လောဘကြီးတဲ့ ပထွေး

 မိုးသက်မုန်တိုင်းတို့ တဟုန်းဟုန်းတိုက်ခတ်နေသော ညတစ်ည၏ မှောင်မိုက်မှုအောက်တွင် သစ်သားအိမ်ဟောင်းကြီးသည် တကျိကျိနှင့် မြည်ဟည်းနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော လေအေးများက ဖယောင်းတိုင်မီးအိမ်ငယ်ကို ငြိမ်းသတ်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ သီတာ့ရင်ထဲရှိ မျှော်လင့်ချက်မီးစလေးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လျက်ရှိသည်။ အိမ်အောက်ထပ်မှ ကြားနေရသော ခပ်ပြင်းပြင်း ခြေသံများက သီတာ့ကို တုန်လှုပ်စေသည်။ ထိုခြေသံများ၏ ပိုင်ရှင်မှာ သူမ၏ ပထွေးဖြစ်သူ ဦးဘသက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်ပြီးနောက်ပိုင်း မိခင်၏ ဘဝထဲသို့ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်ရှိလာသော ထိုလူစိမ်းသည် ယခုအခါ အိမ်၏ သခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ မောက်မာစွာ နေထိုင်နေလေပြီ။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သီတာ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လောဘအရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို သူမ ခံစားရသည်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ကြားနေရသော ထိုခြေသံများက တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ တရွေ့ရွေ့နှင့် အိမ်ခန်းတိုင်းကို လှည့်လည်နေသည်။ သီတာသည် စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံထားသော်လည်း သူမ၏ အာရုံများက အိမ်အောက်ထပ်သို့သာ ရောက်ရှိနေပြီး နှလုံးခုန်သံမှာလည်း မိုးသံထက်ပင် ကျယ်လောင်နေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကမူ ဤအိမ်လေးသည် ရယ်မောသံများနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ဖူးသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ရှိစဉ်က သီတာသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဖခင် ကွယ်လွန်သွားသောအခါ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်နန်းသည် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် လမ်းပျောက်ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဦးဘသက်က လူကောင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ သူတို့ဘဝထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာပြီး မိခင်အပေါ် ဂရုစိုက်လွန်းလှသဖြင့် ဒေါ်နန်းကလည်း သူ့ကို ယုံကြည်အားကိုးမိခဲ့သည်။ သို့သော် မင်္ဂလာဆောင်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဦးဘသက်၏ စရိုက်အမှန်များက တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အလုပ်မလုပ်ဘဲ ဖခင်ချန်ထားခဲ့သော ငွေကြေးများကိုသာ ဖြုန်းတီးနေပြီး ဒေါ်နန်း၏ လက်ဝတ်ရတနာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုခွဲရောင်းချခဲ့သည်။ သီတာက ကန့်ကွက်သည့်အခါတိုင်း မိခင်ဖြစ်သူမှာ ကြားကနေ ဗျာများရစမြဲပင်။ ဦးဘသက်၏ လျှာအရိုးမရှိသော စကားများက ဒေါ်နန်းကို မူးယစ်စေခဲ့ပြီး သီတာ့ကိုမူ နာကျင်မှုများသာ ပေးအပ်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့သော ညနေခင်းတွင် သီတာသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အခန်းနားမှ ဖြတ်သွားစဉ် ထူးဆန်းသော စကားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဦးဘသက်က ဒေါ်နန်းကို ချော့မော့၍ တစ်စုံတစ်ရာကို တောင်းဆိုနေခြင်းပင်။ သူက ဖခင်ဖြစ်သူ ချန်ထားခဲ့သော မြေကွက်ကြီး၏ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်များကို သူ့နာမည်သို့ ပြောင်းပေးရန် နားချနေသည်။ ဒေါ်နန်းက ထိုမြေကွက်မှာ သီတာ့အနာဂတ်အတွက်ဖြစ်ကြောင်း ပြောသော်လည်း ဦးဘသက်၏ လေသံက တဖြည်းဖြည်း မာထန်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အရင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကြင်နာမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဒေါသနှင့် လောဘတို့က နေရာယူလာသည်။ သီတာသည် တံခါးကြားမှ ချောင်းကြည့်မိရာ ဦးဘသက်၏ လက်များက မိခင်၏ ပုခုံးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဤအိမ်ကြီးအတွင်း၌ မမြင်ရသော စစ်ပွဲတစ်ခုက စတင်ခဲ့လေပြီ။

ရက်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ဒေါ်နန်းသည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ တဖြည်းဖြည်း နာမကျန်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့လာပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းလာပုံမှာ မြင်သူတိုင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်စရာပင်။ သီတာက ဆရာဝန်ခေါ်ရန် ပြောသော်လည်း ဦးဘသက်က သူကိုယ်တိုင် ဆေးများဝယ်တိုက်နေသည်ဟုဆိုကာ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ဦးဘသက် တိုက်သော ဆေးများကို သောက်ပြီးတိုင်း ဒေါ်နန်းမှာ ပို၍သာ မိန်းမောပြီး အိပ်ပျော်သွားတတ်သည်။ သီတာသည် သံသယဝင်လာသဖြင့် ဦးဘသက် မရှိခိုက်တွင် ဆေးပုလင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပူလောင်မှုများ ပြည့်နှက်လာပြီး ဤလူယုတ်မာသည် သူမ၏ မိခင်ကို အန္တရာယ်ပြုနေပြီဟု သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမတွင် မည်သည့် သက်သေအထောက်အထားမျှ မရှိဘဲ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

တစ်ညတွင် သီတာသည် ဦးဘသက်၏ အခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ အပြင်သွားနေခိုက်တွင် သူမသည် ဦးဘသက်၏ စားပွဲတင်အံဆွဲများကို မွှေနှောက်ရှာဖွေခဲ့သည်။ အံဆွဲအောက်ခြေရှိ လျှို့ဝှက်အကန့်တစ်ခုအတွင်းမှ စာရွက်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစာရွက်များမှာ မြေကွက်ပိုင်ဆိုင်မှု လွှဲပြောင်းသည့် စာချုပ်များဖြစ်ပြီး မိခင်၏ လက်မှတ်ကို အတုထိုးရန် ကြိုးစားထားသော စာရွက်အပျက်များစွာကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သီတာ့လက်များ တုန်ယင်လာပြီး မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ ဤလောဘသားသည် သူတို့၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးရုံသာမက မိခင်၏ အသက်ကိုပါ ရန်ရှာနေကြောင်း အခိုင်အမာ သိလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် အိမ်ရှေ့မှ ကားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သီတာမှာ အသက်ရှူပင် မဝဘဲ အခန်းထဲမှ အမြန်ဆုံး ပြန်ထွက်လာခဲ့ရသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ဦးဘသက်က ဒေါ်နန်း၏ အခြေအနေကို အကြောင်းပြကာ အိမ်ရှေ့ခန်းသို့ သီတာ့ကို ခေါ်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူက အလွန်ပင် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် သူမ၏ မိခင်သည် အခြေအနေ မကောင်းတော့သဖြင့် မြေကွက်များကို အမြန်ဆုံး ရောင်းချကာ ဆေးကုသရမည်ဟု ပြောသည်။ သီတာသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ဦးဘသက်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျက်ယွင်းသွားပြီး သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက သီတာ့ကို ခြိမ်းခြောက်လာပြီး အကယ်၍ သူမကသာ ခေါင်းမငြိမ့်ပါက သူမ၏ မိခင်အတွက် ဘာမှအာမမခံနိုင်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုစကားက သီတာ့အတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် အရှုံးမပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သီတာသည် တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာဖြစ်သော သူမ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ဦးထံ အကူအညီတောင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမသည် လျှို့ဝှက်စွာ စာတစ်စောင် ရေးသားပြီး အိမ်သို့ လာတတ်သော ဈေးသည်တစ်ဦးထံ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုစာထဲတွင် သူမတို့ သားအမိ ရင်ဆိုင်နေရသော အန္တရာယ်များနှင့် ဦးဘသက်၏ မကောင်းမှုများကို အသေးစိတ် ရေးသားထားသည်။ နေ့ရက်တိုင်းကို သီတာသည် ထိတ်လန့်တကြား ဖြတ်သန်းနေရပြီး ညဘက်တွင်လည်း တံခါးကို အတွင်းမှ သေချာစွာ ဂျိတ်ထိုးပြီးမှ အိပ်ပျော်သည်။ ဦးဘသက်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်မှုများနှင့် လှောင်ပြုံးများက သူမ၏ စိတ်ကို အမြဲတစေ နှိပ်စက်နေခဲ့သည်။

တစ်ညတွင် ဦးဘသက်သည် အရက်အလွန်အကျွံ သောက်ထားပြီး အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သီတာ့အခန်းတံခါးကို လာရောက်တွန်းဖွင့်သည်။ သူက လက်ထဲတွင် စာချုပ်အချို့ကို ကိုင်ထားပြီး သီတာ့ကို လက်မှတ်ထိုးရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေသည်။ ဒေါ်နန်းမှာလည်း အိပ်ရာပေါ်တွင် သတိမရတစ်ချက် ရတစ်ချက်ဖြင့် ညည်းတွားနေရှာသည်။ သီတာသည် အစွမ်းကုန် ခုခံကာကွယ်သော်လည်း ဦးဘသက်၏ ခွန်အားကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူက သီတာ့ကို ရိုက်နှက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သီတာ့ရင်ထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အစားထိုးမရနိုင်သော ဒေါသများက ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အနီးရှိ ပန်းအိုးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ ဦးဘသက်ကို ပြန်လည် ခုခံရန် ပြင်လိုက်သည်။

မုန်တိုင်းဒဏ်ကြောင့် လျှပ်စစ်မီးများ ပြတ်တောက်သွားပြီး အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားသည်။ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ဦးဘသက်၏ ခြေသံများကို သီတာ နားစွင့်နေမိသည်။ သူမသည် အမှောင်ထဲတွင် ကျင့်သားရနေသဖြင့် ဦးဘသက်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ ဦးဘသက်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အခန်းထဲတွင် စမ်းတဝါးဝါး လျှောက်နေစဉ် သီတာသည် သတိကြီးစွာဖြင့် မိခင်ရှိရာ အခန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ သူမသည် မိခင်ကို တွဲထူကာ အိမ်၏ နောက်ဖေးတံခါးမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။ မိုးရေထဲတွင် သားအမိနှစ်ယောက် လဲကျလိုက်၊ ပြန်ထလိုက်ဖြင့် ရုန်းကန်နေရစဉ် ဦးဘသက်က နောက်မှ လိုက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဓားတစ်ချောင်းက လျှပ်စီးရောင်အောက်၌ ဝင်းခနဲ လက်သွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရဲကားများ၏ ဥဩသံများက လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာသည်။ သီတာ၏ သူငယ်ချင်းက အချိန်မီ အကူအညီ ခေါ်လာပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဦးဘသက်သည် လန့်ဖျန့်သွားပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ရုန်းကန်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်ထိပ်ခတ်ခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခင်က ရှိခဲ့သော မောက်မာမှုများ မရှိတော့ဘဲ နောင်တနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများသာ နေရာယူထားသည်။ သီတာသည် မိခင်ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး မျက်ရည်များက မိုးရေနှင့်အတူ စီးကျနေခဲ့သည်။ လောဘ၏ နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ ပျက်စီးခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သီတာ လက်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ဒေါ်နန်းသည် ဆေးကုသမှု ခံယူပြီးနောက် ကျန်းမာရေး ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ဦးဘသက် တိုက်ကျွေးခဲ့သော ဆေးများသည် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေသော ဆေးများဖြစ်ကြောင်း ဆရာဝန်များက အတည်ပြုခဲ့သည်။ ဦးဘသက်မှာလည်း သူကျူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုများအတွက် ထိုက်တန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ကျခံနေရပြီဖြစ်သည်။ အိမ်ဟောင်းကြီးသည် ပြန်လည် အေးချမ်းသွားသော်လည်း သီတာ့ရင်ထဲတွင်မူ ထိုနေ့ရက်များက ပေးခဲ့သော ဒဏ်ရာများက အမာရွတ်အဖြစ် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာတွင် ထိုင်ရင်း ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

မုန်တိုင်းပြီးလျှင် လေပြေလာစမြဲ ဖြစ်သော်လည်း ထိုလေပြေက အတိတ်၏ နာကျင်မှုများကို အကုန်လုံး သယ်ဆောင်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ လောဘကြီးသော ပထွေးတစ်ယောက်ကြောင့် သူတို့ဘဝတွင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် ယုံကြည်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် အချိန်များစွာ လိုအပ်ဦးမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သီတာသည် ယခုအခါ ပို၍ သန်မာလာခဲ့ပြီ။ သူမသည် မိခင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ရှေ့ဆက်ရမည့် ဘဝခရီးလမ်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လောဘ၏ အမှောင်ထုသည် သူတို့၏ ဘဝကို ခဏတာ လွှမ်းမိုးခဲ့သော်လည်း အမှန်တရား၏ အလင်းရောင်က နောက်ဆုံးတွင် အောင်ပွဲခံခဲ့လေပြီ။ အိမ်ကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် ပန်းလေးများ ပြန်လည် ပွင့်လန်းနေသကဲ့သို့ သီတာ့ဘဝတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက် အသစ်များ စတင် စီးဆင်းနေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်ခဲ့သော ထိုအိမ်ကြီးသည် ယခုအခါတွင်မူ နာကျင်မှုများကို သင်ခန်းစာယူကာ အေးချမ်းစွာ ရပ်တည်နေလေတော့သည်။