အနက်ရှိုင်းဆုံး အနမ်း

 မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ ညနေခင်းယံကို ငွေရောင်ခြည်မျှင်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားသကဲ့သို့ တဖွဲဖွဲကျဆင်းနေသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော တိုက်အိုကြီးများ၏ ပြတင်းပေါက်မှ စိမ့်ထွက်လာသော အလင်းရောင်မှိန်မှိန်တို့သည် ရေကန်ငယ်လေးများသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် လမ်းမပေါ်တွင် တုန်ရီစွာ လွင့်ပျံနေကြသည်။ မင်းထက်သည် ဆိုဖာအိုကြီးပေါ်တွင် မှီထိုင်ရင်း အခန်းပြင်ပမှ မိုးသံကို နားစွင့်နေမိသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ကော်ဖီခွက်မှ အငွေ့တို့သည် လေထုထဲတွင် ကခုန်ရင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသလို သူ၏ အတိတ်ဟောင်းများကလည်း ရင်ထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သည်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အောင် ဝေးကွာခဲ့ရသော အရိပ်အယောင်များသည် ယနေ့ညတွင်မှ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ သည်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေရသနည်းဟု သူတွေးနေမိသည်။

အခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ညဉ့်ယံကို အက်ကွဲသွားစေသည်။ မင်းထက်၏ နှလုံးခုန်သံသည် ပုံမှန်ထက် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ သူအိပ်မက်ထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်း ထောင်သောင်းမက တွေ့မြင်ခဲ့ရသော ထိုမျက်နှာလေးပင် ဖြစ်သည်။ သီရိသည် မိုးရေထဲတွင် စိုရွှဲလျက် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် ခိုတွယ်နေသော အရည်ကြည်တို့သည် မိုးရေလား၊ မျက်ရည်လားဟု ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှသည်။ သူမသည် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုအကြည့်များထဲတွင် နာကျင်မှု၊ လွမ်းမောမှုနှင့် ပြောမထွက်နိုင်သော စကားလုံးပေါင်းများစွာ ပုန်းကွယ်နေကြသည်။ မင်းထက်သည် သူမကို အခန်းထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး တံခါးကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်သည်။ အခန်းတွင်းရှိ လေထုသည် ရုတ်ခြည်းပင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသွားပြီး နှစ်ဦးသားကြားရှိ တိတ်ဆိတ်မှုသည် ဆူညံသော အော်ဟစ်သံများထက် ပို၍ ကျယ်လောင်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များမှ တစိမ့်စိမ့်ကျနေသော ရေစက်တို့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပုံရိပ်ငယ်လေးများ ဖန်တီးနေကြသည်။ မင်းထက်သည် အဝတ်စတစ်ခုကို ယူကာ သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးမိသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ရီနေသည်ကို သူကိုယ်တိုင် သတိပြုမိသည်။ သီရိသည် သူ့လက်ကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးများသည် အေးစက်နေသော်လည်း မင်းထက်၏ ရင်ထဲတွင်မူ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မကို ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာလဲဟု သူမက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ထိုအသံသည် မင်းထက်၏ နှလုံးသားကို အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ခွဲပစ်လိုက်သလိုပင်။ သူသည် ဘာစကားမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သူမ၏ နဖူးပြင်ကို သူ၏ နဖူးနှင့် ထိကပ်ထားလိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ချန်ထားခဲ့ရသော ကတိကဝတ်များသည် ဤအခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ပြန်လည်ရှင်သန်လာကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရေဒီယိုမှ လွင့်ပျံလာသော သီချင်းဟောင်းလေးများကဲ့သို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သဟဇာတ ဖြစ်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းပိတ်ရက်များတွင် ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းဘေး၌ လမ်းလျှောက်ရင်း ရှေ့ဆက်ရမည့် အနာဂတ်ကို ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို ရေးဆွဲခဲ့ကြဖူးသည်။ သို့သော် ဘဝ၏ လှိုင်းတံပိုးတို့သည် သူတို့ကို မထင်မှတ်ဘဲ ခွဲခွာစေခဲ့သည်။ မင်းထက်သည် မိသားစုတာဝန်နှင့် လောကဓံ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အဝေးတစ်နေရာသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရသည်။ သီရိကမူ မျှော်လင့်ချက် အကြွင်းအကျန်လေးများကို ဖက်တွယ်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ အချိန်နာရီတို့သည် သူတို့ကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ဆုံစည်းပေးခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်များသည် နှစ်ဦးသားကြားတွင် နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးထားခဲ့လေပြီ။

မီးအိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော လိမ္မော်ရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့သည် သီရိ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ သူမသည် မင်းထက်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းမှီထားရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိသည်။ မင်းထက်သည် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း အတိတ်၏ အမှားများအတွက် နောင်တအထပ်ထပ် ရနေမိသည်။ သူသည် သူမကို ချစ်ပါသည်၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သည့်အရာနှင့်မျှ မလဲနိုင်လောက်အောင် ချစ်ပါသည်၊ သို့သော် ထိုအချစ်သည်ပင် သူမအတွက် ဒဏ်ရာများ ဖြစ်စေခဲ့သည်ကို သူသိသည်။ သူသည် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပင့်မလိုက်ပြီး ငိုရှိုက်နေသော မျက်ဝန်းလေးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာတို့သည် တုန်ရီနေပြီး တစ်ခုခုကို ပြောရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း စကားလုံးတို့သည် လည်ချောင်းဝတွင် တစ်နေကြသည်။

ထိုခဏ၌ ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မင်းထက်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာများထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောယှက်သွားကြသည်။ ထိုအနမ်းသည် ကာမဂုဏ်ခံစားမှုသက်သက် မဟုတ်ဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာခဲ့ရသော ဝိညာဉ်နှစ်ခု၏ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအနမ်းထဲတွင် လွမ်းဆွတ်ခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်တို့ စီးဆင်းနေကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည် ပို၍ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးအတွက်မူ ဤကမ္ဘာသည် ငြိမ်သက်အေးချမ်းနေခဲ့သည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခွဲခွာလိုက်ကြသည်။ သီရိ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ နာကျင်မှုများ မရှိတော့ဘဲ နားလည်မှု အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေသည်။ မင်းထက်သည် သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ထားမသွားတော့ဘူးဟု ကတိပြုလိုက်သည်။ သီရိသည် ပြုံးလိုက်သည်၊ ထိုအပြုံးသည် ညမှောင်မှောင်တွင် ပွင့်လန်းလာသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လှပလွန်းလှသည်။ သူတို့သည် ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားကြပြီး ပြင်ပမှ မိုးရေစက်များကို အတူတူ ကြည့်နေမိကြသည်။ အတိတ်သည် ကျော်လွန်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း အနာဂတ်သည် သူတို့ရှေ့တွင် လမ်းမကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြန့်ခင်းထားသည်။

မိုးလင်းခါနီးအချိန်တွင် မိုးသံများ စဲသွားခဲ့ပြီ။ မြို့ပြသည် နိုးထစပြုလာသော်လည်း ထိုအခန်းလေးထဲတွင်မူ အချိန်များ ရပ်တန့်နေဆဲပင်။ မင်းထက်သည် အိပ်ပျော်နေသော သီရိ၏ မျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်ရင်း ဘဝဆိုသည်မှာ အမှားများနှင့် အမှန်များကို ရောယှက်ထားသော ပဟေဠိတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ အရေးကြီးသည်မှာ ထိုပဟေဠိကို အတူတူ ဖြေရှင်းမည့်သူ ရှိနေဖို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမ၏ နဖူးကို တစ်ချက် နမ်းလိုက်ပြီး သူမဘေးတွင် ဝင်လှဲလိုက်သည်။ ဤအနမ်းသည် သူ၏ ဘဝတွင် အနက်ရှိုင်းဆုံးနှင့် အဓိပ္ပာယ်အရှိဆုံး အနမ်းဖြစ်ခဲ့လေသည်။

နံနက်ခင်း၏ ပထမဆုံးသော နေခြည်စက်တို့သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာကြသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လူသံ၊ ကားသံများ စတင်ဆူညံလာသော်လည်း မင်းထက်နှင့် သီရိတို့၏ ကမ္ဘာလေးမှာမူ ဆိတ်ငြိမ်အေးချမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်များမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ရှိပြီး နောင်တွင် မည်သည့် လေမုန်တိုင်းပင် တိုက်ခတ်ပါစေ၊ မည်သည့်အခါမျှ လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေကြသည်။ ဤသည်မှာ ဇာတ်သိမ်းခန်း မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ ဘဝစာမျက်နှာသစ်တစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ ဝေးကွာခြင်းဖြင့် ခွန်အားယူရတတ်ပြီး၊ နာကျင်မှုဖြင့် နက်ရှိုင်းမှုကို တိုင်းတာရတတ်သည်။ မင်းထက်နှင့် သီရိတို့အတွက်မူ ထိုအနက်ရှိုင်းဆုံးသော အနမ်းသည် သူတို့၏ ကွဲအက်နေသော နှလုံးသားများကို ပြန်လည်စေးကပ်ပေးခဲ့သည့် ဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ နေရောင်ခြည်သည် အခန်းတွင်းကို လွှမ်းခြုံသွားသည့်အခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြိုင်တူ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ထိုအပြုံးများထဲတွင် စကားလုံးပေါင်း ထောင်သောင်းမကသော ကတိစကားများ ကိန်းအောင်းနေကြလေတော့သည်။