အတ္တကြီးတဲ့ အဖေ

 နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ကာလ၏ မှောင်ရိပ်များသည် ခြံဝန်းအတွင်းရှိ သစ်ပင်အိုကြီးများကြားတွင် တိုးဝင်ခိုအောင်းနေကြသည်။ ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက် မပျက်သေးသော တိုက်အိုကြီး၏ ဝရန်တာတွင် ဦးမြတ်မင်းသည် သူ၏ သစ်သားကုလားထိုင်၌ ခန့်ညားစွာ ထိုင်နေရင်း ဆေးတံကို တငွေ့ငွေ့ သောက်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေးမှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာတင်းမာလှပြီး မျက်လုံးများမှာမူ လောကကြီးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်မြင်နေသော သိန်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရှလျက်ရှိသည်။ ထိုအိမ်ကြီး၏ လေထုထဲတွင် စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြ၍မရသော ဖိနှိပ်မှုတစ်ခုက အမြဲတစေ ကိန်းအောင်းနေတတ်သည်။ ဦးမြတ်မင်း၏ အမိန့်မှာ ထိုအိမ်၏ ပညတ်တော်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အလိုဆန္ဒသည်သာ လောကနိဗ္ဗာန်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အလိုမကျမှုသည် ငရဲမီးကဲ့သို့ ပူလောင်စေသည်။ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ကားတစ်စီး ဝင်လာသံကြားရသောအခါ ဦးမြတ်မင်း၏ မျက်ခုံးအစုံက အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။

လင်းထက်သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး အိမ်မကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဝရန်တာမှ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အကြည့်နှင့် တိုးမိသွားသည်။ လင်းထက်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် သူသည် အမြဲတစေ အမှားလုပ်ထားသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရမြဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝါသနာ၊ သူ၏ အိပ်မက်နှင့် သူ၏ ဖြစ်တည်မှုအားလုံးသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အောင်မြင်မှု အရိပ်အောက်တွင် ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ရသည်။ လင်းထက်သည် အိမ်ထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်လာပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို အရိုအသေပေးလိုက်သော်လည်း ဦးမြတ်မင်းဆီမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ ဆေးတံမှ ထွက်လာသော မီးခိုးငွေ့များကသာ လေထဲတွင် ဝဲလွင့်နေပြီး ဖခင်၏ တင်းမာသော နှုတ်ခမ်းများက တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ညစာစားပွဲတွင်လည်း လေထုက လေးလံနေဆဲပင်။ ဟင်းခွက်ချင်း ထိသံနှင့် ဇွန်းခက်ရင်းသံများကသာ ထိုအိမ်ကြီး၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေကြသည်။ လင်းထက်၏ မိခင် ဒေါ်ခင်သည် သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေရှာသည်။ သူမသည် ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အလိုကို ဖြည့်ဆည်းရင်း ကိုယ်ပိုင်အသံ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဦးမြတ်မင်းက ထမင်းကို အေးအေးလူလူ စားရင်းမှ ခေါင်းမဖော်ဘဲ စကားစလိုက်သည်။ မင်း ဒီနေ့လည်း ဟိုပန်းချီကားချပ်တွေကြားမှာပဲ အချိန်ကုန်နေတာလား ဟု မေးလိုက်သော အသံမှာ အေးစက်လှသော်လည်း အာဏာစက် ပါဝင်နေသည်။ လင်းထက်သည် ကိုင်ထားသော ဇွန်းကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ကျွန်တော်က ပန်းချီကို ချစ်တာပါ အဖေ ဟု တိုးညင်းစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခါ ဦးမြတ်မင်းက ထမင်းဝိုင်းကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး ချစ်တာနဲ့ပဲ ဗိုက်ဝမှာလား လို့ ငါမေးနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ စီးပွားရေးအင်ပါယာကို ဘယ်သူ ဆက်ခံမလဲ ဆိုတာ ငါစဉ်းစားနေတာ ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။

ဦးမြတ်မင်း၏ အတွေးထဲတွင် သူ၏ သားသည် သူကဲ့သို့ပင် ထက်မြက်သော စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်သည်။ သူ တည်ဆောက်ခဲ့သော ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် စည်းစိမ်များကို သားဖြစ်သူက ပိုမို ကြီးထွားအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဟု သူက တရားသေ ယုံကြည်ထားသည်။ သားဖြစ်သူ၏ စိတ်ကူးယဉ် အနုပညာများကို သူက အမှိုက်သရိုက်ကဲ့သို့ မှတ်ယူထားသည်။ လင်းထက်၏ ရင်ထဲတွင်မူ နာကျင်မှုများက လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ ထကြွနေသည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရုပ်သေးရုပ် မဟုတ်ကြောင်း အော်ဟစ်ပြောဆိုချင်သော်လည်း လည်ချောင်းထဲတွင် စကားလုံးများက တစ်ဆို့နေခဲ့သည်။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို အဖေ့ရဲ့ မိတ္တူတစ်ခုလိုပဲ မြင်နေတာလား၊ ကျွန်တော့်မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်နှလုံးသား ရှိတယ်ဆိုတာ အဖေ မသိဘူးလား ဟု လင်းထက်က ရင်ထဲမှ မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။ သို့သော် ဖခင်၏ ခက်ထန်သော မျက်ဝန်းများရှေ့တွင် သူ၏ အသံများမှာ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားရရုံသာ ရှိခဲ့သည်။

ညနက်ပိုင်းတွင် လင်းထက်သည် သူ၏ အခန်းငယ်လေးထဲတွင် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို အာရုံစိုက် ဆွဲနေမိသည်။ ထိုပန်းချီကားထဲတွင် မှောင်မိုက်သော လှောင်အိမ်တစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိနေသည့် ငှက်ကလေးတစ်ကောင်နှင့် ထိုလှောင်အိမ်ကို သော့ခတ်ထားသော ကြီးမားသည့် လက်တစ်စုံကို ပုံဖော်ထားသည်။ သူ၏ ပန်းချီစုတ်ချက်တိုင်းတွင် နာကျင်မှု၊ အထီးကျန်မှုနှင့် လွတ်လပ်မှုကို တောင့်တမှုများ အစီအရင်အတိုင်း ပါဝင်နေသည်။ ရုတ်တရက် အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး ဦးမြတ်မင်း ဝင်လာသည်။ လင်းထက်သည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး စုတ်တံကို ချလိုက်မိသည်။ ဦးမြတ်မင်းသည် ပန်းချီကားကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အရောင်တွေနဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေတာထက် ကုမ္ပဏီက စာရင်းဇယားတွေကို ကြည့်သင့်တယ် ဟု ဆိုကာ ပန်းချီကားကို ခြေဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ လင်းထက်၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသော်လည်း ဦးမြတ်မင်းကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ အခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်သွားသည်။

နောက်ရက်များတွင် သားအဖ နှစ်ယောက်ကြားရှိ တင်းမာမှုသည် ပိုမို မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ဦးမြတ်မင်းသည် လင်းထက်ကို သူ၏ ကုမ္ပဏီသို့ အဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အလုပ်ကိစ္စများကို သင်ကြားပေးသော်လည်း လင်းထက်၏ စိတ်မှာမူ အလုပ်ထဲတွင် မရှိခဲ့ပေ။ လင်းထက်သည် အစည်းအဝေးပွဲများတွင် ငိုင်နေတတ်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အပြစ်တင်မှုများကိုသာ ခေါင်းငုံ့ခံနေခဲ့သည်။ တစ်ရက်တွင် ဦးမြတ်မင်းက လင်းထက်ကို အရေးကြီးသော စာချုပ်တစ်ခု လက်မှတ်ထိုးရန် ခိုင်းစေခဲ့သည်။ သို့သော် လင်းထက်သည် ထိုစာချုပ်ထဲတွင် ပါဝင်သော မရိုးသားသည့် အချက်များကို တွေ့ရှိသွားသောအခါ လက်မှတ်ထိုးရန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ ဒါက မတရားဘူး အဖေ၊ တခြားသူတွေရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပြီးမှ ရလာတဲ့ အောင်မြင်မှုကို ကျွန်တော် မလိုချင်ဘူး ဟု လင်းထက်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖခင်ဖြစ်သူကို အာခံလိုက်သည်။ ဦးမြတ်မင်း၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားပြီး လက်ထဲမှ ဖန်ခွက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

မင်းက ငါ့ကို သင်ပေးနေတာလား လို့ မင်းထင်နေတာလား၊ ငါလုပ်သမျှ အရာအားလုံးက မင်းအတွက်ပဲ ဟု ဦးမြတ်မင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လင်းထက်ကလည်း မဟုတ်ဘူး အဖေ၊ အဖေ လုပ်သမျှ အရာအားလုံးက အဖေ့ရဲ့ အတ္တအတွက်ပဲ၊ အဖေ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုကိုပဲ အဖေ ချစ်တာ၊ ကျွန်တော့်ကိုတောင် အဖေ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုအတွက် အသုံးချခံ တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားတာ ဟု ရင်ထဲရှိ နာကျင်မှုများကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။ ထိုစကားကြောင့် ဦးမြတ်မင်းသည် ဆွံ့အသွားရသည်။ သူသည် တစ်သက်လုံး သူမှန်သည်ဟုသာ ထင်မြင်လာခဲ့ပြီး သူတစ်ပါး၏ ခံစားချက်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူအချစ်ဆုံးဟု ဆိုရမည့် သားဖြစ်သူထံမှ ထိုသို့သော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ကျိုးပျက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ၏ မာန်မာနက ထိုခံစားချက်ကို ဖုံးလွှမ်းထားဆဲပင်။

ထိုညတွင် လင်းထက်သည် အိမ်မှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ပန်းချီပစ္စည်းအချို့နှင့် အဝတ်အစားအနည်းငယ်ကိုသာ ယူဆောင်ပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ ဒေါ်ခင်သည် သားဖြစ်သူကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လင်းထက်၏ ပြတ်သားသော မျက်ဝန်းများကို မြင်ရသောအခါ ငိုကြွေးရင်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဦးမြတ်မင်းသည် အခန်းထဲမှ ထွက်မလာဘဲ ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ သားဖြစ်သူ၏ ကားလေး ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်သွားသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကမူ မည်သည့်စကားမှ မဆိုခဲ့ပေ။ သူသည် သူတည်ဆောက်ထားသော ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် စည်းစိမ်များကြားတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ အတ္တဟူသော အုတ်တံတိုင်းကြီးက သူနှင့် သူချစ်ရသူများကြားတွင် အခိုင်အမာ ခြားနားထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လများ ကုန်လွန်သွားသောအခါ ဦးမြတ်မင်း၏ ကျန်းမာရေးသည် တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ သူ၏ ကုမ္ပဏီမှာလည်း အရင်ကဲ့သို့ မအောင်မြင်တော့ဘဲ အရှုံးများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ သူသည် အိမ်ကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း အတိတ်ကို ပြန်လည် တမ်းတနေမိသည်။ သူ၏ ဇနီး ဒေါ်ခင်သည်လည်း ဝမ်းနည်းမှုများကြောင့် အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေရရှာသည်။ တစ်ရက်တွင် ဦးမြတ်မင်းသည် သတင်းစာထဲ၌ ပန်းချီပြပွဲတစ်ခုအကြောင်း ဖတ်လိုက်ရသည်။ ထိုပြပွဲ၏ ခေါင်းစဉ်မှာ အတ္တ၏ အရိပ် များ ဖြစ်ပြီး ပန်းချီဆရာမှာ လင်းထက် ဖြစ်နေသည်။ ဦးမြတ်မင်းသည် တစ်ယောက်တည်း တိတ်တဆိတ် ထိုပြပွဲသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ပြပွဲခန်းမအတွင်းရှိ ပန်းချီကားများက သူ့ကို စကားပြောနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ပန်းချီကားတိုင်းတွင် သူ၏ တင်းမာမှု၊ သူ၏ အမိန့်ပေးမှုနှင့် သူ၏ အတ္တများက ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် နောင်တများ စီးဆင်းလာခဲ့သည်။

ပန်းချီကားများထဲမှ နောက်ဆုံး ပန်းချီကားတစ်ချပ်ရှေ့တွင် ဦးမြတ်မင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုပန်းချီကားထဲတွင် အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေသော လူအိုကြီးတစ်ယောက်က အမှောင်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး သူ၏ ရှေ့တွင် လင်းလက်နေသော လမ်းကလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုလမ်းကလေးသည် အဝေးတစ်နေရာသို့ ဦးတည်နေပြီး ထိုနေရာတွင် လူငယ်တစ်ယောက်က လက်လှမ်းပြနေသည်။ ပန်းချီကား၏ အောက်ခြေတွင် ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် အတ္တထက် ပို၍ ကြီးမြတ်သည် ဟု ရေးသားထားသည်။ ဦးမြတ်မင်းသည် ထိုစာသားကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် တစ်သက်လုံး အနိုင်ရရန်သာ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အဆုံးသတ်တွင်မူ သူကိုယ်တိုင် ရှုံးနိမ့့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။ သူ၏ အတ္တများက သူ၏ ဘဝကို အထီးကျန်စေခဲ့ပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာများကို ဝေးကွာစေခဲ့သည်။

ပြပွဲခန်းမ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသော လင်းထက်သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေမိသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် အရင်ကကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါခြင်း မရှိတော့ဘဲ ပုခုံးများမှာ တွဲကျနေပြီး အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ လင်းထက်၏ ရင်ထဲတွင် သနားဂရုဏာများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး ဖခင်၏ လက်ကို အသာအယာ ကိုင်လိုက်သည်။ ဦးမြတ်မင်းသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သားဖြစ်သူ၏ နွေးထွေးသော မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဖခင်နှင့် သားကြားတွင် မည်သည့်စကားမှ ပြောရန် မလိုတော့ပေ။ ဦးမြတ်မင်းသည် သားဖြစ်သူကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်သည်။ သူ၏ အတ္တများမှာ ထိုမျက်ရည်များနှင့်အတူ အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နေဝင်ချိန်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် ပြပွဲခန်းမအတွင်းသို့ တိုးဝင်လာပြီး သားအဖနှစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ အတ္တကြီးသော အဖေတစ်ယောက်၏ ဘဝဇာတ်သိမ်းသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာများဖြင့် မဟုတ်ဘဲ သားဖြစ်သူ၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့်သာ ပြည့်စုံသွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ အိမ်ကြီးအတွင်းရှိ လေးလံသော လေထုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နွေးထွေးသော မိသားစုအငွေ့အသက်များ ပြန်လည် ကိန်းအောင်းလာခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးမှာ သူပိုင်ဆိုင်သော အရာများတွင် မရှိဘဲ သူပေးဆပ်ခဲ့သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် နားလည်မှုများတွင်သာ ရှိကြောင်းကို ဦးမြတ်မင်းသည် ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များတွင် သင်ခန်းစာ ရရှိသွားခဲ့လေတော့သည်။