ကာမတဏှာကြီးသော ခဲအို

 မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေသော ညတစ်ည၏ အမှောင်ထုအောက်တွင် အိမ်အိုကြီးသည် တုန်ရီနေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ သစ်သားအိမ်ဟောင်း၏ အက်ကွဲသံများမှာ လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပိုမိုကျယ်လောင်နေပြီး အခန်းထောင့်မှ ဖယောင်းတိုင်မီးအလင်းဖျော့ဖျော့သည် နံရံပေါ်တွင် အရိပ်မည်းကြီးများကို ကခုန်စေလျက်ရှိသည်။ သီတာသည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် မဖော်ပြနိုင်သော စိုးရိမ်စိတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူမှာ မြို့သို့ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုဖြင့် သွားရောက်နေရသဖြင့် ယခုညတွင် သူမနှင့် သူမ၏ ခဲအိုဖြစ်သူ ကိုကျော်သာ အိမ်တွင် နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုကျော်သည် ဧည့်ခန်းရှိ ကုလားထိုင်အဟောင်းကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အရက်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း သီတာ၏ ကျောပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအကြည့်များတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော တပ်မက်မှုနှင့် ရမ္မက်ဇောတို့ ရောယှက်နေသည်ကို သီတာ ခံစားနေရသည်။

မိုးစက်များက သွပ်မိုးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်နေသည့် အသံမှာ နားမခံသာလောက်အောင် ဆူညံနေသော်လည်း အိမ်ထဲရှိ တိတ်ဆိတ်မှုက ထိုထက်ပို၍ လေးလံနေသည်။ သီတာသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းထားရင်း အနောက်ဘက်မှ လာနေသော အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းကို သတိထားနေမိသည်။ ကိုကျော်သည် အမြဲတမ်း လူအေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နေတတ်သော်လည်း အစ်မဖြစ်သူ မရှိသည့် အချိန်တိုင်းတွင် သူ၏ အကြည့်များက သီတာ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ပေါ်၌ ကပ်ငြိနေတတ်သည်။ ယခုမူ အရက်ရှိန်ကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခွင့်အရေးကို စောင့်စားနေခြင်းကြောင့်လား မသိ၊ သူ၏ မျက်လုံးများက ပို၍ ရဲရဲတောက်နေသည်။

သီတာ သောက်ဖို့ ရေနွေးကြိုထားတယ် ခဲအို ဟု သီတာက အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ တုန်ရီနေသည်။ ကိုကျော်က ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ အရက်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်သည်။ သူ၏ လည်ချောင်းမှ ထွက်လာသော အသံမှာ အက်ကွဲကွဲနှင့် အေးစက်လွန်းလှသည်။ သီတာက အစ်မဖြစ်သူထက် ပိုလှတယ်ဆိုတာ ခဲအို အမြဲတမ်း တွေးနေမိတာ ဟု သူက ပြောလိုက်ချိန်တွင် သီတာ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုစကားသည် ရိုးသားသော ချီးမွမ်းမှုမဟုတ်ဘဲ အောက်လမ်းကောက်ကျစ်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

အမှောင်ထဲတွင် လျှပ်စီးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည့် ခဏ၌ ကိုကျော်၏ မျက်နှာသည် သရဲသဘက် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။ သူသည် ကုလားထိုင်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလာပြီး သီတာရှိရာသို့ လျှောက်လာသည်။ သီတာသည် အနောက်သို့ ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နံရံနှင့် ကျောကပ်သွားလေသည်။ ကိုကျော်၏ ကိုယ်မှ ထွက်နေသော အရက်နံ့နှင့် ချွေးနံ့တို့က သီတာကို အော့နှလုံးနာစေသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်မတတ် မြန်ဆန်နေသည်။ ခဲအို ဘာလုပ်မလို့လဲ ဖယ်ပါ ဟု သူမက တိုးတိတ်စွာ တောင်းပန်သော်လည်း သူက ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ သန်မာသော လက်ကြီးများက သီတာ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ဖိညှစ်ထားလိုက်သည်။

ည၏ အမှောင်ထုသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ဝါးမြိုရန် အသင့်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ အပြင်ဘက်တွင် လေပြင်းများက သစ်ကိုင်းများကို ရိုက်ခတ်နေပြီး အိမ်အိုကြီး၏ တံခါးများမှာ တကျိကျိ မြည်နေသည်။ သီတာသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကိုကျော်၏ အားအင်ရှေ့တွင် သူမသည် သိုးငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေရှာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်နေရသော ကာမတဏှာ၏ အရိပ်အယောင်များသည် သူမကို အသက်ရှူ ကျပ်စေသည်။ ဤညသည် သူမအတွက်တော့ ဘယ်သောအခါမှ မေ့ပျောက်နိုင်မည်မဟုတ်သော ငရဲခန်းတစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

အစ်မဖြစ်သူအပေါ် ထားရှိသော သစ္စာတရားနှင့် မိမိ၏ သိက္ခာကို ကာကွယ်လိုသောစိတ်တို့က သီတာ၏ ရင်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေသည်။ သို့သော် ကိုကျော်၏ လက်များက သူမ၏ လည်ပင်းသားများဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။ ခဲအို မလုပ်ပါနဲ့ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် ဟု သီတာက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ပြောလိုက်သော်လည်း ကိုကျော်၏ မျက်နှာတွင်တော့ လှောင်ပြုံးတစ်ခုကသာ နေရာယူထားသည်။ သူက သီတာ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိတ်လှသော အသံဖြင့် အစ်မဖြစ်သူ မသိစေရပါဘူး သီတာရယ် ဟု ပြောလိုက်သည့်အခါ သီတာ၏ ကမ္ဘာပျက်သုဉ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မိုးရေစက်များအောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော ထိုမကောင်းဆိုးဝါး၏ စိတ်ရိုင်းများသည် ယခုမှစတင်၍ အတောင်ပံဖြန့်နေပြီဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲရှိ လေထုမှာ ပို၍ လေးလံလာပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးသည်လည်း နောက်ဆုံးအကြိမ် လှုပ်ခတ်ကာ ငြိမ်းသွားလေသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် သီတာ၏ အော်ဟစ်သံမှာ မိုးသံများကြား၌ ပျောက်ကွယ်သွားရရှာသည်။ လူသားတို့၏ စိတ်အတွင်းမှ နက်ရှိုင်းသော အာသာငမ်းငမ်း တပ်မက်မှုများသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မည်မျှပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ပြသနေသည့် ညတစ်ညပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ပထမဆုံးသော ထိတွေ့မှု၏ အေးစက်မှုသည် သီတာ၏ အသားအရေပေါ်တွင် ကပ်ငြိသွားသည်။ သူမသည် အရာရာကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရင်း မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်အစဉ်တွင်တော့ ထိုခဲအိုဖြစ်သူ၏ ရမ္မက်ဇောအပြည့်နှင့် အကြည့်များကို ဘယ်သောအခါမှ ဖျောက်ဖျက်၍ ရတော့မည်မဟုတ်ပေ။ ကာမတဏှာ၏ ကျေးကျွန်ဖြစ်နေသော လူတစ်ယောက်သည် မည်မျှပင် ယုတ်မာနိုင်သည်ကို သူမ ယခုမှ အမှန်တကယ် သိလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုည၏ အဆုံးသတ်သည် မည်သို့ရှိမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်သော်လည်း သီတာ၏ ဘဝတွင်တော့ အမာရွတ်တစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်တော့မည်မှာ အသေအချာပင်။ မိုးသည် ဆက်လက်ရွာသွန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး လေပြင်းများကလည်း အိမ်အိုကြီးကို ဆက်လက်ခြိမ်းခြောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အမှောင်ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ထိုမိုးရေများက ဆေးကြောနိုင်မည် မဟုတ်သကဲ့သို့ သီတာ၏ ရင်ထဲမှ နာကျင်မှုများကိုလည်း ကုစားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ကာမတဏှာ၏ မီးတောက်သည် အရာရာကို လောင်မြိုက်ဖျက်ဆီးပစ်ရန် အသင့်ရှိနေသည်ကို သက်သေပြလိုက်သည့် ညတစ်ညအဖြစ်သာ သမိုင်းတွင်ကျန်ရစ်တော့မည်ဖြစ်သည်။

နံနက်ခင်း၏ အလင်းရောင် ရောက်လာချိန်တွင် အရာရာသည် ပုံမှန်ကဲ့သို့ ရှိနေနိုင်သော်လည်း သီတာ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ထိုညက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လူယုတ်မာ၏ ပုံရိပ်သည် အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်နေတော့မည် ဖြစ်သည်။ လူတို့၏ အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်မှုများအောက်တွင် မည်မျှလောက်သော အမှောင်ထုများ ပုန်းကွယ်နေသည်ကို တွေးတောရင်း သီတာသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် မိမိ၏ အဝတ်အစားများကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်နေမိသည်။ ဤဇာတ်လမ်းသည် ဤတွင် ဆုံးမည်မဟုတ်ဘဲ နက်ရှိုင်းသော နောင်တနှင့် အမုန်းတရားများကြားတွင် ဆက်လက် ရှင်သန်နေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။