အကြွေး
အကြွေး
နွေဦး၏ နေရောင်ခြည်သည် ရက်စက်လွန်းလှသည်။ ဖုန်တထောင်းထောင်း ထနေသော လမ်းဘေးတွင် ကျွန်တော် ရပ်နေမိသည်မှာ တော်တော်ပင် ကြာနေပြီဖြစ်သည်။ လက်ထဲက ချွေးစိုနေသော စက္ကူဟောင်းလေးကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်မိတော့ ရင်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဤစက္ကူတစ်ရွက်သည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်လည်း ဖြစ်သလို၊ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်တာလုံးလုံး ကျွန်တော် မြိုသိပ်ထားခဲ့ရသည့် နာကျင်မှုများ၏ သက်သေလည်း ဖြစ်သည်။ ရှေ့တည့်တည့်က ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ “ကိုမူတူးနှင့်သားများ အုတ်သဲကျောက် ရောင်းဝယ်ရေး” တဲ့။ အက္ခရာတွေက ပြောင်လက်နေပြီး အောင်မြင်နေသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသယောင် ရှိသည်။
ကျွန်တော့် ခြေလှမ်းတွေက လေးလံနေသည်။ တိုက်ပုံအင်္ကျီအိတ်ထဲက လက်ကိုထုတ်ပြီး မျက်စိကို ထိုးနေသော နေရောင်ကို ကာလိုက်ရင်း တဲအိမ်ပုံစံ ဆောက်ထားသော အရောင်းဆိုင်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အထဲမှာတော့ အဲကွန်းအေးစိမ့်နေပြီး အပြင်က အပူရှိန်နှင့် တခြားစီပင်။ စားပွဲခုံအနောက်မှာ အသက် ကျော်ခန့်ရှိမည့် လူငယ်တစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ သူက စာရင်းစာအုပ်တွေကြားမှာ အလုပ်ရှုပ်နေပုံရသည်။ ကျွန်တော်က ခုံတစ်လုံးကို အသာအယာ ဆွဲထိုင်လိုက်မိတော့ သူက မော့ကြည့်လာသည်။
“အဘိုး ဘာများအလိုရှိပါသလဲခင်ဗျာ”
သူ့အသံက ယဉ်ကျေးသော်လည်း စိမ်းသက်နေသည်။ သူသည် ကျွန်တော့်ကို မမှတ်မိနိုင်သည်မှာ သဘာဝကျပါသည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က သူသည် ကျောင်းသားလေး တစ်ယောက်သာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ကျွန်တော်က လည်ချောင်းကို တစ်ချက်ရှင်းလိုက်ပြီး အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“အုတ်လိုချင်လို့ပါကွယ်”
“အုတ်ဘယ်လောက်များ လိုချင်လို့ပါလဲအဘိုး”
“အုတ်တစ်သောင်း”
လူငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း စာအုပ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို ရေးခြစ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့ လာယူမှာလား … ပို့ပေးရမှာလားခင်ဗျာ” ဟု သူက မေးပြန်သည်။
ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောမိသေးဘဲ ခဏမျှ ငြိမ်သက်နေမိသည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ပုံရိပ်တွေက ရုပ်ရှင်ကားတစ်ကားလို ဖြတ်ပြေးသွားကြသည်။ ထိုစဉ်က မူတူးတစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်နေချိန်၊ သူ့စီးပွားရေးတွေ ပြိုလဲတော့မည့် အချိန်မှာ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်အိမ်ကို ရောင်းပြီး သူ့ဆီက အုတ်တစ်သောင်း ဝယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအုတ်တွေသည် ကျွန်တော့်အတွက် အမှန်တကယ် လိုအပ်နေ၍ ဝယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်။ မူတူး လက်ထဲမှာ ငွေစလေး ရှိသွားစေရန်၊ သူ့လုပ်ငန်း မရပ်တန့်သွားစေရန် ကျွန်တော်က ကူညီခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“ဒီမှာ ဘောင်ချာ”
ကျွန်တော်က တိုက်ပုံအိတ်ထဲက နွမ်းဖတ်နေသော စက္ကူလေးကို ထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။ လူငယ်က စက္ကူကို ယူကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ “ဒါဘာလဲအဘိုးရယ်” ဟု သူက နားမလည်သလို မေးလာသည်။
“ဖတ်ကြည့်လေကွယ်” ဟု ကျွန်တော်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အုတ်တစ်သောင်းအတွက် ပြေစာလေ”
“အေးလေ … ဒါဆို အုတ်တစ်သောင်းပေးပေါ့”
လူငယ်က ရယ်ချင်သလိုလို ဖြစ်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို သေချာကြည့်လာသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီဘောင်ချာက ကြာပြီအဘိုး” ဟု သူက ကန့်ကွက်စကား ဆိုလာသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဒေါသထက် နာကျင်မှုကို ပိုခံစားလိုက်ရသည်။ “ကြာတာ မကြာတာထက် … မင်းတို့ဆိုင်က ဘောင်ချာ ဟုတ်မဟုတ် ငါ့ကို အရင်ပြော” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တော့ ဟုတ်ပါတယ် … ဘောင်ချာက ဒီဆိုင်က ဘောင်ချာပါ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ကဘောင်ချာကြီး အဘိုးရယ်”
ထိုလူငယ်၏ စကားတွေက ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်နေသလို ခံစားရသည်။ မင်းတို့ မိသားစု ဒီနေရာကို ပြန်ရောက်လာဖို့ ငါ့ဘဝကို ဘယ်လိုရင်းနှီးခဲ့ရသလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူး မောင်ရင်။ ငါသည် ငါးနှစ်တာလုံးလုံး ငှားရမ်းထားသော တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ၊ ရောဂါဝေဒနာကို အောင့်အည်းရင်း၊ ဒီအုတ်တစ်သောင်းဖိုး ပြေစာလေးကို ရတနာတစ်ခုလို သိမ်းဆည်းခဲ့ရတာ။ အခုတော့ ငါ့အတွက် မဟုတ်ဘဲ ငါ့မြေးမလေးရဲ့ ပညာရေးအတွက် ဒီငွေကို ငါပြန်ဖော်မှ ဖြစ်တော့မည်။
လူငယ်က စာရင်းတွေ၊ တွက်ချက်မှုတွေကို ပြရင်း ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြနေသည်။ “ပါပါးလက်မှတ်ကတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးရယ် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်က အုတ်တစ်လုံးဈေးက ပဲရှိတာလေ။ ခုပေါက်ဈေးက အုတ်တစ်လုံး တောင်ရှိတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ကဈေးနဲ့ အုတ်တစ်သောင်းမှ သိန်းပဲရှိတာ။ ခုခေတ်ဈေးနဲ့ဆိုရင် အုတ်တစ်သောင်းကို သိန်း လောက်ဖြစ်နေတာလေ။ ဈေးတွေ အရမ်း ကွာနေပြီ။ ခု ငါးနှစ်လောက်ကြာမှ အဘိုးက အုတ်လာထုတ်တော့ ဈေးက သိန်းလောက် ကွာနေပြီ။ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ပေးလို့ မဖြစ်ပါဘူး”
ကျွန်တော်က သူ့စကားတွေကို ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေမိသည်။ စီးပွားရေးသမား၏ တွက်ချက်မှုတွေက တိကျလွန်းလှသည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့မေ့နေတာက “ကတိ” ဆိုသည့်အရာပင်။ မူတူးသည် ထိုစဉ်က ကျွန်တော့်ကို လက်အုပ်ချီပြီး တောင်းပန်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ “ကိုထွန်းမြတ်ရာ … ကျေးဇူးကြီးလှပါတယ်၊ ဒီအုတ်တွေက ခင်ဗျားပိုင်တာပါ၊ ဘယ်အချိန်လာထုတ်ထုတ် ထုတ်ပေးပါ့မယ်” ဆိုသည့် စကားက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ခုထိ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ။
“ဒါဆိုလည်း အဲဒီဘောင်ချာကို ဖြတ်ပေးလိုက်တဲ့ မူတူးဘယ်မှာလဲ။ သူ့ကို ခေါ်လိုက် … သူနဲ့ငါရှင်းမယ်” ဟု ကျွန်တော်က အသံကို နည်းနည်းမြှင့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
လူငယ်က စိတ်မရှည်သလို ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ “ပါပါး ခုလာမှဖြစ်မယ်” ဟု သူက ဖုန်းထဲတွင် ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အပြင်ဘက်က ဖုန်တထောင်းထောင်း ထနေသော လမ်းမကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မူတူးနှင့် ကျွန်တော်သည် ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သည်။ သူက စီးပွားရေးကို အာရုံစိုက်ပြီး ကျွန်တော်ကတော့ ကျောင်းဆရာလုပ်ခဲ့သည်။ သူ အဆင်ပြေချိန်မှာ ကျွန်တော်က ဝမ်းသာပေးခဲ့ပြီး သူ ဒုက္ခရောက်ချိန်မှာ ကျွန်တော်က လက်တွဲကူခဲ့သည်။ ဒါကို သူ မေ့သွားပြီလား။
မကြာမီ ဆိုင်ရှေ့ကို ဇိမ်ခံကားတစ်စီး ဆိုက်လာသည်။ ကားပေါ်က အဘိုးအိုနှင့် ရွယ်တူလောက်ရှိမည့် ခပ်ဝဝလူကြီးတစ်ယောက် ဆင်းလာသည်။ သူသည် ဝတ်ကောင်းစားလှတွေ ဝတ်ထားပြီး သူ့မျက်နှာတွင် အောင်မြင်မှု၏ အငွေ့အသက်တွေက ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူက ဆိုင်ထဲဝင်လာပြီး သူ့သားကို လှမ်းကြည့်သည်။ “သား ဘာဖြစ်လို့လဲ”
သူ့သားက ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း “ဒီမှာ ပါပါး … လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လောက်က ဝယ်ထားတဲ့ ဘောင်ချာနဲ့ ခုမှအုတ်လာထုတ်နေလို့။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေးရမှာလဲ။ ဈေးတွေက အရမ်းကွာနေပြီ။ ဒီဘောင်ချာ ပါပါးလုပ်ထားတာလား ကြည့်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
မူတူးက ကျွန်တော့်ကို သေချာစိုက်ကြည့်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်မှုတွေ၊ ထို့နောက် အားနာမှုတွေ၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ တွက်ကပ်မှုတွေ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို အသိအမှတ်ပြုသည့် အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း အရင်ကလို ရင်းနှီးသည့် ဖက်လှဲတကင်းပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့။
“အော် … ကိုထွန်းမြတ်ပါလား။ နေကောင်းတယ်မဟုတ်လား” ဟု သူက မေးသည်။
“နေမကောင်းလို့ မင်းဆီ ရောက်လာတာပေါ့ မူတူးရာ” ဟု ကျွန်တော်က ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူက ဘောင်ချာကို ယူကြည့်သည်။ သူ့သားပြောသလိုပင် ဈေးနှုန်းကွာဟချက်က သူ့မျက်နှာကို ပျက်သွားစေသည်။ သူက ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချသည်။ “ကိုထွန်းမြတ်ရာ … ခင်ဗျားလည်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ အခုက အကုန်ဈေးတက်နေတာ။ ဒီဘောင်ချာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ကဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း အခက်တွေ့ရတယ်။ ခင်ဗျား အုတ်တွေကို အဲဒီတုန်းက ဘာလို့ မထုတ်တာလဲ”
ကျွန်တော် ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာသည်။ ဘာလို့ မထုတ်တာလဲ ဟုတ်လား။ မင်း အရင်းအနှီး လိုနေလို့ ငါက ငါ့အိမ်ကိုရောင်းပြီး အုတ်ဝယ်တဲ့ နာမည်နဲ့ မင်းကို ငွေထုတ်ပေးခဲ့တာလေ မူတူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါသာ အုတ်တွေကို ထုတ်ခဲ့ရင် မင်းမှာ ရောင်းစရာ အုတ်လည်း ကျန်မှာမဟုတ်သလို၊ မင်းလုပ်ငန်းလည်း လည်ပတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက မင်းကို ငဲ့လို့၊ မင်းရဲ့ လုပ်ငန်းလေး အဆင်ပြေပါစေတော့ဆိုပြီး ငါ့ဘဝကို အမှောင်ချပြီး မင်းကို အလင်းပေးခဲ့တာ။ အခု ငါ့ဘဝရဲ့ ညနေစောင်းမှာ အလင်းရောင်လေး နည်းနည်း ပြန်တောင်းတာကို မင်းက တွက်ကပ်နေပြီလား။
ဆိုင်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။ မူတူး၏သားကတော့ မကျေနပ်သည့် မျက်နှာဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေဆဲ။ မူတူးကတော့ စားပွဲပေါ်က ဘောင်ချာလေးကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်နေသည်။
“မူတူး … ငါ့ကို ကြည့်စမ်း” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။ သူ မော့ကြည့်လာသည်။ “ငါ ဒီနေ့ ဒီကို လာတာက မင်းဆီက အမြတ်ထုတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မြေးမလေး ဆေးကျောင်းတက်ဖို့ ငွေလိုနေလို့။ ငါ့မှာ ရှိတာဆိုလို့ ဒီဘောင်ချာလေး တစ်ရွက်ပဲ ရှိတယ်။ ငါ မင်းကို ငါးနှစ်တိုင်တိုင် အချိန်ပေးခဲ့တယ်။ မင်း အခုတော့ အဆင်ပြေနေပြီ မဟုတ်လား”
မူတူးက မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ “ကိုထွန်းမြတ်ရာ … အဆင်ပြေတယ်ဆိုတာကလည်း အပြင်ပန်းကြည့်လို့ပါ။ အတွင်းမှာက အကြွေးတွေနဲ့။ ဒီလောက် ဈေးကွာနေတဲ့ ပစ္စည်းကို ကျွန်တော်တို့ ထုတ်ပေးဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မလွယ်ဘူး။ သားပြောတာလည်း မှန်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ သိန်း ကျော် အရှုံးခံရမှာလေ”
“အရှုံး ဟုတ်လား …” ကျွန်တော်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ “ငါ မင်းကို ကူညီခဲ့တုန်းက ငါ့ဘဝတစ်ခုလုံး ရှုံးသွားခဲ့တာကို မင်း သိရဲ့လား။ ငါ့မိန်းမ ဆုံးခါနီး ဆေးကုဖို့ ငွေမရှိလို့ ငါ ဒီဘောင်ချာကို ထုတ်သုံးချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်း အခက်တွေ့မှာ စိုးလို့ ငါ အောင့်အည်းခဲ့တယ်။ ငါ့မိန်းမကို ဆေးရုံတောင် ကောင်းကောင်း မတင်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒါ ဘယ်လောက်တန်သလဲ မူတူး”
မူတူး၏ မျက်နှာ တည်တင်းသွားသည်။ “ဒါကတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စပဲလေ ကိုထွန်းမြတ်။ စီးပွားရေးမှာ ခံစားချက် ထည့်တွက်လို့ မရဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဘက်က အလွန်ဆုံး လုပ်ပေးနိုင်တာကတော့ အဲဒီတုန်းက ပေးခဲ့တဲ့ သိန်းကို ပြန်ပေးဖို့ပဲ။ အုတ်တစ်သောင်းတော့ မရနိုင်ဘူး”
ကျွန်တော့် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အက်ကွဲသွားသလို ခံစားရသည်။ သိန်းတဲ့လား။ အခုခေတ်မှာ သိန်းက ဘာမှ လုပ်မရတော့မှန်း သူ သိသိကြီးနှင့် ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်တော့်၏ စတေးခဲ့မှုများကို ငွေကြေးဖြင့်သာ တန်ဖိုးဖြတ်နေသည်။ ကျွန်တော် ခုံမှာ မှီထိုင်လိုက်ရင်း မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က မိုးရွာနေသော ညတစ်ညကို သတိရမိသည်။ မူတူးတစ်ယောက် ကျွန်တော့်အိမ်ကို ရောက်လာပြီး ငိုယိုကာ အကူအညီ တောင်းခဲ့သည်။ “ကိုထွန်းမြတ်ရယ် … ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါ၊ ကျွန်တော့်သားသမီးတွေ လမ်းဘေးရောက်တော့မယ်” ဆိုသည့် အသံက ခုထိ နားထဲမှာ ရှိနေသေးသည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်သားသမီးတွေထက် သူ့သားသမီးတွေကို ပိုငဲ့ညှာခဲ့မိသည်။
“ပါပါး … ဒါကို သိန်းတောင် ပြန်ပေးစရာ မလိုဘူး။ ဒါက သက်တမ်းကုန်နေပြီ” ဟု မူတူး၏သားက ကြားဖြတ်ပြောလာသည်။
ကျွန်တော် မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။ အသက်ရှူရတာ မောလာသည်။ ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်တောင့်တောင့် ဝေဒနာက ပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီ။ ကျွန်တော်က ဆေးကုဖို့ထက် မြေးမလေးရဲ့ အနာဂတ်အတွက်ပဲ တွေးနေမိသည်။
“မူတူး … မင်း တကယ်ပဲ ဒီလို လုပ်မှာလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
မူတူးက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ စားပွဲပေါ်က ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေသည်။ ဒါသည် ငြင်းဆိုခြင်း တစ်မျိုးပင်။ သူသည် ကျွန်တော့်မျက်လုံးကို တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့တော့။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ သူတော်ကောင်းယောင် ဆောင်ချင်သော်လည်း အမြတ်အစွန်း ရှေ့မှာတော့ သူ့သူငယ်ချင်းကို စတေးဖို့ ဝန်မလေးတော့ပေ။
ကျွန်တော် အိတ်ထဲက နောက်ထပ် စာအိတ်အစုတ်လေး တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုစာအိတ်ထဲမှာတော့ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက ကျွန်တော် ရရှိခဲ့သည့် ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းတွေ ရှိသည်။ ကျွန်တော်သည် အဆုတ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ခံစားနေရသူ တစ်ယောက်ပါ။ ဒါကို ဘယ်သူမှ မသိကြ။ မူတူးလည်း မသိ၊ ကျွန်တော့် မြေးမလေးလည်း မသိ။ ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ရက်တွေကို ရေတွက်နေရသူပါ။
“ငါ မင်းကို တစ်ခုပဲ ပြောမယ် မူတူး” ဟု ကျွန်တော်က အသံကို တုန်ယင်ခြင်းမရှိအောင် ထိန်းပြောလိုက်သည်။ “ငါ့မှာ အချိန် အများကြီး မရှိတော့ဘူး။ ငါ ဒီကမ္ဘာပေါ်က ထွက်မသွားခင် ငါ့မြေးမလေးကို ကျောင်းပြီးစေချင်တယ်။ အဲဒီအတွက် ငါ့မှာ ပိုင်ဆိုင်တာ ဒီအုတ်တစ်သောင်းဖိုးပဲ ရှိတယ်။ မင်း ငါ့အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ ကတိကို တည်မယ်ဆိုရင် ငါ့မြေးမလေးအတွက် အနာဂတ် တစ်ခု ရသွားလိမ့်မယ်။ မင်း မတည်ဘူးဆိုရင်လည်း ငါ မတတ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း သိထားဖို့က … ငါ မင်းကို ကူညီခဲ့တုန်းက ငါ့အိမ်တင် မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့မိန်းမရဲ့ အသက်ကိုပါ ရင်းခဲ့ရတာ”
မူတူးက တုန်လှုပ်သွားပုံရသော်လည်း သူ့သားက ဘေးကနေ “ပါပါး … ဒါတွေက အတင်းအကျပ် လုပ်တာ၊ မယုံနဲ့” ဟု ကပ်ပြောနေသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ဆိုင်ထဲသို့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပြေးဝင်လာသည်။ “အဘိုး … အဘိုး ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
ကျွန်တော့် မြေးမလေး သုတပင် ဖြစ်သည်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေခြင်း ဖြစ်မည်။ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို လာကိုင်ရင်း မူတူးတို့ကို ကြည့်သည်။ “အဘိုး နေမကောင်းဘူးလေ၊ အပြင်မှာ ပူပူကြီး ဘာလို့ လာတာလဲ”
ကျွန်တော်က သုတကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး မြေးရယ်၊ အဘိုး သူငယ်ချင်းနဲ့ စကားလာပြောတာပါ”
မူတူးက သုတကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သုတ၏ မျက်နှာက ကျွန်တော့် ဇနီးနှင့် အတော်ပင် တူလှသည်။ မူတူးက ကျွန်တော့်ဇနီးကိုလည်း လေးစားခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။
“ဒါ … ကိုထွန်းမြတ်ရဲ့ မြေးမလေးလား” ဟု မူတူးက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
“ဟုတ်တယ် … ဆေးကျောင်း ဒုတိယနှစ်။ အခု ကျောင်းလခသွင်းဖို့ ခက်နေလို့ ငါ မင်းဆီ လာခဲ့တာ”
မူတူး၏သားကတော့ မကျေနပ်သေးဘဲ “ဆေးကျောင်းတက်တာနဲ့ အုတ်နဲ့ ဘာဆိုင်လဲ၊ အုတ်က အုတ်ပဲလေ” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်က မူတူး၏သားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “မောင်ရင် … မင်း ခုလို ကားကောင်းစီးပြီး စာရင်းတွေ တွက်နေနိုင်တာ ငါပေးခဲ့တဲ့ အုတ်တွေကြောင့်ဆိုတာ မင်း သိပါစေ။ ငါသာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်က ဒီအုတ်တွေကို အတင်းအကျပ် ထုတ်ယူခဲ့ရင် မင်းတို့ မိသားစု အခုချိန်မှာ လမ်းဘေးမှာ ဖျာပုံနေရလောက်ပြီ။ ငါက မင်းတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ ငါ့ဘဝကို နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ အခု မင်းက ငါ့ကို အရှုံးအမြတ်နဲ့ လာတွက်နေတယ်ပေါ့လေ”
မူတူးက ထိုင်ခုံကနေ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် အမှန်တရားကို သိသော်လည်း သူ့သားရှေ့မှာ၊ သူ့စီးပွားရေး အခြေအနေရှေ့မှာ သူ ဒူးထောက်နေရသည်။
“ကိုထွန်းမြတ်ရာ … ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ ဒါပေမဲ့ ထိုတောင်းပန်မှုတွင် အုတ်တစ်သောင်း ပါမလာခဲ့ပါ။ သူက သူ့သားဘက်ကို လှည့်ပြီး “သိန်း ပေးလိုက်ပါ သား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အုတ်တစ်သောင်း၏ တန်ဖိုးမှာ သိန်း ဖြစ်သော်လည်း သူက တစ်ဝက်သာ ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကျွန်တော့်အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ် တန်ဖိုးပင် ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။
ကျွန်တော် သိန်း ကို ယူပြီး ဆိုင်ထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။ သုတက ကျွန်တော့်ကို တွဲထားသည်။ ကျွန်တော်၏ ရင်ဘတ်ထဲက ဝေဒနာက ပိုပြင်းထန်လာသော်လည်း ကျွန်တော် အံကြိတ်ထားမိသည်။ သိန်း ဆိုသည်မှာ သုတ ကျောင်းပြီးရန် မလုံလောက်သော်လည်း အတန်အသင့်တော့ ကူညီနိုင်ပါလိမ့်မည်။
ကျွန်တော် ဆိုင်ရှေ့ကနေ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်လာခဲ့သည်။ မူတူးသည် ဆိုင်တံခါးဝမှာ ရပ်ရင်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ကျန်ခဲ့သည်။ သူသည် ငွေကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး သူငယ်ချင်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အနစ်နာခံမှုကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး အခုတော့ အထီးကျန်ခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်။
“အဘိုး … အဘိုး သူငယ်ချင်းက ဘာလို့ ပိုက်ဆံပေးတာလဲ” ဟု သုတက နားမလည်သလို မေးသည်။
“အကြွေးဆပ်တာပါ မြေးရယ် … အဘိုးတို့ဘဝမှာ ပေးစရာ အကြွေးတွေရော၊ ရစရာ အကြွေးတွေရော အများကြီး ရှိတာပေါ့” ဟု ကျွန်တော်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ လမ်းထိပ်ရောက်တော့ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ “ကိုမူတူးနှင့်သားများ” ဆိုသည့် ဆိုင်းဘုတ်ကြီးက နေရောင်အောက်မှာ ဝင်းလက်နေဆဲ။ ထိုဆိုင်းဘုတ်အောက်မှာ တည်ဆောက်ထားသည့် အောင်မြင်မှုအားလုံးသည် ကျွန်တော့်၏ စတေးခဲ့မှုများအပေါ်မှာ အခြေခံထားသည်ကို မူတူး တစ်သက်လုံး မေ့နိုင်ပါ့မလား။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော် သုတကို ငွေတွေ အကုန်ပေးလိုက်သည်။ “မြေး ကျောင်းအတွက် သုံးပါ၊ ကျန်တာကိုတော့ အဘိုးအတွက် မပူနဲ့”
ထိုညမှာ ကျွန်တော် အိပ်မပျော်ခဲ့ပါ။ အိပ်ယာပေါ်မှာ လှဲရင်း ကျွန်တော် စဉ်းစားနေမိသည်။ ကျွန်တော် ရှုံးသွားတာလား၊ သူ နိုင်သွားတာလား။ လောကကြီးမှာ အကြွေးဆိုတာ ငွေကြေးနဲ့ ဆပ်လို့ရပေမဲ့၊ စေတနာနဲ့ အနစ်နာခံမှုကိုတော့ ဘာနဲ့မှ ဆပ်လို့မရနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝတ္တရားကို ကျေပွန်ခဲ့ပါပြီ။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ကူညီခဲ့တယ်၊ မြေးမလေးအတွက် တစ်ခုခု ချန်ထားပေးနိုင်ခဲ့တယ်။
နောက်ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ ကျွန်တော် ဆေးရုံတက်ရသည်။ သုတက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေသည်။ ကျွန်တော် မျက်လုံးမှိတ်ခါနီးမှာ မူတူး ရောက်လာသည်။ သူက ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ပြီး ငိုသည်။ “ကိုထွန်းမြတ်ရာ … ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်၊ ကျွန်တော် အုတ်တစ်သောင်းဖိုး မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားမြေးမလေး ကျောင်းပြီးတဲ့အထိ ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါ့မယ်” တဲ့။
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်အတွက် နောက်ကျလွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော် လိုချင်ခဲ့တာက ငွေမဟုတ်ဘူး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်က ကျွန်တော် ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ စေတနာကို အသိအမှတ်ပြုမှု တစ်ခုပဲ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ အဲဒီအသိအမှတ်ပြုမှုက ကျွန်တော် ထွက်ခွာခါနီးမှ ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းသာသာလေး ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို အသာအယာ မှိတ်လိုက်သည်။ လောကကြီးမှာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် နာကျင်ပြီး အခြားသူကို ကောင်းစားစေခဲ့တဲ့အတွက် နောင်တ မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သတိရစေချင်တယ် … စေတနာဆိုတာ ပြန်မရရင်တောင်မှ၊ အဲဒီစေတနာကို စော်ကားမိရင်တော့ ကိုယ့်ရဲ့ လူပီသမှုဟာ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အကြွေးဆိုသည်မှာ ငွေကြေးသာမက စေတနာနှင့် ကတိကဝတ်များလည်း ပါဝင်သည်။ ငွေကိုသာ အလေးထားပြီး ကျေးဇူးတရားကို မေ့လျော့သူသည် ကြွယ်ဝချမ်းသာသော်လည်း စိတ်နှလုံး ဆင်းရဲသူသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။