့မှုတွေက ချုပ်ကိုင်မှုတွေ ဖြစ်လာတယ်။ "မင်းက ငါမရှိရင် ဘာမှလုပ်တတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ မေ။ ငါပြောသလိုပဲ နေစမ်းပါ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မ နားထဲမှာ စွဲနေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ရတယ်၊ အလုပ်ထွက်လိုက်ရတယ်။ သူ ဖန်တီးပေးတဲ့ လှောင်အိမ်ထဲမှာ ကျွန်မကတော့ ပျော်နေသယောင် ဟန်ဆောင်နေခဲ့မိတယ်။ သူ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းက နွေးထွေးမှု မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှူရ ကြပ်စေတဲ့ အငွေ့အသက်တွေမှန်း ကျွန်မ သိလာတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျနေခဲ့ပြီ။
အခန်းသုံး — အလှည့်အပြောင်း
အဲဒီနေ့က မင်းမြတ် အင်္ကျီတွေကို လျှော်ဖို့ ထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ အိတ်ကပ်ထဲကနေ နားကပ်တစ်ဖက် ကျလာတယ်။ ရွှေရောင် နားကပ်လေး။ ကျွန်မဟာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုက ဆွဲဆုတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီညက သူပြန်လာတော့ ကျွန်မ မေးမိတယ်။ သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ "ဒါ ငါ့ညီမ ဝယ်ခိုင်းထားတာလေ။ မင်းက ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ? မင်း စိတ်ကူးယဉ်ပြီး ရူးနေတာလား?" တဲ့။ သူ့ရဲ့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ မှားယွင်းနေတဲ့သူတစ်ယောက်လို ခေါင်းငုံ့ခဲ့ရပြန်တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ သံသယတွေကို 'ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်မှု' လို့ ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကို ချိုးနှိမ်ခဲ့တယ်။
အခန်းလေး — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
ရက်တွေ ကြာလာပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲက သံသယက မငြိမ်းဘူး။ တစ်ညမှာ မင်းမြတ် အိပ်ပျော်နေတုန်း သူ့ဖုန်းကို ကျွန်မ ခိုးကြည့်မိတယ်။ ဖုန်းထဲမှာ 'သီတာ' ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ပို့ထားတဲ့ စာတွေ။ "မင်းနဲ့ မေ ဘယ်တော့ လမ်းခွဲမှာလဲ? ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး" တဲ့။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်လာတယ်။ မင်းမြတ်ရဲ့ ပြန်စာက ပိုနာကျင်ဖို့ကောင်းတယ်။ "ခဏလေး သည်းခံပါဦး။ မေက စိတ်မနှံ့သလို ဖြစ်နေလို့ ငါက ကရုဏာသက်ပြီး ပြုစုနေရတာ။ သူ အဆင်ပြေတာနဲ့ ငါ မင်းဆီ လာခဲ့မယ်" တဲ့။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် ချစ်သူ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ တခြားတစ်ယောက်ဆီ သွားဖို့ လှေကားထစ်တစ်ခု၊ ဒါမှမဟုတ် ကရုဏာသက်စရာ အရုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာလား။
အခန်းငါး — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
ကျွန်မ မင်းမြတ်ကို အမှန်အတိုင်း ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး မေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက နောင်တရရမယ့်အစား ကျွန်မရဲ့ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်တယ်။ "မင်းက ငါ့ဖုန်းကို ခိုးကြည့်တယ်ပေါ့လေ? မင်းလို ယုံကြည်မှုမရှိတဲ့ မိန်းမမျိုးကို ငါက ဘာလို့ ဆက်ချစ်နေရမှာလဲ?" သူက ကျွန်မကို အပြစ်သားလုပ်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မှောင်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ ဖုန်းခေါ်ပေမဲ့ မကိုင်ဘူး။ စာပို့ပေမဲ့ မဖတ်ဘူး။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ? ကျွန်မ သူ့ကို အစွမ်းကုန် ချစ်ခဲ့တာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချစ်ကပဲ ကျွန်မကို ပြန်သတ်နေတာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
အခန်းခြောက် — အဆုံးစွန်သော ပေါက်ကွဲမှုနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်
နောက်တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ သီတာဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးဆီကို သွားခဲ့တယ်။ မင်းမြတ်ရဲ့ ဖုန်းထဲက လိပ်စာအတိုင်းပေါ့။ ကျွန်မ ရန်တွေ့ဖို့၊ ပါးရိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်သွားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်။ သီတာဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးဟာ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ ထိုင်နေတယ်။ သူမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာလည်း ဒဏ်ရာတွေနဲ့။ "မင်းက မေလား? မင်းမြတ် ပြောပြောနေတဲ့ စိတ်မနှံ့တဲ့ တစ်ယောက်လား?" လို့ သူက မေးတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် စကားပြောကြည့်မှ အမှန်တရားက ပေါ်လာတယ်။ မင်းမြတ်က ကျွန်မကို သီတာဟာ စိတ်ဝေဒနာရှင်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို လိုက်နှောင့်ယှက်နေတာလို့ ပြောခဲ့သလို၊ သီတာ့ကိုလည်း ကျွန်မက စိတ်မမှန်လို့ သူကူညီနေရတာလို့ လိမ်ခဲ့တာ။ သူဟာ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို လှည့်စားပြီး နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေတာ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံးဟာ သူ့ရဲ့ 'သုံးပွင့်ဆိုင်' ကစားပွဲထဲမှာ အသုံးချခံတွေပဲ။
အခန်းခုနစ် — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
မင်းမြတ် အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မနဲ့ သီတာ အတူတူ ရှိနေတာကို တွေ့တော့ သူ ခဏတော့ ထိတ်လန့်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ သူက ရယ်မောလိုက်တယ်။ "အေးလေ... သိသွားတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ငါမရှိရင် သေမယ့်သူတွေပဲ။ ဘယ်သူက အရင်ထွက်သွားမှာလဲ?" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ ဒီလူဟာ လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ နူးညံ့မှုတွေကို သူက လက်နက်သဖွယ် ပြန်သုံးခဲ့တာ။ ကျွန်မ ဘာမှမပြောဘဲ အထုတ်ကို ဆွဲပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ သူ နောက်ကနေ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေပေမဲ့ ကျွန်မ နောက်လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ မိုးတွေ သည်းထန်စွာ ရွာနေပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ အေးချမ်းသွားတယ်။ တစ်ခုခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာထက်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရှာတွေ့လိုက်ရတာက ပိုတန်ဖိုးရှိမှန်း ကျွန်မ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။
ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ တစ်ဖက်လူကို ချုပ်ကိုင်ဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ ကြိုးမဟုတ်ဘူး။ သင့်ကို နာကျင်စေတဲ့ အချစ်ဟာ အချစ်မဟုတ်ဘဲ အဆိပ်အတောက်သာ ဖြစ်တယ်။ လှောင်အိမ်ထဲမှာ နေရတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်ဟာ အစာဝပေမဲ့ ပျံသန်းဖို့ မေ့လျော့သွားတတ်တယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို တခြားသူရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ်မှာ မတည်ဆောက်ပါနဲ့။ သင့်ကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ လက်ကို လွှတ်ချလိုက်ခြင်းက အရှုံးမဟုတ်ဘဲ လွတ်မြောက်ခြင်းသာ ဖြစ်တယ်။