ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်

 နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်၏ အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းတို့သည် ကျွန်းသားအိမ်ဟောင်းကြီး၏ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တစိမ့်စိမ့် ချင်းနင်းဝင်ရောက်လာကြသည်။ အခန်းထောင့်ရှိ နာရီအိုကြီး၏ စက္ကန့်တံရိုက်သံမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို ဖြိုခွင်းနေသည့် တစ်ခုတည်းသော သက်ရှိအတ္တသံကဲ့သို့ပင်။ ဦးမြတ်မိုးသည် သူ၏ ခိုင်ခန့်ခဲ့ဖူးသော လက်အစုံကို ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။ တစ်ချိန်က ဤလက်အစုံဖြင့် ဘဝကို တည်ဆောက်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းများကြားတွင် အတိတ်၏ အငွေ့အသက်များသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ အိမ်ရှေ့က ရေတံလျှောက်မှ ကျလာသော ရေစက်သံများက သူ၏ နှလုံးခုန်သံနှင့် အပြိုင် လှုပ်ခတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဘဝ၏ ညနေခင်းသည် ဆည်းဆာထက်ပင် ပို၍ မှောင်မိုက်နေလေပြီလားဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။

လေပြေအေးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ဟောင်းနွမ်းနေသော လိုက်ကာစများက ကခုန်နေကြသည်။ ဦးမြတ်မိုး၏ စိတ်အစဉ်သည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုစဉ်က ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် ရယ်မောသံများ၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ဖူးသည်။ ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါ်သီတာ၏ ထမင်းဟင်းနံ့များက တစ်အိမ်လုံးကို မွှေးပျံ့စေခဲ့သည်။ ယခုမူ ထိုအနံ့အသက်များအစား ဖုန်နံ့နှင့် အထီးကျန်ခြင်းတို့ကသာ နေရာယူထားတော့သည်။ နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မိသားစုဓာတ်ပုံဟောင်းလေးသည် မှေးမှိန်နေသော်လည်း ထိုပုံထဲက လူများ၏ အပြုံးများကမူ ဦးမြတ်မိုး၏ ရင်ထဲတွင် အမြဲတမ်း လတ်ဆတ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ အချိန်ဆိုသည့်အရာသည် လူသားတို့ကို အရာအားလုံး ပေးအပ်ခဲ့ပြီးမှ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ရယူသွားတတ်သည့် သူခိုးတစ်ယောက်နှင့် တူလှသည်ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။

သမီးဖြစ်သူ နန္ဒာနှင့် စကားများခဲ့သည့် ထိုနေ့ညကို သူ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ မာန်မာနတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ကြသည့် ထိုအချိန်က အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ အေးစက်တင်းမာနေခဲ့သည်။ သမီးဖြစ်သူက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းကို ရွေးချယ်ကာ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းသွားခဲ့သည့်နောက်ပိုင်း ဤအိမ်ကြီးသည် ပို၍ပင် ခြောက်ကပ်သွားခဲ့ရသည်။ ဖခင်တစ်ယောက်၏ အချစ်ကို စည်းကမ်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ခဲ့မိသည်မှာ မှားယွင်းခဲ့လေသလားဟု သူ ယခုမှ နောင်တရနေမိသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးစက်တို့က တဖြည်းဖြည်း စိတ်မရှည်စွာ ရွာသွန်းလာကြသည်။ သစ်ရွက်များပေါ်သို့ ကျရောက်သော မိုးစက်သံများသည် လွမ်းမောဖွယ်ရာ တေးသံတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သမီးလေးပြန်လာမည့်နေ့ကို စောင့်မျှော်ရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မှုန်ဝါးလာခဲ့သည်။

ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ယိုယွင်းလာသည်မှာ လအတော်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်တက်လာသော နာကျင်မှုက တစ်ခါတစ်ရံ အသက်ရှူရုံပင် ခက်ခဲစေသည်။ ဆရာဝန်က အနားယူရန် ပြောသော်လည်း ဦးမြတ်မိုး၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အနားယူခြင်းထက် တွေ့ဆုံခြင်းကိုသာ ပို၍ တောင့်တနေမိသည်။ အိမ်နီးနားချင်း ကိုဖိုးထောင်က မကြာခဏ လာရောက်ကြည့်ရှုတတ်သော်လည်း သွေးသားရင်းချာ၏ နွေးထွေးမှုကိုမူ မည်သူကမျှ အစားမထိုးနိုင်ပေ။ အမှောင်ထုက တစ်စထက်တစ်စ ကြီးစိုးလာစဉ် အခန်းထဲရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးလေးသည် လေတိုးသည့်ဒဏ်ကြောင့် ယိမ်းထိုးနေသည်။ ထိုမီးတောက်လေးကဲ့သို့ပင် သူ၏ ဘဝမီးအိမ်သည်လည်း ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိနေခဲ့သည်။

တစ်ညတွင် စာပို့သမားက စာအိတ်အဝါလေးတစ်အိတ် လာပေးခဲ့သည်။ သမီးဖြစ်သူ နန္ဒာ၏ လက်ရေးကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် ဦးမြတ်မိုး၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ စာထဲတွင်မူ အတိတ်က နာကျင်မှုများကို ဖျောက်ပစ်ရန်နှင့် မကြာမီ သူမ ပြန်လာခဲ့မည်ဖြစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။ ထိုစာလေးကို ရင်ဘတ်တွင် အသာအယာ ကပ်ထားရင်း သူ၏ မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ နောင်တဆိုသည်မှာ နောက်ဆုံးအချိန်မှ ရောက်ရှိလာတတ်သည့် ဧည့်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုဧည့်သည်ကို လက်ခံရဲသည့် သတ္တိကမူ သူ့ထံတွင် ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်ခြင်းအလင်းတန်းလေးသည် သူ၏ မှေးမှိန်နေသော မျက်ဝန်းများတွင် ပြန်လည်တောက်ပလာခဲ့သည်။

မိုးကြိုးသံများက ကောင်းကင်ယံကို ဟိန်းဟောက်နေကြသည်။ မိုးက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေဆဲပင်။ အိမ်အောက်ထပ်က တံခါးသံတစ်ခုကို ဦးမြတ်မိုး ကြားလိုက်ရသလို ခံစားမိသည်။ စိတ်ထင်သည်လား သို့မဟုတ် တကယ်ပင်လားဟု သူ ခွဲခြားမရတော့ပေ။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အင်အားကင်းမဲ့နေသော်လည်း စိတ်ကမူ အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်ချင်နေသည်။ ခြေသံတဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို သူ ကြားနေရသည်။ ထိုခြေသံသည် သူ အလွန်ရင်းနှီးခဲ့သော၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက နေ့စဉ်ကြားခဲ့ရသော ခြေသံလေးပင်ဖြစ်သည်။ လှေကားထစ်များ၏ တကျိကျိ မြည်သံက သူ၏ ရင်ခုန်သံနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။ တံခါးလက်ကိုင်လေး လှည့်သွားသည့်အသံက အေးစက်သော အခန်းထဲတွင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တံခါးပွင့်သွားသောအခါ မိုးရေစိုရွှဲနေသော သမီးဖြစ်သူ နန္ဒာကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ နန္ဒာ၏ မျက်နှာတွင် နောင်တနှင့် လွမ်းဆွတ်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ နှစ်ဦးသား စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုနိုင်ကြသေးဘဲ မျက်လုံးချင်းသာ ဆုံနေမိကြသည်။ အချိန်များက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။ သမီးဖြစ်သူက အိပ်ရာဘေးသို့ တိုးကပ်လာကာ ဦးမြတ်မိုး၏ တုန်ယင်နေသော လက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ နွေးထွေးသော အထိအတွေ့ကြောင့် ဦးမြတ်မိုး၏ ရင်ထဲတွင် ရှိသမျှ အေးစက်မှုများ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။ ဖေဖေ ဟု ခေါ်လိုက်သည့် သမီး၏ အသံလေးက သူ၏ နားထဲတွင် ကမ္ဘာပေါ်၌ အသာယာဆုံး ဂီတသံကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

နန္ဒာသည် ဖခင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ငိုကြွေးနေမိသည်။ အတိတ်က အမှားများ၊ ခါးသီးမှုများနှင့် မာနများကို ထိုမျက်ရည်များဖြင့် ဆေးကြောပစ်လိုက်ကြသည်။ ဦးမြတ်မိုးသည် သမီး၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ခွင့်လွှတ်ခြင်း၏ အရသာကို အပြည့်အဝ ခံစားနေရသည်။ ဘဝ၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို လှန်နေရသည့်တိုင်အောင် ဤကဲ့သို့သော ပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိလိုက်ခြင်းမှာ သူ၏ ဘဝအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ဆုလာဘ်ပင်ဖြစ်သည်။ နာကျင်မှုများက တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားကာ စိတ်နှလုံးမှာ ကြည်လင်အေးမြလာခဲ့သည်။ တစ်အိမ်လုံးတွင် ရှိနေသော အထီးကျန်ခြင်းတို့သည်လည်း သမီးဖြစ်သူ၏ ရောက်ရှိလာမှုနှင့်အတူ လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေပြီ။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးစဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သစ်ရွက်များပေါ်မှ ရေစက်ကလေးများက လရောင်အောက်တွင် စိန်ပွင့်ကလေးများကဲ့သို့ တောက်ပနေကြသည်။ ဦးမြတ်မိုးသည် သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံများက တဖြည်းဖြည်း မှန်ကန်လာပြီး စိတ်နှလုံးမှာလည်း ငြိမ်းချမ်းမှုအပြည့် ရှိနေသည်။ သူ ပြောချင်သော စကားများကို အကုန်မပြောရသေးသော်လည်း သမီး၏ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူမ အားလုံးကို နားလည်နေပြီဟု သူ ယုံကြည်သည်။ လူသားတစ်ယောက်အတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် မိမိချစ်ရသောသူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိမြင်သွားခဲ့သည်။

ညဉ့်သည် တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာသည်။ နာရီအိုကြီး၏ အသံမှာလည်း ပို၍ တိုးညင်းလာသကဲ့သို့ပင်။ ဦးမြတ်မိုးသည် သမီးဖြစ်သူအား အိမ်၏ အမွေအနှစ်များနှင့် မိသားစု၏ တန်ဖိုးများကို တိုးတိုးလေး မှာကြားနေမိသည်။ နန္ဒာက ခေါင်းငြိမ့်ကာ နားထောင်နေရင်း ဖခင်၏ အေးစက်လာသော လက်များကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက မှေးစင်းလာသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ နွေဦးကဲ့သို့ နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သည်။ အတိတ်၏ အရိပ်မည်းများမှာလည်း လွင့်ပြယ်သွားကာ ယခုအချိန်တွင် မေတ္တာတရား၏ အလင်းရောင်သာ အခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဦးမြတ်မိုးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို အသာအယာ ပိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အေးချမ်းသော အပြုံးတစ်ခု စွဲထင်နေသည်။ နန္ဒာ၏ ငိုရှိုက်သံသည် အခန်းတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်နေသော်လည်း ထိုငိုသံမှာ နာကျင်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ချစ်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်းတို့ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ဘဝဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဆုံဆည်းခြင်းနှင့် ခွဲခွာခြင်းကြားတွင် မေတ္တာတရားကသာ ထာဝရ ကျန်ရစ်နေခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ အိမ်ဟောင်းကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ နံနက်ခင်း၏ အလင်းဦးသည် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာတော့ရန် ပြင်ဆင်နေလေပြီ။

ကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်ကလေးများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကြသည်။ အလင်းနှင့် အမှောင် လဲလှယ်သည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ ဦးမြတ်မိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အေးစက်ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း သူ ထားရစ်ခဲ့သော မေတ္တာတရားနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းတို့သည် ဤအိမ်ကြီးအတွင်း၌ အမြဲတမ်း ရှင်သန်နေတော့မည် ဖြစ်သည်။ သမီးဖြစ်သူ နန္ဒာသည် ဖခင်၏ လက်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် နမ်းရှိုက်ကာ အပြင်ဘက်ရှိ လင်းလက်လာသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်သည် အဆုံးသတ်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်စတင်ခြင်း၏ နိဒါန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သွားခဲ့လေသည်။