ဆရာဝန်ဆိုး၏ ယုတ်မာမှု

 မိုးနှောင်းရာသီ၏ အုံ့မှိုင်းသော ညနေခင်းသည် ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ ဆူညံသံများကို ဝါးမြိုထားသည့်အလား တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည်။ လမ်းမထက်ရှိ လမ်းမီးတိုင်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဝါဖျော့ရောင် အလင်းတန်းများသည် စိုစွတ်နေသော ကတ္တရာလမ်းပေါ်တွင် တုန်ရီစွာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေကြသည်။ ထိုလမ်းကြားလေး၏ အဆုံးတွင် တည်ရှိသော သက်ဝေဆေးခန်းသည် အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရသော နေရာတစ်ခုဟု ထင်မှတ်ရသော်လည်း အမှောင်ရိပ်များက ထိုအဆောက်အအုံ၏ အုတ်နံရံများတွင် တွယ်ကပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဆေးနံ့စူးစူးနှင့် ပိုးသတ်ဆေးနံ့များ ရောယှက်နေသော ထိုလေထုထဲတွင် လူမသိနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

ဒေါက်တာသက်ဦးသည် သူ၏ ကျယ်ဝန်းသော ရုံးခန်းအတွင်းရှိ သားရေကုလားထိုင်တွင် အေးစက်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်မှန်ဝိုင်းလေး နောက်ကွယ်မှ မျက်လုံးများသည် လင်းမြွေတစ်ကောင်၏ အကြည့်ကဲ့သို့ စူးရှပြီး အေးစက်လှသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော စားပွဲပေါ်၌ ဆေးမှတ်တမ်းတွဲများစွာ စီရီနေသော်လည်း သူ၏ အာရုံက ထိုအရာများပေါ်တွင် မရှိပေ။ သူသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြင်ပက ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း ခပ်ယောင်ယောင် ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် နွေးထွေးမှု ကင်းမဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုကို ဆောင်နေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက စားပွဲခုံကို စည်းချက်ကျကျ တောက်နေသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် နာရီစက်သွားသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်နေသည်။

နှင်းနွယ်သည် ဆေးခန်း၏ လူနာစောင့်နားနေဆောင်တွင် ထိုင်ရင်း လက်ဖျားများ တုန်ရီနေသည်။ သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူသည် လွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်ကပင် ဤဆေးခန်းသို့ တက်ရောက် ကုသမှုခံယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒေါက်တာသက်ဦးသည် မြို့ပေါ်တွင် နာမည်ကျော်ကြားသော ခွဲစိတ်ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် အစကနဦးတွင် အလွန်ယုံကြည်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ မိခင်၏ အခြေအနေသည် တိုးတက်မလာဘဲ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်ကို သတိပြုမိလာသည်။ ဆရာဝန်၏ စကားလုံးများက ချိုသာသော်လည်း ထိုစကားများနောက်ကွယ်တွင် မရိုးသားသော အရိပ်အယောင်များကို သူမ ခံစားမိလာသည်။ စိုးရိမ်စိတ်နှင့် သံသယတို့က သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်လာခဲ့သည်။

ထိုညတွင် နှင်းနွယ်သည် မိခင်၏ အခန်းထဲတွင် အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ ဆေးရုံတစ်ခုလုံးသည် တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် မိမိ၏ နှလုံးခုန်သံကိုပင် ပြန်ကြားနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူမသည် ရေငတ်သဖြင့် အခန်းပြင်သို့ ခေတ္တထွက်လာခဲ့သည်။ လျှောက်လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မီးရောင်များက မှိန်ပျပျသာ ရှိပြီး လေထုထဲတွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးနေသည်။ ရုတ်တရက် ဆေးခန်း၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ ဓာတ်ခွဲခန်းဘက်မှ တိုးညင်းသော စကားပြောသံများကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။ ခြေသံကို အသာသတ်ပြီး ထိုဘက်သို့ တိုးကပ်သွားမိသောအခါ သူမ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက သူမ၏ သွေးများကို ခဲသွားစေခဲ့သည်။

ဒေါက်တာသက်ဦးသည် အမည်မသိ လူတစ်ယောက်နှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရှေ့တွင်ရှိသော စားပွဲပေါ်၌ ထူးဆန်းသော ဆေးပုလင်းများနှင့် ငွေစက္ကူထုပ်များ ရှိနေသည်။ ဒေါက်တာ၏ မျက်နှာတွင် ယခင်က မတွေ့ဖူးသော လောဘဇောနှင့် ယုတ်မာသော အမူအရာများ ထင်ဟပ်နေသည်။ လူနာများ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရမည့် လက်များက ငွေကြေးအတွက် မည်မျှအထိ ယုတ်မာနိုင်သည်ကို နှင်းနွယ် မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောယှက်ကာ ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ပြီး ထိုနေရာမှ အသာအယာ ဆုတ်ခွာခဲ့သည်။

နောက်ရက်များတွင် နှင်းနွယ်သည် ဒေါက်တာသက်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူနာပြုတစ်ဦးကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ဆေးမှတ်တမ်းများ သိမ်းဆည်းရာ အခန်းသို့ ခိုးဝင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သူမ တွေ့လိုက်ရသော အမှန်တရားသည် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။ ဒေါက်တာသက်ဦးသည် လူနာများအား မလိုအပ်ဘဲ ခွဲစိတ်မှုများ ပြုလုပ်ခြင်း၊ သက်တမ်းကုန် ဆေးဝါးများကို စမ်းသပ်အသုံးပြုခြင်းနှင့် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို တရားမဝင် ရောင်းဝယ်ခြင်းများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေကြောင်း အထောက်အထားများ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤဆေးခန်းသည် ကုသရာနေရာ မဟုတ်ဘဲ လူသားတို့၏ ဒုက္ခကို အမြတ်ထုတ်ရာ ငရဲခန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဒေါက်တာသက်ဦးသည် နှင်းနွယ်၏ သံသယကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။ သူသည် သူမကို ကြည့်သော အကြည့်များက ပိုမိုစူးရှလာပြီး လေသံများက ပိုမိုအေးစက်လာသည်။ တစ်နေ့တွင် သူသည် နှင်းနွယ်ကို သူ၏ ရုံးခန်းသို့ ခေါ်ယူခဲ့သည်။ အခန်းထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်း ရှိနေစဉ် သူသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း လှောင်ပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။ မင်းက အရမ်းစပ်စုတာပဲ နှင်းနွယ်၊ စပ်စုတဲ့ ကြောင်လေးတွေက သက်တမ်းမရှည်တတ်ဘူးဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား ဟု သူက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားလုံးများထဲတွင် ပါဝင်သော ခြိမ်းခြောက်မှုက နှင်းနွယ်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားစေသည်။ သို့သော် သူမသည် နောက်ဆုတ်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

နှင်းနွယ်သည် သူမ သိရှိထားသော အချက်အလက်များကို အပြင်သို့ ပေါက်ကြားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဒေါက်တာသက်ဦးက အရာအားလုံးကို ကြိုတင်ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ဆေးခန်းအတွင်းရှိ ဖုန်းလိုင်းများနှင့် ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ထားပြီး သူမကို အပြင်သို့ ထွက်ခွင့်မပေးတော့ပေ။ သူမသည် လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ငှက်ငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မိခင်သည်လည်း ဆေးဝါးများ၏ ဒဏ်ကြောင့် သတိမေ့မြောနေပြီး အခြေအနေက အလွန်စိုးရိမ်နေရသည်။ ဤယုတ်မာသော ဆရာဝန်ကို မည်သို့ တားဆီးရမည်နည်းဟူသော အတွေးက သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် တစ်စက္ကန့်မျှ မနားဘဲ လည်ပတ်နေသည်။

ညနက်ပိုင်းတွင် နှင်းနွယ်သည် ဒေါက်တာသက်ဦး၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမ သိလိုသည်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံး အစီအစဉ်နှင့် သူဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်သော့ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ အခန်းထဲတွင် မှောင်မည်းနေသော်လည်း သူမသည် စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် ရှာဖွေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် စားပွဲတင်မီးအိမ် ပွင့်လာပြီး ဒေါက်တာသက်ဦးက ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လျက် သူမကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မင်း ဒီကို လာမယ်ဆိုတာ ငါသိပြီးသားပါ ဟု သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဆေးထိုးအပ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုဆေးရည်၏ အပြာရောင်သည် လရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။

ဒေါက်တာသက်ဦးသည် နှင်းနွယ်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်။ သူမသည် နောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်သွားသော်လည်း နံရံနှင့် တိုးသွားခဲ့သည်။ လူသားတွေဆိုတာ ငါ့အတွက်တော့ စမ်းသပ်ခန်းထဲက ကြွက်ဖြူလေးတွေပဲ၊ မင်းလည်း အဲဒီထဲက တစ်ကောင်ဖြစ်သွားမှာပေါ့ ဟု သူက ဆိုသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အရူးအမူး ဖြစ်နေသော ဝါသနာနှင့် ယုတ်မာမှုတို့ အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ နှင်းနွယ်သည် သူမ၏ ဘဝတွင် ဤမျှလောက် ကြောက်စရာကောင်းသော လူမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ရုန်းထွက်ရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ရုတ်တရက် နှင်းနွယ်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ လေးလံသော စာအုပ်စင်ကို တွန်းချလိုက်ပြီး ဒေါက်တာကို ခြေရာဖျက်ကာ အခန်းပြင်သို့ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဆေးခန်း၏ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်ရင်း ရဲစခန်းသို့ ဆက်သွယ်ရန် နည်းလမ်းရှာခဲ့သည်။ သူမသည် ဆေးခန်း၏ မြေအောက်ခန်းရှိ မီးစက်ခန်းသို့ ရောက်သွားပြီး ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် အပြင်လောကသို့ အကူအညီတောင်းရန် ကြိုးစားသည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံသည် နားထင်တွင် တဒိန်းဒိန်းနှင့် ကျယ်လောင်နေသည်။ အချိန်သည် သူမအတွက် ရန်သူ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဒေါက်တာ၏ ခြေသံများက လှေကားထစ်များပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေသည်။

အဆုံးတွင် နှင်းနွယ်သည် သူမ လျှို့ဝှက် သိမ်းဆည်းထားသော အထောက်အထားများကို အပြင်သို့ ပေးပို့နိုင်ခဲ့သည်။ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဆေးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဒေါက်တာသက်ဦးသည် သူ၏ ရုံးခန်းအတွင်း၌ အေးဆေးစွာ ထိုင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင် နောင်တရသော အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။ သူသည် နှင်းနွယ်ကို ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံး လှောင်ပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြခဲ့သည်။ မင်း နိုင်သွားတယ်လို့ ထင်နေလား၊ ငါကဲ့သို့သော သူတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့ ဟု သူက တိုးညင်းစွာ ပြောဆိုသွားခဲ့သည်။ ထိုစကားသည် နှင်းနွယ်၏ နားထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

ဆေးခန်းဟောင်းကြီးသည် အပိတ်ခံလိုက်ရသော်လည်း ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်နေသော အေးစက်သော အငွေ့အသက်များကတော့ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။ နှင်းနွယ်သည် သူမ၏ မိခင်ကို အခြားဆေးရုံသို့ ပြောင်းရွှေ့ ကုသပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ဒဏ်ရာများစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လူသားတို့၏ ယုံကြည်မှုကို အလွဲသုံးစားလုပ်သော၊ အသက်ပေါင်းများစွာကို ကစားစရာကဲ့သို့ သဘောထားသော ဆရာဝန်ဆိုး၏ ယုတ်မာမှုသည် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ဘယ်သောအခါမှ မေ့ပျောက်၍ မရနိုင်သော အမည်းစက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်ပွင့်များကတော့ ဘာမှမသိသကဲ့သို့ တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ လူသားတို့၏ စိတ်နေစိတ်ထားများက အမှောင်ထုထဲတွင် နစ်မွန်းနေဆဲပင် ဖြစ်တော့သည်။