ရက်စက်သော အိမ်ထောင်ရေး

 မိုးစက်တို့သည် ပြတင်းမှန်ပြင်ပေါ်၌ အားကိုးရာမဲ့စွာ တွယ်ကပ်နေကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးသက်လေပြင်းတို့က သစ်ပင်ကြီးများကို အားရပါးရ ရိုက်ပုတ်နေသော်လည်း ဤအိမ်ကြီး၏ အတွင်းခန်းများမှာမူ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။ မေနှင်းဖြူသည် ဆိုဖာရှည်ပေါ်တွင် ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်နေမိသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းကလေးများသည် ဝတ်ဆင်ထားသော ပိုးသားထဘီ အနားသတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိ၏။ ဧည့်ခန်းကြီး၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုများသည် သူမအတွက်တော့ အသက်ရှူရကျပ်စေသော သံကုဋီများနှယ်ပင်။ နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော နာရီအိုကြီး၏ စက္ကန့်တံသံမှာ တချက်တချက်တွင် နှလုံးခုန်သံထက်ပင် ကျယ်လောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဤအိမ်ကြီးထဲသို့ သူမ စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ သို့သော် ဤနေရာသည် သူမအတွက် အိမ်တစ်လုံးထက် ပို၍ မနွေးထွေးခဲ့ဖူးချေ။ ခြံဝင်းအတွင်းမှ ကားဟွန်းသံ တစ်ချက် ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မေနှင်းဖြူ၏ ကိုယ်လေး သိသိသာသာ တုန်ရင်သွားသည်။ သူ ပြန်လာပြီ။ ထိုအသိက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် မွန်းကျပ်ခြင်းတို့ကို ဒွန်တွဲ၍ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဦးဘုန်းမြတ်သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် အေးစက်သော လေထုကို သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူ၏ ရှူးဖိနပ်သံများက စကျင်ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် တတောက်တောက်နှင့် မြည်ဟည်းနေသည်။ သူသည် မေနှင်းဖြူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မဆို။ အဝတ်အစားလဲရန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသော သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မေနှင်းဖြူ သက်ပြင်းကို ခိုး၍ ချလိုက်ရသည်။ ထမင်းစားပွဲတွင် နှစ်ယောက်သား မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသော်လည်း ကြားထဲတွင် မြင်မရသော တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားနေသကဲ့သို့ပင်။ ဟင်းခွက်များထဲမှ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ အေးစက်တောင့်တင်းနေသည်။ မေနှင်းဖြူသည် ထမင်းကို နည်းနည်းချင်း ခွံ့နေမိသော်လည်း လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေကာ မြိုချရသည်မှာ ခက်ခဲလှသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်က ပန်းကန်ကို ဘေးသို့ တွန်းလိုက်ကာ သူမကို စူးစိုက်ကြည့်လာသည်။ ထိုအကြည့်များက သူမ၏ အရေပြားကို ဖောက်ထွင်းပြီး နှလုံးသားအထိ နာကျင်စေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် စကားလုံးတိုင်းသည် ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို မကြာခဏ ပိုင်းဖြတ်လေ့ရှိသည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က မင်္ဂလာဦးညကို မေနှင်းဖြူ ပြန်လည် မြင်ယောင်မိသည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် နားလည်မှုများကို မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ဦးဘုန်းမြတ်က သူမကို အလှပြအရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့သာ သဘောထားခဲ့သည်။ သူ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာများဖြင့် သူမ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဖခင် ကြွေးမြီများကြောင့် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော ဤအိမ်ထောင်ရေးသည် သူမအတွက်တော့ သက်သက်မဲ့ ငရဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ညစဉ်ညတိုင်း သူ၏ အနားတွင် ရှိနေရခြင်းမှာ အမှောင်ထုထဲတွင် လမ်းပျောက်နေရသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် စကားကို ချိုချိုသာသာ မပြောတတ်သလို၊ ကြင်နာမှုကိုလည်း အပိုအလုပ်ဟု ယူဆသူဖြစ်သည်။ မေနှင်းဖြူသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမကိုယ်သူမ လူတစ်ယောက်အဖြစ်ပင် မခံစားရတော့ဘဲ ဤအိမ်ကြီး၏ အဆောင်အယောင်တစ်ခုအဖြစ်သာ ခံယူမိတော့သည်။

တစ်နေ့တွင် မေနှင်းဖြူသည် ဦးဘုန်းမြတ်၏ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း ဖုန်တက်နေသော စာအုပ်အဟောင်းတစ်အုပ်ကြားမှ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် ဦးဘုန်းမြတ်သည် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်အတူ ပြုံးရွှင်စွာ ရပ်နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ရှိနေပြီး ဦးဘုန်းမြတ်၏ မျက်နှာမှာလည်း ယခုကဲ့သို့ အေးစက်ခက်ထန်မနေဘဲ နူးညံ့မှုများ ယှက်သန်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မေနှင်းဖြူ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤအမျိုးသမီးက မည်သူနည်း။ ဦးဘုန်းမြတ်တွင်လည်း နှလုံးသားရှိခဲ့ဖူးသည်လား။ ထိုဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်တစ်စက် ကျဆင်းသွားသည်။ သူမ နားလည်လိုက်သည်မှာ ဦးဘုန်းမြတ်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အသည်းအသန် ချစ်ခဲ့ဖူးပြီး ထိုချစ်ခြင်း၏ ဆုံးရှုံးမှုများက သူ့ကို ရက်စက်သော လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်းပင်။ သို့သော် ထိုအချက်က သူမအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ ရက်စက်မှုများကိုတော့ ဖြေဖျောက်မပေးနိုင်ခဲ့ချေ။

အိမ်သို့ ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်လာသော နေ့က မေနှင်းဖြူအတွက် ပို၍ မွန်းကျပ်ခဲ့ရသည်။ ထိုဧည့်သည်မှာ ဦးဘုန်းမြတ်၏ စီးပွားဖက် ကိုကျော်စွာ ဖြစ်သည်။ ကိုကျော်စွာသည် မေနှင်းဖြူကို လေးစားစွာ ဆက်ဆံသော်လည်း ဦးဘုန်းမြတ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မနာလိုမှုနှင့် ပိုင်စိုးပိုင်နင်းစိတ်များ တောက်လောင်နေသည်။ ဧည့်သည် ပြန်သွားပြီးနောက်တွင် ဦးဘုန်းမြတ်သည် မေနှင်းဖြူ၏ လက်မောင်းကို နာကျင်အောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ မလိုအပ်ဘဲ ပြုံးမပြရန် သတိပေးခဲ့သည်။ ထိုညက မေနှင်းဖြူသည် ရေချိုးခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ပုန်းအောင်းကာ အသံတိတ် ငိုကြွေးခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အညိုအမည်းစွဲနေသော ဒဏ်ရာများထက် စိတ်နှလုံးတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဒဏ်ရာများက ပို၍ နက်ရှိုင်းလှသည်။ သူမသည် ဤလှောင်အိမ်ထဲမှ မည်သို့ ရုန်းထွက်ရမည်ကို မသိတော့ဘဲ အမှောင်ထဲတွင် နစ်မွန်းနေမိသည်။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ မေနှင်းဖြူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုန်းထွက်လိုစိတ်များ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အရင်ကကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ခံနေသူ မဟုတ်တော့ဘဲ သူမ၏ လွတ်လပ်မှုအတွက် လမ်းစများကို ရှာဖွေလာသည်။ တစ်ညတွင် ဦးဘုန်းမြတ် အမူးလွန်ပြီး ပြန်လာသောအခါ သူမကို အကြောင်းမဲ့ ရိုက်နှက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထိုအခါတွင် မေနှင်းဖြူသည် သူ၏ လက်ကို ပြန်လည် တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရင်ကကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့မှုများ မရှိတော့ဘဲ ပြတ်သားမှုများသာ အစားထိုးဝင်ရောက်နေသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် အံ့အားသင့်သွားကာ ခဏတာမျှ ငြိမ်သက်သွားသည်။ မေနှင်းဖြူက အေးစက်သော အသံဖြင့် ကျွန်မကို ဒီလို ထပ်လုပ်လို့ မရတော့ဘူးဟု ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားသည် တိတ်ဆိတ်သော အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အားပြိုင်မှုမှာ စတင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မေနှင်းဖြူသည် သူမ၏ မိခင်ထံမှ ရရှိခဲ့သော အကြံဉာဏ်များကို ပြန်လည် သတိရမိသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ သတ်မှတ်ချက်ပေါ်တွင် မမူတည်ကြောင်း သူမ နားလည်လာသည်။ သူမသည် တိတ်တဆိတ်ပင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေစုမှုများကို စုဆောင်းလာခဲ့သည်။ ဦးဘုန်းမြတ်၏ အဝတ်အစားများထဲမှ လျှို့ဝှက်သော စာရွက်စာတမ်းအချို့ကိုလည်း သူမ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုစာရွက်စာတမ်းများတွင် ဦးဘုန်းမြတ်၏ စီးပွားရေးဆိုင်ရာ မသမာမှုများ ပါဝင်နေသည်။ မေနှင်းဖြူသည် ထိုအရာများကို သူမ၏ လွတ်လပ်ခွင့်အတွက် လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ ရက်စက်မှုများကို သည်းခံနေရသော သနားစရာ ဇနီးသည်အဖြစ်မှ ရုန်းထွက်ကာ သူမ၏ ဘဝကို သူမကိုယ်တိုင် စီမံခန့်ခွဲရန် ပြင်ဆင်လာခဲ့သည်။

စာကြည့်တိုက်ခန်းအတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်သေတ္တာလေးထဲတွင် မေနှင်းဖြူသည် ဒိုင်ယာရီစာအုပ်အဟောင်းလေး တစ်အုပ်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြန်သည်။ ထိုဒိုင်ယာရီမှာ ဦးဘုန်းမြတ်၏ ပထမဇနီး ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စာမျက်နှာတိုင်းတွင် နာကျင်မှုများ၊ အထီးကျန်မှုများနှင့် ဦးဘုန်းမြတ်၏ ချုပ်ကိုင်မှုများအကြောင်း ရေးသားထားသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည်လည်း မေနှင်းဖြူကဲ့သို့ပင် ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် တစ်ဖြည်းဖြည်း သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကို သိလိုက်ရသောအခါ မေနှင်းဖြူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုနှင့်အတူ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာသည်။ သူမသည်လည်း ထိုအမျိုးသမီးကဲ့သို့ အဆုံးသတ်မခံနိုင်ချေ။ ဦးဘုန်းမြတ်၏ ရက်စက်မှုသည် အလေ့အထတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူသည် အမျိုးသမီးများကို သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုထက် ပို၍ မမြင်ကြောင်း သေချာသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မေနှင်းဖြူသည် သူမ၏ အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မိုးသက်လေပြင်းများ ကျရောက်နေသော ညတစ်ညတွင် သူမသည် အထုပ်အပိုးများကို အသင့်ပြင်ထားသည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် ဧည့်ခန်းတွင် ဝိုင်သောက်ရင်း ထိုင်နေသည်။ မေနှင်းဖြူသည် သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူမ ရှာဖွေထားသော မသမာမှု စာရွက်စာတမ်းများကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ဦးဘုန်းမြတ်၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားသော်လည်း စာရွက်များကို ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက်တွင် ဖြူဖျော့သွားသည်။ မေနှင်းဖြူက ကျွန်မ ဒီအိမ်က ထွက်သွားမယ်၊ ရှင် ကျွန်မကို လိုက်မရှာပါနဲ့၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒီအထောက်အထားတွေ အားလုံးကို ရဲစခန်းဆီ ပို့လိုက်မယ်ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ဦးဘုန်းမြတ်သည် ဘာစကားမှ မဆိုနိုင်ဘဲ သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ရက်စက်မှုများက နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကိုပင် ပြန်လည် ဝါးမြိုသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မေနှင်းဖြူသည် အိမ်ကြီး၏ တံခါးမကြီးကို ဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ မိုးရွာသွန်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမအတွက်တော့ ထိုမိုးရေများသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆေးကြောပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမသည် လမ်းမပေါ်သို့ ထွက်လာကာ လွတ်လပ်စွာ အသက်ရှူလိုက်သည်။ ကားတစ်စီးကို တားလိုက်ပြီး နောက်ကြောင်းကို ပြန်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် အိမ်ကြီးသည် ယခုတော့ မှောင်မိုက်ပြီး အထီးကျန်နေသော သင်္ချိုင်းဂူတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရှိနေခဲ့သော အကြောက်တရားများသည်လည်း လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ သူမသည် ယခုမှပင် လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လည် မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခရီးအကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ မေနှင်းဖြူသည် ကားမှန်မှတစ်ဆင့် အဝေးမှ မြင်နေရသော မြို့ပြအလင်းရောင်များကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမတွင် ငွေကြေးအမြောက်အမြား မရှိသလို၊ ခိုင်မာသော အနာဂတ်လည်း မရှိသေးချေ။ သို့သော် သူမတွင် လွတ်လပ်ခွင့် ရှိသည်။ ထိုလွတ်လပ်ခွင့်သည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့် စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့်မျှ မလဲနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်သူကြွယ်မှ မင်္ဂလာလက်စွပ်ကို ချွတ်လိုက်ကာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ လက်စွပ်ကလေးသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ သူမ၏ နာကျင်စရာ အတိတ်များသည်လည်း ချန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မေနှင်းဖြူသည် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထိုအပြုံးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နှလုံးသားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အစစ်အမှန် အပြုံးတစ်ခုပင်။

နေမင်းသည် တိမ်တိုက်များကြားမှ ရုန်းထွက်ကာ အလင်းတန်းသစ်များကို စတင် ဖြန့်ကြက်လာသည်။ မေနှင်းဖြူသည် မြို့လေးတစ်မြို့၏ ကားဂိတ်တွင် ဆင်းလိုက်သည်။ လေထုထဲတွင် လတ်ဆတ်သော မြေနံ့များ သင်းပျံ့နေသည်။ သူမသည် အရှေ့ဘက်သို့ ခြေလှမ်းများကို မှန်မှန်လှမ်းရင်း လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ဘဝသစ်သည် ခက်ခဲနိုင်သော်လည်း သူမသည် မကြောက်တော့ချေ။ ရက်စက်သော အိမ်ထောင်ရေး၏ အကျဉ်းထောင်မှ လွတ်မြောက်လာသော ငှက်ငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမသည် အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ လမ်းမထက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော သူမ၏ ခြေရာများသည် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ခိုင်မာနေသည်။ နေရောင်ခြည်သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ နွေးထွေးစွာ ကျရောက်လာပြီး အနာဂတ်၏ မျှော်လင့်ချက်များကို လမ်းပြနေတော့သည်။ အဆုံးသတ်တွင် သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။