ကွဲကွာသွားသော အိမ်ထောင်ရေး

 ညနေခင်း၏ အရိပ်များက အခန်းထောင့်တွင် ရှည်လျားစွာ ကျရောက်နေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော လေအေးအေးသည် အခန်းတွင်းရှိ ငြိမ်သက်မှုကို ပိုမိုလေးလံစေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ကော်ဖီခွက်မှ အငွေ့များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သန့်ဇင်ကမူ ထိုခွက်ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် နာကျင်မှုနှင့် နောင်တတို့ ရောယှက်နေသည်။ အခန်းတစ်ဖက်တွင်မူ မြတ်နိုးက အဝတ်အစားများကို ခရီးဆောင်အိတ်ထဲသို့ စနစ်တကျ ထည့်နေသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ငြိမ်သက်လွန်းလှသဖြင့် အခန်းတွင်းရှိ နာရီစက္ကန့်တံ လှုပ်ရှားသံကပင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် တစ်ချိန်က ပန်းခင်းလမ်းကဲ့သို့ သာယာခဲ့ဖူးသည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်သည့် အကြည့်များတွင် နားလည်မှုနှင့် ယုယမှုတို့ အပြည့်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်ကာလဟူသော ရေစီးကြောင်းအောက်တွင် ထိုနားလည်မှုများက တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ စကားပြောဆိုမှုများ နည်းပါးလာပြီး အချင်းချင်းကြားတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်း တံတိုင်းကြီးက မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ပြိုကွဲရန်အတွက် ကြီးမားသော အကြောင်းရင်းများ မလိုအပ်ကြောင်း သူတို့ အခုမှ သိလိုက်ရသည်။ သေးငယ်သော အဖုအထစ်များ၊ လျစ်လျူရှုမှုများ၊ ပြောမထွက်သော စကားလုံးများက စုပုံလာရာမှ ယခုကဲ့သို့ လမ်းခွဲရန် ဆုံးဖြတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

မြတ်နိုးက အဝတ်အိတ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။ ထိုသက်ပြင်းသံက သန့်ဇင်၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ သူမကို တားချင်သည်။ မသွားပါနဲ့ဟု တောင်းပန်ချင်သည်။ သို့သော် သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် စကားလုံးများက တစ်ဆို့နေသည်။ သူတို့ကြားက ကွဲအက်ကြောင်းသည် အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

မြတ်နိုးက သန့်ဇင်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေသော်လည်း ပြိုကျမလာအောင် ထိန်းထားပုံရသည်။ ကျွန်မ သွားတော့မယ်ဟု သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားလုံး သုံးလုံးက အခန်းတွင်းရှိ လေထုကို အေးခဲသွားစေသည်။ သန့်ဇင်က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက တုန်ရီနေသည်။ မြတ်နိုးက အိတ်ကိုဆွဲပြီး တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားသည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူမ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ တစ်ခုခုကို ပြောချင်နေပုံရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ မပြောဘဲ တံခါးကို အသာအယာ ပိတ်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

တံခါးပိတ်သံက သန့်ဇင်၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ တည်ဆောက်ခဲ့သော ကမ္ဘာငယ်လေး ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သန့်ဇင်သည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် အရုပ်ကြိုးပြတ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အခန်းပြင်ပတွင် မိုးစက်အချို့ စတင်ကျဆင်းလာသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ မှန်သားပြင်ပေါ်တွင် မိုးရေစက်များက မျက်ရည်များကဲ့သို့ စီးကျနေသည်။ သူတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးသည်လည်း ထိုမိုးရေစက်များကဲ့သို့ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်လား။

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ပိုမိုကြီးစိုးလာသည်။ သန့်ဇင်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေသော်လည်း မျက်လုံးများက မှိတ်မရနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ ဘေးနားရှိ မြတ်နိုး အမြဲအိပ်လေ့ရှိသော နေရာလေးသည် ယခုမူ အေးစက်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ သူ သူမ၏ အနံ့အသက်ကို ရှာဖွေမိသည်။ ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ခေါင်းလျှော်ရည်နံ့ သင်းသင်းလေးက သူ့ကို ပို၍ နာကျင်စေသည်။ သူတို့ ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားခဲ့ကြတာလဲ။ အလုပ်ကိစ္စတွေထဲမှာ နစ်မွန်းနေခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ ဆိုပြီး တန်ဖိုးမထားတော့တာလား။

အတွေးများက သူ့ကို အတိတ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားသည်။ သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့ကြသည့်နေ့၊ မိုးရေထဲတွင် ထီးတစ်ချောင်းတည်းကို အတူဆောင်းပြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည့် အချိန်များ၊ အိမ်ထောင်စကျကာစက ပစ္စည်းမစုံလင်သော အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြပုံများကို သူ ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် မြင်ယောင်လာသည်။ ထိုအချိန်က သူတို့တွင် ဘာမှမရှိသော်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းကပင် လုံလောက်ခဲ့သည်။ ယခုမူ အရာအားလုံး ပြည့်စုံလာချိန်တွင် သူတို့၏ နှလုံးသားများက အလှမ်းဝေးသွားခဲ့ကြပြီ။

မြတ်နိုးကော အခု ဘယ်မှာလဲ။ သူမ သူငယ်ချင်းအိမ်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိဘတွေဆီမှာလား။ သူမရော သူ့လိုပဲ နာကျင်နေမလား။ သန့်ဇင်သည် ဖုန်းကို ယူကြည့်လိုက်သော်လည်း ခေါ်ဆိုရန် သတ္တိမရှိခဲ့ပါ။ သူမကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးလိုက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ တွေးမိသည်။ သို့သော် ထိုလွတ်လပ်ခွင့်က သူ့ကို အကျဉ်းထောင်တစ်ခုထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ ဖြာကျလာသည်။ သို့သော် ထိုနေရောင်သည် သန့်ဇင်၏ ရင်ထဲရှိ အမှောင်ထုကို မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပါ။ သူသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ကော်ဖီဖျော်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ အမြဲတမ်း မြတ်နိုး ဖျော်ပေးလေ့ရှိသော ကော်ဖီအရသာကို သူ ဘယ်တော့မှ ရနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ လက်များ တုန်ရီသွားသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် မြတ်နိုး ရေးခဲ့သော စာတိုလေးတစ်စောင်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

စာအိတ်ကလေးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မြတ်နိုး၏ သပ်ရပ်လှသော လက်ရေးလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ စာထဲတွင် သူမက နာကျင်မှုများအကြောင်း မရေးထားဘဲ သူတို့၏ ကောင်းခဲ့သော အချိန်များအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်းနှင့် သူ့ကို ကျန်းမာအောင် နေထိုင်ရန်သာ တောင်းဆိုထားသည်။ ထိုစာလေးကို ဖတ်ရင်း သန့်ဇင်၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များက စာရွက်ပေါ်သို့ ပေါက်ခနဲ ကျဆင်းသွားသည်။ ဒါဟာ အဆုံးသတ် မဟုတ်ဘဲ အစသစ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

သူသည် စာရွက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ကပ်ထားရင်း အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ကောင်းကင်ကြီးက ကြည်လင်နေသော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းများ ထန်နေဆဲဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ပြိုကွဲသွားခြင်းသည် လူတစ်ယောက်၏ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခြင်းနှင့် တူညီလှသည်။ သို့သော် လဲကျရာမှ ပြန်ထရန် ကြိုးစားရမည်ကို သူ သိသည်။ မြတ်နိုးကို သူ ချစ်နေဆဲ ဖြစ်သကဲ့သို့ မြတ်နိုးကလည်း သူ့ကို ချစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ ထိုအချစ်ကပင် သူတို့ကို တစ်နေ့ ပြန်လည် ဆုံစည်းစေမည်လား၊ သို့မဟုတ် အဝေးဆုံးသို့ ခွဲခွာသွားစေမည်လား ဆိုသည်ကိုမူ အချိန်ကသာ စကားပြောသွားပါလိမ့်မည်။

သန့်ဇင်သည် ခရီးဆောင်အိတ်ငယ်တစ်ခုကို ပြင်လိုက်သည်။ သူ မြတ်နိုးဆီသို့ သွားရမည်။ သူမကို တောင်းပန်ရမည်။ သူတို့ကြားက ကွဲအက်နေသော အပိုင်းအစများကို ပြန်လည် ဆက်စပ်ရန် ကြိုးစားရမည်။ ဒါဟာ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူ တံခါးကို ပိတ်ပြီး အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လူများစွာ သွားလာနေကြသော်လည်း သူကမူ သူ၏ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုတည်းကိုသာ အာရုံစိုက်ထားသည်။

သူ မြတ်နိုးရှိရာ နေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမက ခြံထဲတွင် ပန်းပင်လေးများကို ရေလောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြသွားဟန် ရှိသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းသာရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ သန့်ဇင်က သူမအနားသို့ တိုးသွားပြီး တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်လောက် အခွင့်အရေး ပေးနိုင်မလား။

မြတ်နိုးက ရေလောင်းအိုးကို ချလိုက်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝေခွဲမရမှုများ ရှိနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သန့်ဇင်၏ ရင်ထဲရှိ အလေးကြီးတစ်ခု လွင့်စင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ကြားက ခရီးလမ်းက ရှည်လျားဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း အတူတူ လျှောက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြခြင်းကပင် အဓိကကျလှသည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ခြံထဲရှိ ခုံတန်းလေးပေါ်တွင် ယှဉ်တွဲ ထိုင်နေကြသည်။ စကားလုံးများစွာ မလိုတော့ဘဲ တစ်ယောက်၏ လက်ကို တစ်ယောက် ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းကပင် အရာအားလုံးကို ဖော်ပြနေသည်။ ကွဲကွာသွားသော အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ခြင်းသည် ခက်ခဲသော်လည်း အချစ်နှင့် နားလည်မှု ရှိနေသရွေ့ မဖြစ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ညနေခင်း၏ လေနုအေးက သူတို့ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့သွားပြီး အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်များက ကောင်းကင်တွင် စတင် ထွန်းလင်းလာခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် သူတို့၏ ဇာတ်လမ်းသည် အဆုံးသတ် မဟုတ်ဘဲ နားလည်မှု အသစ်များဖြင့် ပြန်လည် စတင်ခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုသည်မှာ ပန်းခင်းလမ်း မဟုတ်သော်လည်း ဆူးခင်းလမ်းကို အတူတူ ဖြတ်ကျော်နိုင်သည့် အခါတွင်မှသာ ပိုမို ခိုင်မြဲသော နှောင်ကြိုးများ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်များက တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မှောင်ရီပျိုးစ အချိန်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြိုနေကြတော့သည်။