အိမ်နောက်ဖေးက ပြုတ်ကျသူ

ညဦးယံ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သော အသံမှာ ကျယ်လောင်လွန်းလှသည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်ကြားမှပင် ထိုအသံက သုဇာ့နားထဲသို့ အတိုင်းသား တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ အိမ်နောက်ဖေး ခြံဝင်းထဲရှိ သရက်ပင်အိုကြီးဆီမှ တစ်စုံတစ်ရာ ပြုတ်ကျသွားသည့် အသံမျိုး ဖြစ်သည်။ သုဇာသည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ငေးကြည့်မိသည်။ မှောင်အတိကျနေသော ညထဲတွင် မိုးရေစက်များက ပြတင်းမှန်ကို တဖျောက်ဖျောက် ရိုက်ခတ်နေသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု စတင်မြစ်ဖျားခံလာသည်။ အိမ်ထဲတွင် သူမတစ်ယောက်တည်း ရှိနေခြင်းက ကြောက်စိတ်ကို ပိုမိုလှုံ့ဆော်ပေးနေသကဲ့သို့ပင်။ လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်ကမှ မြို့ထဲသို့ ကိစ္စရှိသည်ဆိုကာ ထွက်သွားသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုမြင့်သည် ယခုအချိန်ထိ ပြန်မရောက်သေးပေ။ သူမသည် ဓာတ်မီးတစ်လက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အိမ်နောက်ဖေးတံခါးဆီသို့ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

အိမ်နောက်ဖေး တံခါးမကြီးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အေးစိမ့်သော လေညင်းနှင့်အတူ မိုးရေစက်အချို့က သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်ဟပ်သွားသည်။ ဓာတ်မီးရောင်ကို ခြံဝင်းအတွင်း ဟိုဟိုဒီဒီ ထိုးကြည့်လိုက်သောအခါ သရက်ပင်ခြေရင်းတွင် ပုံလျက်သား လဲကျနေသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကနဦးတွင် သစ်ကိုင်းကြီးတစ်ကိုင်း ပြုတ်ကျသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ဓာတ်မီးရောင်က ထိုအရာပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျသွားသောအခါ သုဇာ့တစ်ကိုယ်လုံး ကျောက်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားရသည်။ ထိုအရာမှာ သစ်ကိုင်းမဟုတ်ဘဲ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ ရွှံ့ဗွက်များကြားတွင် မှောက်လျက်လဲနေသော ထိုလူ၏ ကျောပြင်မှာ မိုးရေထဲတွင် တုန်ရီနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သုဇာသည် အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသံက လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေသည်။ နှလုံးခုန်သံမှာ နားထင်တွင် တဒိန်းဒိန်းဖြင့် မြည်ဟည်းနေကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးရန်ပင် ခွန်အားမရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မိုးရေထဲတွင် စိုရွှဲနေသော ထိုလူမှာ လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ပေ။ သုဇာသည် မိမိကိုယ်ကို အားတင်းကာ ခြံထဲသို့ ဆင်းခဲ့သည်။ ရွှံ့နွံများက သူမ၏ ခြေထောက်များကို စေးကပ်စွာ ဆွဲထားသကဲ့သို့ပင်။ လဲကျနေသူ၏ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ထိုသူ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ မြင်လိုက်ရသော မျက်နှာကြောင့် သုဇာ့လက်ထဲမှ ဓာတ်မီးသည် ရွှံ့ဗွက်ထဲသို့ လွတ်ကျသွားခဲ့သည်။ ထိုမျက်နှာမှာ သူစိမ်းတစ်ယောက်၏ မျက်နှာမဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်က ကွယ်လွန်သွားပြီဟု အားလုံးက ယုံကြည်ထားကြသော သူမ၏ မောင်လေး မင်းမင်း၏ မျက်နှာ ဖြစ်နေသည်။ သေဆုံးသွားသူတစ်ယောက်က မိုးရေထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခြင်းလား သို့မဟုတ် သူမ၏ စိတ်အာရုံက ချောက်ချားနေခြင်းလားဆိုသည်ကို သုဇာ မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် လွမ်းမောမှုတို့ ရောယှက်ကာ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မိုးရေလား မျက်ရည်လား မသိသော အရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။

သုဇာသည် မင်းမင်း၏ ကိုယ်လုံးကို ပွေ့ချီကာ အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားသည်။ အသက်ရှူသံ ခပ်ဖျော့ဖျော့ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည် အလင်းအနည်းငယ် သန်းလာသည်။ သို့သော် ဤလူသည် မည်သို့ကြောင့် အိမ်နောက်ဖေး တံတိုင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာရသနည်းဟူသော မေးခွန်းက သူမကို ခြောက်လှန့်နေသည်။ ကိုမြင့်နှင့် မင်းမင်းတို့အကြားတွင် ရှိခဲ့သော အတိတ်က ပဋိပက္ခများကို သူမ ပြန်လည် သတိရမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က မင်းမင်း ပျောက်ဆုံးသွားသည့်ညတွင်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ကိုမြင့်သည် အဝတ်အစားများတွင် ရွှံ့ဗွက်များ ပေကျံလျက် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်ကို သူမ မှတ်မိနေသည်။ ယခု ဤလူ ပြန်ရောက်လာခြင်းသည် တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသက်သက် မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူမ၏ အသိစိတ်က သတိပေးနေသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကလည်း သူမကို ပိုမို တုန်လှုပ်စေသည်။

အိမ်ထဲသို့ မင်းမင်းကို သယ်ဆောင်လာပြီးနောက် သုဇာသည် သူ့ကို ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲသိပ်ထားလိုက်သည်။ မင်းမင်း၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ဒဏ်ရာအချို့ကို တွေ့ရသည်။ သူမသည် ရေနွေးနှင့် တဘက်ကို ယူကာ ဒဏ်ရာများကို အသာအယာ သုတ်ပေးနေစဉ် မင်းမင်းက မျက်လုံးများကို အားယူကာ ဖွင့်ကြည့်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ သူသည် သုဇာ့လက်ကို အတင်းဆွဲကိုင်ကာ အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်မှာ သူက ပြန်လာပြီဟု ဆိုသည်။ မည်သူ့ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း သုဇာ မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အိမ်ရှေ့တံခါးဝမှ ကားဟွန်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကိုမြင့် ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ သုဇာ၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ မင်းမင်းကို မည်သည့်နေရာတွင် ဝှက်ထားရမည်နည်းဟု ကယောက်ကယက် စဉ်းစားမိသည်။

ကိုမြင့်သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ အခန်းထဲရှိ လေထု၏ ထူးခြားမှုကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားပုံရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး လက်ထဲမှ ထီးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွတ်ကျသွားသည်။ ကိုမြင့်သည် ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ဘဲ မင်းမင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားကာ မိုးသံကိုသာ အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။ သုဇာသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူမ မသိခဲ့သော လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ကိုမြင့်၏ တုန်ရီနေသော နှုတ်ခမ်းများက တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း စကားလုံးများက ထွက်မလာပေ။ မင်းမင်းသည် ဆိုဖာပေါ်မှနေ၍ ကိုမြင့်ကို နာကျည်းမှုအပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားသော တံတိုင်းကြီးမှာ ယခုအခါ ပြိုလဲတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသည်။ ကိုမြင့်သည် သုဇာ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ သူ ရှင်းပြပါမည်ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ သို့သော် သုဇာသည် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်းကို သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်မိသည်။ မင်းမင်းက အားယူကာ ထိုင်လိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က ဖြစ်ရပ်မှန်ကို စတင်ပြောပြသည်။ ကိုမြင့်သည် မင်းမင်းကို တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်မှ တွန်းချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသောအခါ သုဇာသည် နားကို လက်ဖြင့် ပိတ်ထားမိသည်။ သူမ အမြတ်နိုးဆုံး လူနှစ်ယောက်ကြားတွင် ဤမျှကြီးမားသော အမုန်းတရားများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ ကိုမြင့်သည် ဒူးထောက်ကျသွားကာ သူ၏ လုပ်ရပ်အတွက် နောင်တရကြောင်း ငိုယိုကာ တောင်းပန်သည်။ သို့သော် ထိုတောင်းပန်စကားများသည် ဆယ်နှစ်တာ ကြာမြင့်ခဲ့သော နာကျင်မှုများကို ကုစားနိုင်ပါမည်လော။

အိမ်နောက်ဖေး ခြံဝင်းထဲတွင် မိုးမှာ တဖြည်းဖြည်း စဲလာပြီ ဖြစ်သော်လည်း သုဇာ့ရင်ထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းများ ထန်နေဆဲပင်။ သူမသည် မင်းမင်း၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ကိုမြင့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချစ်ခြင်းနှင့် မုန်းခြင်းကြားတွင် သူမ မည်သည့်လမ်းကို ရွေးချယ်ရမည်နည်း။ အတိတ်၏ အရိပ်မည်းများက ယခုအခါ အလင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ သုဇာသည် မင်းမင်းကို တွဲကာ အိမ်ထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ ကိုမြင့်က သူမ၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကာ မသွားပါနှင့်ဟု တောင်းပန်သော်လည်း သူမသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ပေ။ အမှားကို ဖုံးကွယ်ထားသော အိမ်ဂေဟာထက် အမှန်တရားရှိသော လောကကြီးထဲသို့ ခြေဆန့်ရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လမ်းမပေါ်တွင် မိုးစက်အချို့က ကျန်ရှိနေသေးကာ လေထုမှာ လတ်ဆတ်နေသည်။ သုဇာသည် မင်းမင်းကို ဘေးမှတွဲကာ အမှောင်ထုထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အနောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အိမ်ကြီးမှာ ယခုအခါ လျှို့ဝှက်ချက်များ မရှိတော့ဘဲ ဗလာကျင်းနေသော အဆောက်အအုံတစ်ခုသာ ဖြစ်တော့သည်။ လူသားတို့၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ နက်ရှိုင်းလွန်းလှသော်လည်း အမှန်တရား၏ အလင်းရောင်ရှေ့တွင်မူ အရာအားလုံးက ပေါ်လွင်ထင်ရှားလာမြဲ ဖြစ်သည်။ သုဇာသည် သူမ၏ ဘဝသစ်ကို စတင်ရန် အားယူလိုက်သည်။

ညဉ့်ငှက်တစ်ကောင်၏ အော်သံက ဝေးကွာသော တစ်နေရာမှ ကြားလိုက်ရသည်။ သုဇာသည် မင်းမင်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးတွင် နာကျင်မှုများ ပါဝင်နေသော်လည်း လွတ်လပ်မှု၏ အရသာက ပိုမိုကိန်းအောင်းနေသည်။ အိမ်နောက်ဖေးမှ ပြုတ်ကျလာသော ထိုလူမှာ သူမ၏ မောင်လေးဖြစ်ရုံသာမက သူမ၏ ပိတ်လှောင်ထားသော ဘဝကို လွှတ်မြောက်စေခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။ ဘဝဟူသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မမျှော်လင့်ထားသော လမ်းဆုံလမ်းခွများသို့ ပို့ဆောင်တတ်စမြဲပင်။

မိုးလင်းခါနီး အချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ ကြယ်အချို့က ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သုဇာသည် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အိမ်ဟောင်းကြီးရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအိမ်ကြီးမှာ အတိတ်၏ သင်္ချိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသည်။ သူမသည် ရှေ့သို့သာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ယုံကြည်မှုများ ပါဝင်နေကာ နောင်တဟူသောအရာကို သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ထားရစ်ခဲ့သည်။ အမှန်တရားသည် ခါးသီးသော်လည်း လွတ်လပ်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်ကို သူမ ယခုအခါ ကောင်းစွာ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

အဆုံးသတ်တွင် အရာအားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်း၌ ပျော်ဝင်သွားသည်။ အိမ်နောက်ဖေးမှ ပြုတ်ကျသူသည် လူတစ်ယောက်ဖြစ်ရုံသာမက အမှန်တရားကို သယ်ဆောင်လာသော တမန်တော်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ သုဇာနှင့် မင်းမင်းတို့၏ ပုံရိပ်မှာ လမ်းမထက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ အတိတ်၏ အမည်းစက်များကို မိုးရေက ဆေးကြောသန့်စင်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။ လောကကြီးတွင် ဖုံးကွယ်၍ မရသော အရာများထဲ၌ အမှန်တရားသည် အမြဲတမ်း ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိနေမြဲ ဖြစ်ပါတော့သည်။