ဘဝပျက်သွားသော မိန်းမပျို

 မိုးစက်မိုးပေါက်တို့သည် အိုဟောင်းလှသော သွပ်မိုးပေါ်သို့ ခပ်စိပ်စိပ်ရွာသွန်းနေသည်။ ညနေခင်း၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတို့သည် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ မေသင်းသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း အပြင်ဘက်က မှောင်ရီရီမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်များက ဝေဝါးနေလျက်။ ရင်ထဲတွင်လည်း ဖော်ပြမရနိုင်သော နာကျင်မှုများက လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ရိုက်ခတ်နေသည်။ မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်ခဲ့သမျှ၊ အနာဂတ်အတွက် ရေးဆွဲခဲ့သမျှ အိပ်မက်လှလှလေးများသည် ယနေ့တွင်တော့ ဖုန်မှုန့်များကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။ အခန်းငယ်လေးအတွင်းရှိ လေထုသည် အေးစက်နေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲနေသကဲ့သို့ ပူလောင်နေသည်။ လူသားတစ်ယောက်၏ ဘဝသည် ဤမျှလွယ်ကူစွာ ပျက်စီးသွားနိုင်သည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးပေ။ သစ္စာတရားကို အရင်းတည်ခဲ့သော်လည်း အပြန်အလှန်ရရှိလိုက်သည်က ရက်စက်သော သစ္စာဖောက်မှုနှင့် ဘဝပျက်ခြင်းသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ မိုးရေထဲတွင် လွင့်ပါလာသော မြေနံ့သင်းသင်းက သူမကို အတိတ်၏ အမှတ်ရစရာများဆီသို့ အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားနေတော့သည်။

အတိတ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပြန်မရနိုင်သော ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့်တူသည်။ လွန်ခဲ့သော ကာလများက မေသင်းသည် မြို့လေး၏ ဂုဏ်ယူရသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော်ကြီးတွင် ပညာသင်ကြားရင်း တောက်ပသော အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားနေသူလေးဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူမ၏ ကမ္ဘာသည် လှပသော ပန်းရောင်ခြယ် အိပ်မက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ကျောင်းကပွဲတစ်ခုတွင် သူနှင့် စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်းက သူမဘဝ၏ အလှည့်အပြောင်းဟု ဆိုရမည်။ သူ၏ အပြုံးများ၊ သူ၏ ယဉ်ကျေးသော အပြုအမူများနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော စကားလုံးများအောက်တွင် မေသင်းတစ်ယောက် ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် သူမအတွက်တော့ မှောင်မိုက်သော ကောင်းကင်ယံတွင် ထွန်းလင်းနေသည့် ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ပင်။ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူပေးခဲ့သော ကတိစကားများကို သူမသည် ဘုရားဟောဒေသနာကဲ့သို့ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ လူပျိုလူရည်သန့် တစ်ယောက်၏ စကားနောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော လှည့်စားမှုများကို သိရှိရန် သူမတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိခဲ့ပေ။ ဖြူစင်လွန်းသော စိတ်ထားသည်ပင်လျှင် သူမအတွက် ဘေးဒုက္ခဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ကြိုတင်ဟောကိန်း ထုတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ချစ်သူ၏ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းမှုများက ညင်သာလွန်းလှသည်။ သူက သူမကို အမြဲတမ်း တန်ဖိုးထားကြောင်း၊ မကြာမီ လက်ထပ်ကြမည်ဖြစ်ကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုတတ်သည်။ ထိုစကားလုံးများက မေသင်း၏ ရင်ထဲတွင် လုံခြုံမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင်တော့ သူက သူမကို မြို့ပြင်ရှိ တိတ်ဆိတ်သော အပန်းဖြေစခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေ့က မိုးအနည်းငယ် ရွာနေပြီး လေထုက အေးစက်စက်ရှိလှသည်။ သူ၏ နူးညံ့သော အထိအတွေ့နှင့် ချိုသာသော စကားများကြားတွင် မေသင်းသည် သူမ၏ တန်ဖိုးအရှိဆုံးသော အရာကို ပေးဆပ်လိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်က သူမသည် ယုံကြည်မှု၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ မိမိချစ်ရသူအတွက် အရာအားလုံးကို ပုံအောပေးဆပ်ခြင်းသည် မြင့်မြတ်သည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုညသည် သူမ၏ ဘဝလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သော၊ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ချောက်ထဲသို့ တွန်းချလိုက်သော ညတစ်ညဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မသိခဲ့ပေ။ ပျော်ရွှင်မှုဆိုသည်မှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ပြီး နောင်တဆိုသည်မှာ ဘဝတစ်သက်တာလုံး လိုက်ပါနေတတ်သည့် အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ အပြုအမူများက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် အလုပ်ရှုပ်သည်ဟု အကြောင်းပြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကိုပင် လျစ်လျူရှုလာခဲ့သည်။ မေသင်း၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ တိုးပွားလာသည်။ သူမသည် သူ၏ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းကြည့်သည့်အခါမှသာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အမှန်တရားများကို သိရှိခဲ့ရသည်။ သူသည် လူပျိုမဟုတ်ဘဲ အိမ်ထောင်ရှိပြီးသူ တစ်ယောက်ဖြစ်နေသည့်အပြင် အခြားသော မိန်းကလေးများကိုလည်း ဤနည်းအတိုင်း လှည့်စားခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ချာချာလည်သွားခဲ့သည်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆွဲဆုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နာကျင်လှသည်။ မိမိကိုယ်မိမိ ရှက်ရွံ့မိသလို၊ မိဘများကိုလည်း မျက်နှာမပြရဲတော့ပေ။ လူတကာ၏ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုကို ခံရတော့မည့် အခြေအနေကို တွေးမိတိုင်း သူမ၏ ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်လာခဲ့သည်။ ယုံကြည်မှု၏ အကျိုးဆက်သည် ဤမျှအထိ ဆိုးဝါးလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ပေ။

သတင်းဆိုးသည် လေထက်ပင် မြန်လှသည်။ မေသင်း၏ အကြောင်းကို မြို့ငယ်လေးအတွင်းရှိ လူများက တီးတိုးပြောဆိုလာကြသည်။ အချို့က သနားကြသော်လည်း အများစုကမူ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချကြသည်။ လမ်းသွားသည့်အခါတိုင်း နောက်ကျောဘက်မှ လှောင်ပြောင်ရယ်မောသံများကို ကြားနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူငယ်ချင်းများကလည်း သူမကို ရှောင်ဖယ်သွားကြသည်။ တစ်ချိန်က ဂုဏ်ရှိလှသော ကျောင်းသူလေးဘဝမှ ယခုအခါတွင်တော့ လူတကာ လက်ညှိုးထိုးရသော မိန်းမပျိုလေး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။ သူမသည် အခန်းအပြင်သို့ပင် မထွက်ရဲတော့ပေ။ မှောင်မိုက်သော အခန်းထဲတွင်သာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း ငိုကြွေးနေမိသည်။ စားဝင်ရုံမရှိ၊ အိပ်မပျော်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပိန်ချုံးလာခဲ့သည်။ လူ့လောကကြီးသည် သူမအတွက် ငရဲခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ မိမိကိုယ်မိမိ အဆုံးစီရင်ရန် စဉ်းစားမိသည့် အကြိမ်ပေါင်းလည်း မနည်းတော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မပြီးဆုံးသေးသော နာကျင်မှုများနှင့်အတူ ရှင်သန်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

မိဘများ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်သော မျက်နှာများကို မြင်ရသည့်အခါ မေသင်း ပို၍ပင် ခံရခက်လှသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေမှုနှင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ တိတ်တဆိတ် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကျွေးသံများက သူမ၏ ရင်ကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ပင်။ ငါ့ကြောင့် ငါ့မိဘတွေ အရှက်ရကုန်ပြီဟု တွေးမိတိုင်း သူမ၏ စိတ်ဓာတ်များ ပို၍ ပြိုလဲလာသည်။ သူမ၏ ဖခင်သည် မြို့တွင် သိက္ခာရှိသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အပြင်သို့ပင် မထွက်ရဲတော့ပေ။ အိမ်နီးနားချင်းများ၏ အကြည့်များကို ရှောင်လွှဲနေရသော မိဘများကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ အမှားသည် မည်မျှကြီးမားကြောင်း သိရှိလာခဲ့သည်။ မိသားစု၏ ပျော်ရွှင်မှုများကို သူမ၏ မိုက်မဲမှုက ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ထိုညတွင် သူမသည် အိမ်မှ ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်ရှိနေပါက မိဘများအတွက် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေမည်ကို သူမ သိသည်။ လူသူမသိသော နေရာတစ်ခုသို့ သွားပြီး ဘဝသစ်ကို စတင်ရန် သို့မဟုတ် ပျောက်ကွယ်သွားရန် သူမ ကြံစည်မိတော့သည်။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေသည့် ကြားတွင်ပင် မေသင်းသည် အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို ထုပ်ပိုးကာ အိမ်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လူသူမရှိ၊ မီးအိမ်တိုင်များမှ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်များသာ ရှိသည်။ မိုးရေများက သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို စိုရွှဲစေသော်လည်း သူမ ဂရုမစိုက်မိပေ။ ရင်ထဲတွင် ခံစားနေရသော အပူတန်ခိုးကြောင့် အအေးဒဏ်ကိုပင် မသိတော့။ ကားဂိတ်သို့ ရောက်သည့်အခါ မြို့နှင့် အလှမ်းဝေးသော ဒေသတစ်ခုသို့ သွားမည့် ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ကားပြတင်းပေါက်မှ တဖြည်းဖြည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော သူမ၏ ဇာတိမြို့လေးကို ကြည့်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ ဤမြို့တွင် သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုများ၊ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာများနှင့် သူမ၏ အတိတ်များ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ယခု သွားနေသော လမ်းသည် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်မည်ကို သူမ မသိသော်လည်း ပြန်လှည့်လာရန်တော့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ လောကဓံ၏ ရက်စက်မှုကို ခါးစည်းခံရင်း သူမ၏ ခရီးကို ဆက်ခဲ့ရသည်။

ကာလများ ကုန်လွန်သွားသည့်အခါ မေသင်းသည် လုပ်ငန်းခွင်တွင် နေရာတစ်ခု ရရှိလာခဲ့သည်။ သူမ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် တည်ငြိမ်သော အပြုအမူများကြောင့် အားလုံးက လေးစားလာကြသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အရင်ကကဲ့သို့ အပြုံးများ မရှိတော့သော်လည်း ပို၍ ရင့်ကျက်ပြီး ခိုင်မာသော အသွင်အပြင် ရှိလာခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင်တော့ သူမကို လှည့်စားခဲ့သော ထိုလူသားနှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူသည် အရင်ကကဲ့သို့ပင် ခမ်းနားထည်ဝါနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်တော့ မလုံခြုံမှုကို မြင်တွေ့နေရသည်။ သူက သူမကို မြင်သည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး စကားပြောရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် မေသင်းသည် သူ့ကို ရန်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မကြည့်ဘဲ လမ်းဘေးက ကျောက်ခဲတစ်ခုကဲ့သို့သာ အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုများ မရှိတော့ပေ၊ ရွံရှာမှုပင် မရှိတော့ဘဲ လျစ်လျူရှုခြင်းသာ ရှိတော့သည်။ သူမသည် သူ့ဘေးမှ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အောင်မြင်မှုသည် သူ့အပေါ် ကလဲ့စားချေခြင်းထက် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် အနိုင်ယူခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဘဝဆိုသည်မှာ အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပဟေဠိတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ မေသင်းသည် သူမ၏ ဘဝကို ပြိုပျက်ခဲ့သော အပျက်အစီးများကြားမှ ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီ။ သူမသည် ယခုအခါတွင်တော့ အခြားသော ဒုက္ခရောက်နေသည့် မိန်းကလေးများကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုတွင် ဦးဆောင်နေသူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အတွေ့အကြုံများကို ဝေမျှရင်း အားငယ်နေသူများကို ခွန်အားပေးသည်။ ဘဝပျက်သွားသည်ဆိုခြင်းမှာ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဆုံးရှုံးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တရားကို သိမြင်ရန် သင်ခန်းစာတစ်ခု ရရှိလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ လက်တွေ့ပြသခဲ့သည်။ သူမ၏ မိဘများနှင့်လည်း ပြန်လည် အဆင်ပြေသွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ ဂုဏ်ယူရသော သမီးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လည် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။ အတိတ်က ဒဏ်ရာများသည် အမာရွတ်များအဖြစ် ကျန်ရှိနေသော်လည်း ထိုအမာရွတ်များကပင် သူမ မည်မျှ သန်မာကြောင်း သက်သေပြနေတော့သည်။

နေဝင်ချိန်၏ နီရဲသော အလင်းတန်းတို့သည် မေသင်း၏ ရုံးခန်းပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ သူမသည် ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယနေ့သည် မိုးမရွာတော့ဘဲ ကြည်လင်နေသည်။ လေညင်းလေးက သူမ၏ ဆံနွယ်များကို အသာအယာ တိုက်ခတ်သွားသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းမှုအစစ်အမှန်ကို ခံစားနေရသည်။ ဘဝတွင် ဆုံးရှုံးမှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း ထိုဆုံးရှုံးမှုများကပင် သူမကို ပို၍ လှပပြီး ခိုင်မာသော လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။ အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်မိသည့်အခါ နာကျင်မှုများ မရှိတော့ဘဲ သင်ခန်းစာများကိုသာ မြင်ယောင်လာသည်။ လောကကြီးတွင် အမှောင်ထုသည် ထာဝရ မတည်မြဲဘဲ အလင်းရောင်သည် တစ်နေ့တွင် မလွဲမသွေ ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထိုအပြုံးသည် ဝေဒနာများကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော၊ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော မိန်းမပျိုတစ်ဦး၏ အောင်နိုင်သူအပြုံးပင် ဖြစ်တော့သည်။

ညဉ့်ဦးယံအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း မေသင်း၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ နံနက်ခင်း၏ လန်းဆန်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် ရုံးခန်းအတွင်းမှ မီးများကို ပိတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မြို့ပြ၏ မီးရောင်စုံများကြားတွင် သူမ၏ ခြေလှမ်းများက တည်ငြိမ်နေသည်။ တစ်ချိန်က ကြောက်ရွံ့ခဲ့သော လူသားများ၏ အကြည့်များကို ယခုအခါတွင်တော့ ခေါင်းမော့ကာ ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ဘဝပျက်သွားသော မိန်းမပျိုလေးဟု လူများက သတ်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဘဝကို အနိုင်ယူခဲ့သော အမျိုးသမီးဟု အားလုံးက အသိအမှတ်ပြုနေကြပြီဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်တွင်တော့ သူမသည် ပြိုလဲသွားသော အုတ်ပုံများကြားမှ ပေါက်ဖွားလာသည့် လှပသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ပင်။ ကြမ်းတမ်းသော လေမုန်တိုင်းများကို ကြံ့ကြံ့ခံရင်း ပို၍ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘဝဇာတ်လမ်းသည် ဤနေရာတွင် မပြီးဆုံးသေးဘဲ အသစ်အသစ်သော အောင်မြင်မှုများဆီသို့ ဆက်လက် လှမ်းတက်နေဦးမည်သာ ဖြစ်တော့သည်။