အိမ်အပြန် နောက်ဆုံးရထား

 ညမှောင်မှောင်တွင် ဘူတာရုံဟောင်းလေးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း၏ ဝါးမြိုမှုကို ခံထားရသည်။ မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် သံချေးတက်နေသော သွပ်မိုးဟောင်းများပေါ်သို့ တဖြောင်းဖြောင်း ခုန်ပေါက်ကျဆင်းနေကြပြီး ထိုအသံသည် အထီးကျန်နေသော နှလုံးသားတစ်ခု၏ ခုန်သံနှင့်ပင် တူညီနေတော့သည်။ အောင်သူသည် အေးစက်လှသော သစ်သားတန်းလျားရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း လက်ထဲမှ ဆေးလိပ်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ဖွာလိုက်သည်။ ဆေးလိပ်မီးရောင်သည် မှောင်အတိကျနေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်ဖြစ်သော်လည်း ထိုအလင်းသည်ပင် ခဏတာအတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့မည်ကို သူသိနေသည်။ ဘူတာရုံ၏ ဝေးကွာလှသော တစ်နေရာမှ မီးရထားသံလမ်းများ ဆုံရာဆီသို့ သူငေးကြည့်မိသည်။ ထိုသံလမ်းများသည် အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို ဆက်သွယ်ထားသလား သို့မဟုတ် ထာဝရဝေးကွာခြင်းကိုသာ ဖော်ဆောင်နေသလား ဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။

သူ့ဘေးနားတွင် ချထားသော ခရီးဆောင်အိတ်ဟောင်းလေးသည် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထိုအိတ်ထဲတွင် အဝတ်အစားအနည်းငယ်နှင့်အတူ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှိနေသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် ပြုံးနေသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သူမ၏ အပြုံးများသည် တစ်ချိန်က သူ့ကမ္ဘာကို လင်းထိန်စေခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ထိုအပြုံးများကပင် သူ့ရင်ကို ဓားဖြင့်မွှန်းသကဲ့သို့ နာကျင်စေခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်နောက်ဆုံးရထားကို စောင့်ဆိုင်းနေရခြင်းသည် သူ့အတွက်တော့ ဝန်ခံခြင်း တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ရှာဖွေခြင်းနှင့် မေ့ပစ်ခဲ့ချင်သော အမှားများဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ပြန်လည်တိုးဝင်ခြင်းပင်။ လေအဝေ့တွင် ပါလာသော မြေဆီနံ့နှင့် မိုးရေနံ့တို့က သူ့ကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

ဘူတာရုံအစောင့်အဖိုးအိုသည် မီးအိမ်တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာသည်။ အဖိုးအို၏ ခြေသံသည် ဘူတာရုံတစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်နေပြီး အောင်သူ့ရှေ့အရောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ အဖိုးအိုက သူ့ကို စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးရထားက နောက်ကျလိမ့်မည်ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ အောင်သူက ခေါင်းကိုသာ ငြိမ့်ပြလိုက်မိသည်။ သူ့အတွက်တော့ အချိန်သည် အရေးမကြီးတော့ပေ။ သူသည် ဘဝတစ်ခုလုံးကို နောက်ကျခဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။ မိုးသည် ပို၍ သည်းထန်လာပြီး လျှပ်စီးလက်သံများက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထိုလျှပ်အလင်းတန်းအောက်တွင် အောင်သူသည် မိမိ၏ လက်ဖဝါးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကြမ်းတမ်းနေသော လက်ဖဝါးများ၊ လုပ်ငန်းခွင်၏ ပင်ပန်းမှုများက သူ့ကို လူအိုကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်စေခဲ့ပြီ။

ရထားဥသြသံသည် အဝေးမှ ခပ်သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ညကို ခွဲခြမ်းလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။ အောင်သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အင်္ကျီပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါချလိုက်သည်။ ရထားကြီးသည် မှောင်မည်းနေသော တောအုပ်ကြီးထဲမှနေ၍ မီးလုံးကြီးနှစ်လုံးကို ဖြန့်ကျက်ကာ တရွေ့ရွေ့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ သံလမ်းများ တုန်ခါလာသံသည် မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို လှုပ်ခါစေသည်။ ရထားတွဲဟောင်းကြီးသည် ဘူတာရုံရှေ့တွင် တဂျိန်းဂျိန်း မြည်ဟည်းရင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာသူ မရှိသလို တက်မည့်သူကလည်း သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်။ သူသည် ရထားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

ရထားတွဲအတွင်းပိုင်းသည် မှေးမှိန်သော ဝါကျင့်ကျင့် မီးရောင်အောက်တွင် အေးစက်နေသည်။ လူသူကင်းမဲ့နေသော ထိုင်ခုံတန်းများက သူ့ကို စောင့်ကြိုနေကြသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ ထိုင်ခုံတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ရထားသည် စတင်ရွေ့လျားခဲ့ပြီ။ ဘူတာရုံလေးသည် နောက်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မှောင်မည်းသော တောအုပ်ကြီးက သူ့ကို ဝါးမြိုလိုက်ပြန်သည်။ ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော လေအေးများက သူ့ပါးပြင်ကို လာရောက်ထိတွေ့နေသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး နှင်းဝေ၏ အသံကို ကြားယောင်ကြည့်မိသည်။ မင်း ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ အောင်သူ ဟူသော မေးခွန်းဟောင်းလေးသည် သူ့နားထဲတွင် ထပ်တလဲလဲ မြည်ဟည်းနေတော့သည်။

ရထားတွဲ၏ တဖျပ်ဖျပ် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးသီးလေးအောက်တွင် အောင်သူသည် အိတ်ထဲမှ ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ နှင်းဝေ၏ မျက်လုံးများသည် သူ့ကို တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က သူတို့ နှစ်ဦးသည် ဤဘူတာရုံလေးတွင်ပင် လမ်းခွဲခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး မြို့ကြီးပြကြီးတွင် အောင်မြင်မှုများကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ နှင်းဝေကတော့ သူမ၏ မိဘများကို ပြုစုရင်း ဤရွာလေးတွင်ပင် ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ သူကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။ တစ်နှစ်အတွင်း ပြန်လာပါမည်ဟူသော ကတိ။ သို့သော် ထိုတစ်နှစ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီး သူ့ဆီမှ စာတစ်စောင်ပင် ရောက်မလာခဲ့တော့ပေ။

ရထားသည် တောနက်ထဲသို့ ပို၍ တိုးဝင်လာသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ဘာကိုမှ မမြင်ရတော့ဘဲ မှောင်အတိ ကျနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင်တော့ သစ်ပင်ကြီးများ၏ အရိပ်များက ရထားမီးရောင်အောက်တွင် သရဲတစ္ဆေများကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ အောင်သူသည် စိတ်ထဲတွင် လေးလံမှုကို ခံစားနေရသည်။ သူပြန်လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ နှင်းဝေသည် သူ့ကို စောင့်နေဦးမည်လား။ သို့မဟုတ် သူမတွင် အခြားဘဝသစ်တစ်ခု ရှိနေပြီလား။ ထိုအတွေးများက သူ့ကို နှိပ်စက်နေသည်။ ရထားတွဲအတွင်းရှိ အခြားတစ်နေရာမှ ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် အောင်သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် အဘွားအိုတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်ကို သူအခုမှ သတိထားမိသည်။ အဘွားအိုသည် ခေါင်းမြီးခြုံထားပြီး အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။

အဘွားအိုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်ရခြင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပုံရသည်။ မင်းက အိမ်ပြန်လာတာလား ကောင်လေး ဟု အဘွားအိုက ခပ်အက်အက် အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ အောင်သူက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ရင်း ဟုတ်ကဲ့ အဘွား ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လာတာပါ ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ အဘွားအိုက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး အိမ်ပြန်လမ်းဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေမှာ သိပ်ဝေးတတ်တယ်ကွယ်၊ အချိန်တွေက လူတွေကို အများကြီး ပြောင်းလဲပစ်တတ်ကြတာပဲ ဟု ဆိုသည်။ ထိုစကားသည် အောင်သူ၏ ရင်ထဲသို့ အပ်ဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်သွားစေသည်။

ရထားသည် တံတားကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် သံလမ်းနှင့် ဘီးများ ပွတ်တိုက်သံသည် နားကွဲမတတ် မြည်ဟည်းလာသည်။ ရေပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်တွင် လျှပ်စီးအလင်းများ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်ကို မြင်ရသည်။ အောင်သူသည် မိမိ၏ အတိတ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိသည်။ သူမြို့ကြီးတွင် ရှိနေစဉ်က ငွေကြေးနောက်သို့ လိုက်ရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးခဲ့ရသည်။ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ လုပ်ငန်းခွင်ထဲတွင် ရုန်းကန်ရင်း နှင်းဝေထံသို့ စာရေးရန်ပင် အချိန်မရှိသလို ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်တော့ အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် စာရေးရန် ဝန်လေးလာခဲ့သည်။ ထိုဝန်လေးမှုသည်ပင် သူတို့ကြားတွင် ကြီးမားသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ညသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။ ရထားတွဲအတွင်းမှ မီးလုံးသည် တဖျပ်ဖျပ်နှင့် ငြိမ်းသွားလိုက် လင်းလာလိုက် ဖြစ်နေသည်။ အောင်သူသည် အိပ်ပျော်သွားသလိုလို ရှိသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ နိုးကြားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် နှင်းဝေသည် ကမ်းခြေတစ်ခုတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်နေသည်။ သူအပြေးအလွှား သွားသော်လည်း သူမနှင့် နီးမလာဘဲ ပို၍သာ ဝေးသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ပင်လယ်လှိုင်းများကြားထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူလန့်နိုးလာသောအခါ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်နေသည်။ ရထားသည် ဘူတာငယ်လေးတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်နေသည်။

ထိုဘူတာလေးသည် လူသူကင်းမဲ့နေပြီး ဆိုင်းဘုတ်ဟောင်းလေးမှာပင် စာလုံးများ ပျက်ပြယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အဘွားအိုသည် ရထားပေါ်မှ ဆင်းသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူမသည် အောင်သူ့ကို ကြည့်ရင်း လူတစ်ယောက်ဟာ သူ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ အရာကို တန်ဖိုးမထားတတ်ကြဘူး၊ ပျောက်ဆုံးသွားမှပဲ ရှာဖွေတတ်ကြတာ လို့ ပြောကာ အမှောင်ထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အောင်သူသည် ထိုစကားကို စဉ်းစားရင်း ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်လာသည်။ သူသည်လည်း ပျောက်ဆုံးသွားသော အရာကို ပြန်လည်ရှာဖွေနေသူ မဟုတ်ပါလား။ ရထားသည် ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ပြန်သည်။

ရထားကြီးသည် တောအုပ်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ မြေပြန့်လွင်ပြင်များဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အဝေးမှ ရွာလေး၏ မီးရောင်အချို့ကို မြင်တွေ့နေရပြီ။ အောင်သူ၏ နှလုံးခုန်သံသည် မြန်ဆန်လာသည်။ သူငယ်စဉ်က ဆော့ကစားခဲ့သော ကွင်းပြင်များ၊ နှင်းဝေနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ခဲ့သော လမ်းကလေးများ။ အရာအားလုံးသည် မှောင်မည်းနေသော ညထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင်များကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အိတ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ရထားသည် နောက်ဆုံးဘူတာသို့ ရောက်ရှိရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ဒွန်တွဲနေသည်။ နှင်းဝေရှိနေဦးမလား ဆိုသည့် မေးခွန်းက သူ့ကို အသက်ရှူရ ကျပ်စေသည်။

ရထားဘီးသံများ နှေးကွေးသွားသည်။ ဘူတာရုံ၏ အလင်းရောင်သည် ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသည်။ အောင်သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ရထားရပ်သွားသည်နှင့် သူသည် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ဘူတာရုံလေးသည် အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ပို၍ ဟောင်းနွမ်းနေသည်။ မိုးစက်တို့သည် စဲသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း လေထုထဲတွင် အေးစက်စက် အထိအတွေ့က ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘူတာရုံအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ လမ်းမထက်တွင် ရွှံ့ဗွက်များ ရှိနေပြီး အမှောင်ထဲတွင် လမ်းကလေးက ရှည်လျားစွာ တည်ရှိနေသည်။

သူ့အိမ်ဟောင်းလေးဆီသို့ လျှောက်လာစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မြင်ရသော အိမ်တိုင်းသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ရွာသူရွာသားများ အားလုံး အိပ်မောကျနေကြပြီ။ အောင်သူသည် နှင်းဝေတို့ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားသည်။ အိမ်လေးသည် အရင်ကထက် ပို၍ သပ်ရပ်နေသလို ရှိသည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် သူစိုက်ပျိုးခဲ့ဖူးသော နှင်းဆီပင်များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အိမ်တွင်းမှ မီးခပ်သဲ့သဲ့ လင်းနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ့နှလုံးသားသည် ခုန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ခြံတံခါးကို အသာအယာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သံချေးတက်နေသော တံခါးသံသည် ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

အိမ်တံခါးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်။ အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်အောက်တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး။ သူမသည် အရင်ကထက် ပို၍ ရင့်ကျက်သွားသော်လည်း ထိုမျက်လုံးများ၊ ထိုအပြုံးများကို သူ မှတ်မိနေသည်။ နှင်းဝေသည် သူ့ကို မြင်သောအခါ လက်ထဲမှ ကိုင်ထားသော စာအုပ်လေး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်ဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ငေးကြည့်နေမိကြသည်။ အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ အောင်သူသည် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နာကျင်မှု၊ လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ခွင့်လွှတ်မှုတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ငါ ပြန်လာပြီ နှင်းဝေ ဟု သူ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ နှင်းဝေ၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျဆင်းလာသည်။ သူမသည် ပြေးလာပြီး သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ အောင်သူသည်လည်း သူမကို ပြန်လည်ဖက်ထားရင်း ဤအိမ်အပြန်ခရီးသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရှည်လျားဆုံး ခရီးဖြစ်သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်အရှိဆုံး ခရီးဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားတော့သည်။ ရထားဥသြသံသည် အဝေးမှ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် မြည်ဟည်းရင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ညသည် တဖြည်းဖြည်း လင်းစပြုလာပြီ။ အတိတ်၏ အမှောင်ထုသည် လွင့်စင်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးရှေ့တွင် အလင်းရောင်သစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မနက်ခင်းတစ်ခုက စောင့်ကြိုနေတော့သည်။

နေရောင်ခြည်သည် သစ်ပင်များကြားမှ တိုးဝင်လာပြီး နှင်းစက်များပေါ်တွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ အောင်သူသည် နှင်းဝေ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ထိုအိမ်သည် တစ်ချိန်က သူ့အတွက် အကျဉ်းထောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ပြေးချင်စရာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ခိုလှုံရာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ အိမ်အပြန် နောက်ဆုံးရထားသည် သူ့ကို ဘဝ၏ အစစ်အမှန်ဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးသည် အချိန်နှောင်းခဲ့ပြီဟု ထင်ရသော်လည်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက်မူ မည်သည့်အချိန်မှ နောက်မကျနိုင်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်တော့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံးသော ခရီးစဉ်နှင့် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။