ကြမ္မာဆိုး
ကြမ္မာဆိုး
ကျွန်တော့်ဘဝက နေဝင်ချိန်အလွန် မှောင်အတိကျနေတဲ့ ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ကြယ်တစ်ပွင့်မှ မမြင်ရသလို၊ လမ်းပြမယ့် လရောင်လည်း မရှိခဲ့ဘူး။ လူတွေက ပြောလေ့ရှိကြတယ်၊ ကံကြမ္မာဆိုတာ ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးတာပါတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကံကြမ္မာဆိုတာ ကျွန်တော်မသိလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတင် ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က ကျွန်တော့်ဘဝဟာ အားကျစရာကောင်းခဲ့ဖူးတယ်။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စာရင်းကိုင်မန်နေဂျာအဖြစ် အောင်မြင်နေသလို၊ ချစ်ရတဲ့ဇနီးသည် နဒီနဲ့အတူ နွေးထွေးတဲ့ အိမ်ကလေးတစ်လုံး ရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က လူတွေကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်တတ်တာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း ဇာနည်နဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီး နဒီကိုပေါ့။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာရဲ့ တိုင်နှစ်လုံးလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိတယ်။
အက်ကြောင်းတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း စလာတာ။ ပထမဆုံး အလုပ်မှာ ပြဿနာတက်တယ်။ ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်ရတဲ့ စာရင်းတွေထဲမှာ ငွေအလွဲသုံးစားမှုတွေ ရှိနေတယ်ဆိုပြီး စွပ်စွဲခံရတယ်။ ကျွန်တော် လုံးဝ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အထောက်အထားတွေ အားလုံးက ကျွန်တော့်ဆီမှာပဲ လာရပ်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကို အနီးကပ် ကူညီပေးနေသူက ဇာနည်ပဲ။ သူက ကျွန်တော့်ကို နှစ်သိမ့်တယ်၊ ဖြေရှင်းပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ ကျွန်တော် အလုပ်က ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရတာပါပဲ။ သိက္ခာတွေ မြေခခဲ့ရတယ်။
အလုပ်ပြုတ်သွားတဲ့နေ့က အိမ်ပြန်လာတော့ နဒီ့ကို ဖက်ပြီး ငိုချင်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နဒီက ကျွန်တော့်ကို အရင်လို မကြိုဆိုတော့ဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရွံရှာမှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငြီးငွေ့မှုလား မသိတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ မြင်နေရတယ်။ ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ အခန်းအပြင်ထွက်ပြီး တိုးတိုးတိုးတိုး စကားပြောနေတတ်တာတွေ၊ ကျွန်တော် မေးရင် စိတ်တိုတတ်တာတွေက နေ့စဉ်လို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
"နဒီ... ကိုယ့်ကို တစ်ခုခု ပြောပါဦး။ ငါတို့ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"
ကျွန်တော် အနူးအညွတ် မေးခဲ့ဖူးတယ်။ သူက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို တည့်တည့်တောင် မကြည့်ဘဲ "ရှင်က အသုံးမကျတာကို ကျွန်မက ဘာပြောရမှာလဲ" လို့ ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ဖြေခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားက ရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။
ဒုက္ခတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆင့်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေအားလုံးကို ဇာနည်က လုပ်ငန်းတစ်ခုမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ခေါ်ခဲ့လို့ ပေးလိုက်မိတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီလုပ်ငန်းက အလိမ်အညာမှန်း သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်မှာ ပြားစေ့တစ်စေ့တောင် မကျန်တော့ဘူး။ အိမ်ကိုတောင် ပေါင်နှံလိုက်ရတဲ့အထိ ဘဝက ကျိုးပျက်သွားခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် မခံစားနိုင်တော့တဲ့အဆုံး အပြင်ကနေ အရက်သောက်ပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲရောက်တော့ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကို မြေလှန်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ဇာနည်နဲ့ နဒီတို့ အတူရှိနေကြတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရင်းနှီးမှုက သူငယ်ချင်းအဆင့်ထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေတာကို ကျွန်တော် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်လိုက်ရတယ်။
"မင်းတို့... မင်းတို့ ဘယ်လိုတောင်"
ကျွန်တော့်အသံတွေ တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ ဇာနည်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြုံး ပြုံးတယ်။ နဒီကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပါပဲ။
"ရှင် သိသွားတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့။ ကျွန်မ ရှင့်လို ဘာမှမရှိတဲ့လူနဲ့ ဆက်မနေနိုင်ဘူး"
အဲဒီညမှာတင် ကျွန်တော့်ကို သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက စွန့်ပစ်သွားခဲ့ကြတယ်။ အိမ်လည်းမရှိ၊ အလုပ်လည်းမရှိ၊ ချစ်ရသူလည်း မရှိတော့တဲ့ ကျွန်တော်ဟာ လမ်းဘေးက ခွေးတစ်ကောင်ထက်တောင် နိမ့်ကျသွားသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို သတ်ပစ်ချင်လောက်အောင် နာကျင်ခဲ့ရတယ်။
လအနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ အမှိုက်ပုံဘေးက တဲစုတ်လေးတစ်ခုမှာ ဘဝကို ကပ်သီးကပ်သတ် ဖြတ်သန်းနေရတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ရှေ့နေတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ဆီကို စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။ အဲဒါက နဒီ့ဆီကပါ။
စာထဲမှာ ရေးထားတာက ကျွန်တော့်ကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့တယ်။
"ကို... ဒီစာကို ဖတ်နေရချိန်မှာ ကျွန်မ ဒီလောကမှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မမှာ ကုလို့မရတဲ့ ကင်ဆာရောဂါ နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေတာ ကိုယ့်ကို မပြောခဲ့မိဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ အလုပ်ပြုတ်တာ၊ ပိုက်ဆံတွေ ဆုံးရှုံးတာတွေဟာ ဇာနည်ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေဆိုတာ ကျွန်မ သိခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဇာနည်နဲ့ ပေါင်းခဲ့တာက ကိုယ့်ကို ရန်ငြိုးထားနေတဲ့ ဇာနည်ဆီက ကိုယ့်အိမ်နဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ပြန်ရအောင် ယူပေးဖို့အတွက်ပဲ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သေတော့မှာမို့ ကိုယ့်ကို ကျွန်မအတွက်နဲ့ ပူဆွေးမနေစေချင်ဘူး။ ကိုယ့်ကို ကျွန်မအပေါ် ရွံရှာမုန်းတီးသွားအောင် သရုပ်ဆောင်ခဲ့တာပါ။ အခု ကိုယ့်အိမ်နဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေအားလုံး ကိုယ့်ဆီ ပြန်ရောက်ပါပြီ။ ဇာနည်ကိုတော့ ကျွန်မ တရားဥပဒေနဲ့ ရင်ဆိုင်နိုင်အောင် အထောက်အထားတွေ အကုန် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တယ်။ ခွင့်လွှတ်ပါ ကို... ကိုယ့်ကို အရမ်းချစ်တယ်"
စာကို ဖတ်ပြီး ကျွန်တော် အရူးတစ်ယောက်လို အော်ငိုမိတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ နဒီ့ကို မုန်းတီးနေခဲ့တာ။ သူ့ကို ကျိန်ဆဲနေခဲ့တာ။ တကယ်တော့ သူက ကျွန်တော့်အတွက် သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို စတေးသွားခဲ့တာပါလား။
ကျွန်တော် အိမ်ကို ပြန်ရခဲ့တယ်။ ပိုက်ဆံတွေ ပြန်ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ နဒီ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး၊ ကျွန်တော် မုန်းတီးခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်သွားခဲ့တယ်။
အခု ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အိမ်ကြီးထဲမှာ ထိုင်နေရင်း နံရံက နဒီ့ဓာတ်ပုံကို ကြည့်နေမိတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝက ပြန်လည် တည်ဆောက်လို့ ရနိုင်ပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကတော့ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြမ္မာဆိုးပါပဲ။ အမှန်တရားကို သိရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
နောင်တဆိုတာ အချိန်လွန်မှ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ဆိုတာ ကျွန်တော် အခုမှ သေချာ နားလည်သွားခဲ့တယ်။ ဘဝမှာ အရာအားလုံး ပြည့်စုံနေရင်တောင် ချစ်ရသူရဲ့ ယုံကြည်မှုကို လွဲချော်ခဲ့မိတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဆင်းရဲဆုံး လူသားတစ်ယောက်ပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမှန်တရားသည် အလွန်ခါးသီးတတ်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ မြင်နေရသော အရာများသည် အမှန်တရား၏ အရိပ်မျှသာ ဖြစ်တတ်သည်။ မိမိအချစ်ဆုံးသူအပေါ် ယုံကြည်မှု ပျက်ပြားခြင်းသည် ဘဝတစ်ခုလုံး ကျိုးပျက်ခြင်း၏ အစဖြစ်သည်။