ခယ်မရဲ့ မာယာ

 မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသော ညတစ်ည၏ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ မီးရောင်စုံတို့သည် ဝေဝါးနေကြသည်။ အထက်တန်းကျလှသော အိမ်တော်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ဦးမင်းထက်သည် အပြင်ဘက်က မိုးရေစက်များကို ငေးမောကြည့်ရှုနေမိသည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် အေးစက်စက်ခံစားချက်တစ်ခုက အမြစ်တွယ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဇနီးသည်ဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်သီတာနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြားက ဆက်ဆံရေးမှာ ပန်းကန်ပြားပေါ်က ရေခဲတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်လွန်းလှသည်။ ထိုအေးစက်မှုများကို အရည်ဖျော်ပစ်မည့် မီးတောက်တစ်ခု သူတို့အိမ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ ထိုမီးတောက်၏ အမည်မှာ သွယ်သွယ်စိုး။ ဒေါ်ခင်သီတာ၏ ညီမအရင်းဖြစ်သော်လည်း ညီအစ်မနှစ်ဦး၏ စရိုက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။

သွယ်သွယ်စိုးသည် နယ်မြို့လေးမှ ရန်ကုန်သို့ ပညာဆက်သင်ရန် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဦးမင်းထက်၏ ဘဝသည် စတင်၍ ယိမ်းယိုင်ခဲ့ရသည်။ သူမသည် ငယ်ရွယ်နုပျိုရုံသာမက အမျိုးသားတစ်ဦး၏ စိတ်အာရုံကို မည်သို့ ဖမ်းစားရမည်ကို နွေးထွေးသော အပြုံးများ၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကြည့်များဖြင့် တတ်ကျွမ်းသူဖြစ်သည်။ အိမ်တော်ကြီးထဲသို့ သွယ်သွယ်စိုး ခြေချလိုက်သည့် ပထမဆုံးနေ့ကို ဦးမင်းထက် ယနေ့တိုင် မှတ်မိနေသေးသည်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ပန်းနုရောင် အင်္ကျီပါးလေးနှင့် သူမ၏ ကိုယ်နံ့သင်းသင်းလေးမှာ ဧည့်ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ ခင်သီတာကတော့ သူမ၏ ညီမလေးကို အပြစ်ကင်းစင်သော ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ မြင်ယောင်နေခဲ့သော်လည်း ဦးမင်းထက်ကမူ ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို သတိပြုမိနေခဲ့သည်။

ညစာစားပွဲတစ်ခုတွင် သွယ်သွယ်စိုးသည် ဦးမင်းထက်၏ ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း သူမ၏ ပုခုံးစွန်းလေးဖြင့် ဦးမင်းထက်၏ လက်မောင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး ထိတွေ့လိုက်သည်။ ထိုအထိအတွေ့သည် လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဦးမင်းထက်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားစေခဲ့သည်။ ခင်သီတာကတော့ ဟင်းပွဲများကိုသာ အာရုံစိုက်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားက ထူးဆန်းသော တင်းမာမှုကို သတိမထားမိပေ။ သွယ်သွယ်စိုးက ဦးမင်းထက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည့်အခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိန်ခေါ်မှုနှင့် မြှူဆွယ်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဦးမင်းထက်သည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သွယ်သွယ်စိုး၏ မာယာလှိုင်းတံပိုးများအောက်တွင် သူသည် တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်နေခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။

တစ်ရက်တွင် ခင်သီတာသည် နယ်သို့ အလှူကိစ္စဖြင့် ခရီးထွက်သွားခဲ့သည်။ အိမ်တော်ကြီးထဲတွင် ဦးမင်းထက်နှင့် သွယ်သွယ်စိုး နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။ မိုးကလည်း မစဲတမ်း ရွာသွန်းနေဆဲ။ ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် စာကြည့်တိုက်ထဲ၌ စာဖတ်နေသော ဦးမင်းထက်ထံသို့ သွယ်သွယ်စိုး ရောက်ရှိလာသည်။ သူမသည် အိပ်ရာဝင် အဝတ်အစားပါးပါးလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အချို့ကို လုပ်ယူဖန်တီးထားသည်။ မိုးခြိမ်းသံကို ကြောက်လှပါသည်ဆိုသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူမသည် ဦးမင်းထက်၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။ ဦးမင်းထက်၏ ရင်ခုန်သံများမှာ စည်းချက်မမှန်တော့ဘဲ မြန်ဆန်လာသည်။ သွယ်သွယ်စိုးက ဦးမင်းထက်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သောအခါ သူ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားများအားလုံးသည် ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

သွယ်သွယ်စိုး၏ မာယာသည် ရိုးရှင်းသည်မဟုတ်။ သူမသည် ဦးမင်းထက်ကို ပိုင်ဆိုင်လိုရုံသာမက ခင်သီတာထက် သာလွန်လိုသော စိတ်ဆန္ဒလည်း ရှိနေသည်။ သူမသည် ဦးမင်းထက်အား နူးညံ့စွာ ဆက်ဆံပြလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဝေးသို့ တွန်းပို့လိုက်ဖြင့် ကစားနေခဲ့သည်။ ဦးမင်းထက်သည် သူမ၏ လက်ခုပ်ထဲက ရေကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသည်။ အလုပ်သွားလျှင်လည်း သွယ်သွယ်စိုး၏ ပုံရိပ်များကသာ စိတ်ထဲတွင် နေရာယူထားသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်လျှင်လည်း သူမ၏ ခြေသံလေးကိုသာ နားစွင့်နေမိသည်။ ဤသည်မှာ ချစ်ခြင်းတရားလော သို့မဟုတ် ဖျက်ဆီးမည့် မာယာလောဆိုသည်ကို သူ ဝေခွဲမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရက်သတ္တပတ်အချို့ ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ ခင်သီတာသည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်အချို့ကို ဦးမင်းထက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ခင်သီတာသည် သွယ်သွယ်စိုးနှင့် ဦးမင်းထက်တို့ကြားက တိတ်ဆိတ်သော စကားပြောဆိုမှုများကို သတိထားမိလာသည်။ သွယ်သွယ်စိုးကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပင် အပြစ်ကင်းစင်စွာ နေပြနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်တွင်မူ သွယ်သွယ်စိုးသည် ခင်သီတာ၏ စိတ်ကို ဆွပေးမည့် စကားလုံးများကို ပရိယာယ်ကြွယ်ဝစွာ အသုံးပြုနေခဲ့သည်။ ညီအစ်မနှစ်ဦးကြားတွင် အေးစက်သော စစ်ပွဲတစ်ခုသည် တိတ်တဆိတ် စတင်နေပြီဖြစ်သည်။

ဦးမင်းထက်သည် သူ၏ အမှားကို သိနေသော်လည်း ရုန်းထွက်ရန် ခွန်အားမရှိခဲ့ပေ။ သွယ်သွယ်စိုးက သူ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ချိန်းဆိုမှုများ ပြုလုပ်လာသည်။ ခြံထဲက သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင်လည်းကောင်း၊ အိမ်ပေါ်ထပ်က လသာဆောင်တွင်လည်းကောင်း သူတို့နှစ်ဦး၏ တိတ်တဆိတ် တွေ့ဆုံမှုများသည် ပို၍ စိပ်လာခဲ့သည်။ သွယ်သွယ်စိုးသည် သူမ၏ အလှတရားကို လက်နက်သဖွယ် အသုံးပြုပြီး ဦးမင်းထက်ကို သူမ၏ အလိုကျ ကြိုးဆွဲနေခဲ့သည်။ တစ်ညတွင် သွယ်သွယ်စိုးက ဦးမင်းထက်ကို ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ရင် အစ်မနဲ့ ကွာရှင်းပေးပါတဲ့။ ထိုစကားသည် ဦးမင်းထက်အတွက် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ခင်သီတာသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းမိရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်သူ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မာန်မာနကို ထိပါးလာလျှင် မည်သူ့ကိုမျှ ခွင့်လွှတ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။ တစ်ညတွင် ဦးမင်းထက်နှင့် သွယ်သွယ်စိုးတို့ စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် ရှိနေစဉ် ခင်သီတာ ရုတ်တရက် ဝင်လာခဲ့သည်။ အခန်းထဲက လေထုသည် ခဲနေသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သွယ်သွယ်စိုးကတော့ မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ဦးမင်းထက်က သူမကို အတင်းအဓမ္မ ပြုလုပ်ပါသည်ဟု ဟန်ဆောင်ကာ ခင်သီတာ၏ ခြေသလုံးကို ဖက်၍ ငိုယိုတော့သည်။ ဦးမင်းထက်သည် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ မှင်တက်နေမိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သွယ်သွယ်စိုး၏ စစ်မှန်သော မျက်နှာဖုံးသည် ဦးမင်းထက်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကွာကျသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ချစ်လို့ မဟုတ်ဘဲ ခင်သီတာ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးလို၍သာ သူ့ကို အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ကို သူ နားလည်သွားသည်။ သွယ်သွယ်စိုးသည် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူအပေါ် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရှိခဲ့သော မနာလိုစိတ်များကို လက်စားချေရန်အတွက် ဦးမင်းထက်ကို နယ်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ အသုံးချခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ခင်သီတာသည် သူမ၏ ညီမကို စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာ ကြည့်ရင်း ဦးမင်းထက်ကိုလည်း အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဦးမင်းထက်သည် မိမိ၏ မိုက်မဲမှုကြောင့် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးရတော့မည်ကို သိရှိသွားခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးသတ်တွင် သွယ်သွယ်စိုးသည် အိမ်တော်ကြီးထဲမှ အထုတ်အပိုးများနှင့်အတူ နှင်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာတွင် နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘဲ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးနေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ခင်သီတာနှင့် ဦးမင်းထက်တို့၏ အိမ်ထောင်ရေးကို ပြန်လည် မဆက်စပ်နိုင်အောင် ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဦးမင်းထက်သည် အိမ်တော်ကြီး၏ လသာဆောင်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ခင်သီတာသည်လည်း သူ့ကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သီးခြားအခန်းတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မိုးစက်များကတော့ အဆက်မပြတ် ရွာသွန်းနေဆဲ။ ဦးမင်းထက်သည် သူ၏ လက်ထဲက အရက်ခွက်ကို ကြည့်ရင်း သွယ်သွယ်စိုး၏ မာယာလှိုင်းများထဲတွင် သူ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရပုံကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိသည်။ အရာအားလုံးသည် တခဏတာ စိတ်အာရုံနောက်သို့ လိုက်မိခြင်း၏ ရလဒ်များသာ ဖြစ်သည်။ အိမ်တော်ကြီးသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ခြောက်ကပ်ပြီး အေးစက်သွားခဲ့သည်။ သူ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး၊ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မေတ္တာတရားတို့သည် မိုးရေထဲတွင် မျောပါသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် ဦးမင်းထက်သည် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေမိသည်။ မာယာဆိုသည်မှာ လှပသော ပန်းတစ်ပွင့်နှင့် တူသော်လည်း ထိုပန်း၏ ဆူးများက နှလုံးသားကို သွေးထွက်အောင် ဆွဲခြစ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ကို သူ နောက်ကျမှ သိရှိခဲ့ရသည်။ သွယ်သွယ်စိုး၏ အပြုံးများ၊ သူမ၏ ကိုယ်နံ့သင်းသင်းလေးနှင့် သူမ၏ မာယာများသည် ယခုတော့ သူ့အတွက် ထာဝရ ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လေပြင်းတစ်ချက် အဝှေ့တွင် ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော မိုးရေစက်များက ဦးမင်းထက်၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ထိုရေစက်များသည် မိုးရေလော သို့မဟုတ် သူ၏ နောင်တမျက်ရည်များလောဆိုသည်ကိုတော့ မည်သူမျှ မသိနိုင်တော့ပေ။