အပျက်မရဲ့ ငိုသံ

 မိုးစက်မိုးပေါက်များက ကတ္တရာလမ်းမပေါ်သို့ အငြိုးတကြီး ရိုက်ခတ်နေကြသည်မှာ တဖျန်းဖျန်းနှင့် အသံမြည်နေသည်။ လမ်းဘေးရှိ လျှပ်စစ်မီးတိုင်မှ ဝါကျင့်ကျင့်အလင်းရောင်သည် ရေအိုင်ငယ်များထဲတွင် လှိုင်းထနေပြီး မြို့ပြ၏ ညဉ့်နက်ပိုင်း ရှုခင်းကို ပို၍ပင် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းစေသည်။ ထိုမိုးစက်များအောက်တွင် စိန်သည် အဖျားတက်နေသကဲ့သို့ တုန်ရီနေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲက အပူမီးကိုမူ မိုးရေများက မငြှိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပါးလွှာသော အင်္ကျီသည် ကိုယ်လုံးနှင့် ကပ်နေပြီး ဖုံးကွယ်ထားလိုသော အမာရွတ်များကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ မျက်နှာပေါ်ရှိ ခြယ်သထားသော မိတ်ကပ်များသည် မိုးရေနှင့်ရောကာ စီးကျလာပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် ခိုအောင်းနေသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။ လူအများက သူမကို အပျက်မဟု ခေါ်ကြသည်။ ထိုစကားလုံးသည် သူမ၏ နားထဲတွင် ဆူးခက်များကဲ့သို့ စူးဝင်နေသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုစူးရှသော နာကျင်မှုသည်ပင် ထုံထိုင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် လမ်းဘေးက အုတ်နံရံဟောင်းတစ်ခုကို မှီလိုက်ပြီး စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ခက်ခဲစွာ မီးညှိလိုက်သည်။ မီးခိုးငွေ့များသည် အေးစက်သော လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားပြီး သူမ၏ အတိတ်ကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ငယ်စဉ်က သူမ၏ ဘဝသည် ယခုကဲ့သို့ မညစ်နွမ်းခဲ့ဖူးပေ။ ကျေးလက်တောရွာ၏ စိမ်းလန်းသော လယ်ကွင်းများကြားတွင် သူမသည် လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းခဲ့ဖူးသည်။ မိခင်၏ ရင်ခွင်သည် သူမအတွက် အနွေးထွေးဆုံးသော ခိုလှုံရာဖြစ်ခဲ့ပြီး ဖခင်၏ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာသည် သူမ၏ ကမ္ဘာငယ်လေးကို လင်းပွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာ၏ ရက်စက်သော လက်များက သူမ၏ ဘဝကို ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။ မိဘနှစ်ပါးစလုံး ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် ဆွေမျိုးဆိုသူများ၏ နှိပ်စက်မှုနှင့် ဆင်းရဲမွဲတေမှုသည် သူမကို မြို့ပြ၏ အမှောင်ထုထဲသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်။ ပထမဆုံးသော လှည့်စားမှုသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ နာမည်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ ယုံကြည်ခဲ့သော ယောက်ျားတစ်ယောက်သည် သူမ၏ ဘဝကို ငွေကြေးနှင့် လဲလှယ်ရောင်းချခဲ့ချိန်တွင် သူမ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့က စတင်ကာ စိန်ဆိုသော မိန်းကလေးသည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး အပျက်မဆိုသော နာမည်ဆိုးဖြင့် ရှင်သန်နေသည့် ဝိညာဉ်မဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ညဉ့်နက်လေလေ လမ်းမပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့လေလေဖြစ်သည်။ ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်မောင်းသွားသော ကားများ၏ မီးရောင်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို ခဏတာ လင်းစေပြီး အမှောင်ထဲသို့ ပြန်လည်နှစ်မြှုပ်ပစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နားထဲတွင် ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ ငိုသံကို ကြားနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံသည် စိတ်ကူးယဉ်မှုလော သို့မဟုတ် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသော နောင်တများ၏ အော်ဟစ်သံလောဆိုသည်ကို သူမ မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က သူမ စွန့်ပစ်ခဲ့ရသော သားငယ်၏ အသံဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုစဉ်က သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိခဲ့ပေ။ မိမိကိုယ်တိုင်ပင် ဝမ်းမဝသော ဘဝတွင် ကလေးတစ်ယောက်ကို မည်သို့ ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်မည်နည်း။ သို့သော် ထိုနေ့မှစ၍ သူမ၏ ညတိုင်းသည် ငိုရှိုက်သံများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူမသည် စီးကရက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး မိုးရေထဲသို့ တိုးဝင်ကာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမ သွားလိုသော ပန်းတိုင်ဟူ၍ မရှိသော်လည်း ခြေလှမ်းများကမူ သူမကို တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားနေသည်။

လမ်းထောင့်ရှိ ဘုရားကျောင်းငယ်လေး၏ ရှေ့တွင် သူမ ရပ်လိုက်မိသည်။ ဘုရားကျောင်း၏ တံခါးများသည် ပိတ်ထားသော်လည်း အတွင်းမှ လွင့်ပျံ့လာသော အမွှေးတိုင်နံ့က သူမ၏ စိတ်ကို အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားစေသည်။ သူမသည် ဘုရားကျောင်းလှေကားထစ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ ငိုသံသည် မိုးသံများကြားတွင် တိုးညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုငိုသံသည် နာကျင်မှု၊ နောင်တနှင့် အထီးကျန်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသော အသံဖြစ်သည်။ သူမကို အပျက်မဟု ကဲ့ရဲ့ကြသော လူ့လောကကြီးတွင် သူမ၏ ငိုသံကို နားထောင်ပေးမည့်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။ ငါ့ဘဝက ဘာကြောင့် ဒီလို ဖြစ်ခဲ့ရတာလဲ။ ငါ့မှာလည်း နှလုံးသားရှိတယ်၊ ငါ့မှာလည်း ချစ်တတ်တဲ့ စိတ်ရှိတယ်၊ ငါ့မှာလည်း လူပီသချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လောကကြီးက ငါ့ကို ဘာလို့ အခွင့်အရေး မပေးခဲ့တာလဲ။

ရုတ်တရက် သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ နွေးထွေးသော လက်တစ်ဖက် ရောက်ရှိလာသည်။ စိန်သည် ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ ဂရုဏာရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သမီးလေး၊ ဘာလို့ ဒီလောက် မိုးထဲရေထဲမှာ ငိုနေရတာလဲဟု ထိုအမျိုးသမီးက တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ စိန်သည် ဘာကိုမျှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ထိုအမျိုးသမီး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးမိတော့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ ကျောကို အသာအယာ ပုတ်ပေးရင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး သမီး၊ ငိုလိုက်ပါ၊ ငိုချလိုက်စမ်းပါ၊ မင်းရဲ့ ရင်ထဲက အပူတွေ ငိုသံနဲ့အတူ ပါသွားပါစေဟု ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စိန်သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ကို ပြန်လည်ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ညဉ့်ဦးယံ၏ အေးစက်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးလာသော်လည်း စိန်၏ ရင်ထဲတွင်မူ နွေးထွေးမှု အစလေးတစ်ခု စတင်ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးကြီးသည် သူမကို စားစရာအချို့နှင့် နွေးထွေးသော စောင်တစ်ထည် ပေးခဲ့သည်။ စိန်သည် ထိုစောင်ကို ခြုံထားရင်း ဘုရားကျောင်း လှေကားထစ်တွင်ပင် ခဏတာ မှေးစက်သွားခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူမသည် လှပသော ပန်းခင်းကြီးထဲတွင် ပြေးလွှားနေပြီး သူမ၏ သားငယ်လေးက သူမကို မေမေဟု ခေါ်ကာ ပြေးလာနေသည်။ ထိုအိပ်မက်သည် ရှည်လျားလှပါစေဟု သူမ ဆုတောင်းနေမိသော်လည်း မိုးလင်းလာသောအခါ လက်တွေ့လောက၏ ကြမ်းတမ်းမှုက သူမကို စောင့်ကြိုနေပြန်သည်။ မိုးလင်းစ ရောင်နီသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံ့နှံ့လာပြီး လမ်းမပေါ်တွင် လူသူများ စတင်လှုပ်ရှားလာကြသည်။ စိန်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် မနေ့ညက ငိုကြွေးထားသော လက္ခဏာများ ရှိနေသေးသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ တစ်စုံတစ်ရာသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ထင်ဟပ်နေသည်။

သူမသည် မြို့ပြ၏ လူစည်ကားသော နေရာများသို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ လမ်းဘေးတွင် ဈေးရောင်းနေသော သူများ၊ အလုပ်သွားနေသော သူများ၏ အကြည့်များတွင် သူမကို နှိမ်ချလိုသော အမူအရာများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် စိန်သည် ထိုအကြည့်များကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ ဘဝကို အသစ်ပြန်စရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သူမတွင် ပညာမရှိ၊ ငွေကြေးမရှိသော်လည်း သူမတွင် လုပ်ကိုင်နိုင်သော လက်နှစ်ဖက် ရှိသည်။ သူမသည် လမ်းဘေးရှိ ထမင်းဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် အကူလုပ်ရန် ဝင်ရောက်မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူက သူမ၏ ရုပ်ရည်ကို ကြည့်ကာ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း စိန်၏ ရိုးသားသော တောင်းဆိုမှုကို မြင်သောအခါ အလုပ်ပေးရန် သဘောတူလိုက်သည်။ ထိုနေ့သည် စိန်အတွက် ဘဝသစ်၏ ပထမဆုံးသော ခြေလှမ်းဖြစ်သည်။

အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ ပင်ပန်းလှသော်လည်း စိန်အတွက်မူ စိတ်ချမ်းသာမှုကို ပေးစွမ်းသည်။ သူမသည် ပန်းကန်များ ဆေးကြောခြင်း၊ ကြမ်းတိုက်ခြင်းနှင့် ဈေးဝယ်ခြင်းတို့ကို မမောမပန်း လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ သူမ ရရှိသော လုပ်ခသည် နည်းပါးသော်လည်း ထိုငွေသည် သူမ၏ ချွေးနှဲစာဖြစ်သောကြောင့် သူမအတွက် တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ညဘက်များတွင် သူမသည် အရင်ကကဲ့သို့ လမ်းပေါ်သို့ မထွက်တော့ပေ။ သူမ ငှားရမ်းထားသော အခန်းကျဉ်းလေးတွင် ထိုင်ရင်း သူမ၏ သားငယ်လေးကို ပြန်လည်ရှာဖွေရန် အစီအစဉ်များ ချမှတ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အတိတ်သည် သူမကို အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်နေသော်လည်း သူမသည် ထိုအတိတ်ကို ကျော်လွှားရန် ကြိုးစားနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမကို အရင်က သိခဲ့သော ယောက်ျားအချို့က လာရောက်နှောင့်ယှက်တတ်သော်လည်း စိန်သည် ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

လများ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ စိန်၏ ဘဝသည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အရင်ကကဲ့သို့ မိတ်ကပ်များ အလွန်အမင်း မလိမ်းတော့ဘဲ သဘာဝအတိုင်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်းသာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးရိပ်လေးများပင် စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်နေ့တွင် သူမ မျှော်လင့်မထားသော လူတစ်ယောက်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုသူမှာ သူမကို လှည့်စားကာ ရောင်းစားခဲ့သော လူယုတ်မာပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် စိန်ကို မြင်သောအခါ လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ အိုး၊ စိန်ပါလား၊ အခုတော့ ပန်းကန်ဆေးသမား ဖြစ်နေပြီပေါ့၊ ငါနဲ့ ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ၊ မင်းကို အရင်ထက် ပိုကောင်းတဲ့ နေရာတွေဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။ စိန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ပြီး ကျွန်မမှာ အတိတ်က စိန်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေး သေသွားပြီ၊ အခု ရှင် မြင်နေရတာက ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ၊ ရှင့်လို လူမျိုးကို ကျွန်မ အချိန်မပေးနိုင်ဘူးဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် စိန်ကို ရိုက်ရန် လက်ရွယ်လိုက်သော်လည်း ဆိုင်ရှင်နှင့် အခြားအလုပ်သမားများက ဝိုင်းဝန်းတားဆီးလိုက်သဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ရသည်။ ထိုဖြစ်ရပ်သည် စိန်ကို ပို၍ သန်မာလာစေခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု ပိုမိုရရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် သားငယ်လေးရှိနိုင်မည့် နေရာကို စုံစမ်းရင်း နောက်ဆုံးတွင် မိဘမဲ့ဂေဟာတစ်ခုတွင် ရှိနေကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ စိန်သည် ထိုဂေဟာသို့ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ခုန်သံများက မြန်ဆန်နေပြီး သားငယ်လေးက သူမကို မှတ်မိပါ့မလားဆိုသော စိုးရိမ်စိတ်များလည်း ရှိနေသည်။ သူမသည် ဂေဟာသို့ ရောက်သောအခါ ကလေးများ ကစားနေသော ကွင်းပြင်တွင် သူမ၏ သားငယ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အခြားကလေးများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေသည်။

စိန်သည် သားငယ်လေးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ကလေးငယ်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် စိန်၏ ဆီသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။ မေမေ ဟု ခေါ်သံသည် စိန်၏ နားထဲတွင် ကမ္ဘာပေါ်၌ အချိုသာဆုံးသော တေးသံတစ်ခုကဲ့သို့ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သားငယ်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပြီး ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျလာခဲ့သည်။ ထိုမျက်ရည်များသည် အရင်က ကျခဲ့ဖူးသော နာကျင်မှုမျက်ရည်များ မဟုတ်တော့ဘဲ ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက် မျက်ရည်များသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သားငယ်လေးကို ဂေဟာမှ ပြန်လည်ခေါ်ယူနိုင်ရန် ကြိုးစားမည်ဟု ကတိပြုလိုက်သည်။

စိန်သည် သူမ၏ ဘဝကို အကောင်းဆုံး ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် လူမှုအဖွဲ့အစည်း၏ ကဲ့ရဲ့မှုများကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကို တန်ဖိုးထားတတ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ငိုသံသည် ယခုအခါတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုငိုသံများက ပေးခဲ့သော သင်ခန်းစာများကိုမူ သူမ ဘယ်သောအခါမှ မေ့လျော့မည်မဟုတ်ပေ။ ညနေခင်းတစ်ခုတွင် စိန်သည် သားငယ်လေး၏ လက်ကိုဆွဲကာ ကမ်းနားလမ်းတွင် လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။ နေဝင်ဆည်းဆာ၏ အလှတရားသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ရွှေရောင်တောက်ပနေပြီး ပင်လယ်လေအေးလေးက သူတို့သားအမိကို ထိတွေ့နေသည်။ စိန်သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ ဘဝသည် အပျက်မတစ်ယောက်၏ ငိုသံမှသည် မိခင်တစ်ယောက်၏ မေတ္တာတေးသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လောကကြီးတွင် မည်သူမဆို အမှားနှင့် မကင်းကြသော်လည်း ထိုအမှားကို ပြင်ဆင်ပြီး အသစ်ပြန်စနိုင်သူများသာလျှင် စစ်မှန်သော အောင်နိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်ဟု သူမ နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘဝခရီးသည် ခက်ခဲဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမတွင် ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းများနှင့် လင်းလက်သော မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အပျက်မဆိုသော နာမည်ဆိုးသည် သူမ၏ အတိတ်တွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူမသည် ယခုအခါတွင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မိန်းမသားတစ်ယောက်အဖြစ် ရှင်သန်နေတော့သည်။ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကလည်း သူမ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် ရိုးသားမှုကို မြင်တွေ့လာရပြီး လေးစားမှုများ ပေးလာကြသည်။ စိန်သည် သူမ၏ သားငယ်လေးကို ဖက်ထားရင်း နောင်တကင်းစင်သော အနာဂတ်ဆီသို့ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် လှမ်းမျှော်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သမိုင်းသစ်တစ်ခုသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် စတင်ရေးထိုးနေပြီ ဖြစ်သတည်း။