အိုပယ်
အိုပယ်
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ညနေခင်းဟာ ဒီပက်လက်ကုလားထိုင်အိုလေးပေါ်မှာပဲ ကုန်ဆုံးနေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ စာအုပ်အဟောင်းလေးဆီက စာလုံးတွေက ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာ ဝေဝါးနေပေမဲ့ ဒီစာမျက်နှာတွေဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မိတ်ဆွေတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အငြိမ်းစား ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး ဦးဘခင် ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူး ဂုဏ်ထူးတွေက ခုတော့ ဖုန်တက်နေတဲ့ မှတ်တမ်းဟောင်းတွေလိုပါပဲ။ အိမ်ရှေ့ ဝရန်တာမှာ ထိုင်ရင်း လမ်းမထက်က သွားလာနေတဲ့ လူတွေကို ကြည့်နေမိချိန်မှာ နောက်ကျောဘက်ဆီက ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံက ကျွန်တော့်ရဲ့ အေးချမ်းမှုကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“ကိုဘခင် ... တော့ ... ကိုဘခင်”
ကျွန်တော့်ဇနီး တင်မေရဲ့ အသံပါ။ အသံထဲမှာ နွေးထွေးမှုထက် အမိန့်ပေးသံနဲ့ ငြီးငွေ့သံတွေက အပြည့်နှက်နေတယ်။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခိုးချလိုက်ပြီး စာအုပ်ကို ခဏပိတ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။
“ဟေ ... ဘာလဲကွာ ... ဒီမှာ စာဖတ်နေတယ်”
ကျွန်တော့်အဖြေက တိုတိုလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ တင်မေကတော့ အားမရနိုင်သေးဘူး။ သူမက ခါးထောက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတာ။ သူမ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ထက် အသုံးမကျတော့တဲ့ ပရိဘောဂအဟောင်းကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်နေတာ ကျွန်တော် သိနေတာကြာပါပြီ။
“ရှင့်မှာလည်း တစ်နေ့ တစ်နေ့ အလုပ်မရှိ စာတွေချည်း ဖတ်နေတော့တာကိုး။ ဒီမှာ အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့ ... ဒီနေ့ ဘယ်သူတွေလာမယ်ဆိုတာ ရှင်သိတယ်မဟုတ်လား”
သိတာပေါ့။ ကျွန်တော့်သမီးလေး သီတာ့ကို လာတောင်းမယ့်နေ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ဒါဟာ မင်္ဂလာရှိတဲ့နေ့တစ်နေ့ထက် စစ်မြေပြင်တစ်ခုလို ခံစားနေရတယ်။ မိသားစုဆိုတာ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး နားလည်မှုရှိရမယ်လို့ ကျွန်တော် သင်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ ခုတော့ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ကျွန်တော်ဟာ “အိုပယ်” တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။
“သိတယ် ... သိတယ် ... သမီးကို လာတောင်းကြမှာ မဟုတ်လား”
“အေး ... သိရင်ပြီးတာပဲ။ လာတောင်းမယ့်သူတွေက ဂုဏ်သရေရှိ ချမ်းသာတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတွေ။ ရှင်ဟာလေ ... လျှာရှည်တတ်လို့ စိတ်မချနိုင်တာ။ သူတို့ စကားပြောရင် ရှင်က ဝင်ဝင်ပြီး မဆီမဆိုင်တာတွေ ပြောမှာ စိုးရိမ်ရတယ်။ တတ်နိုင်သမျှ ပါးစပ်ပိတ်ပြီး နေပေးပါ”
တင်မေရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အပ်နဲ့ထိုးသလိုပဲ။ ကိုယ့်အိမ်မှာ ကိုယ်နေရင်း၊ ကိုယ့်သမီးအတွက် လာပြောတဲ့ပွဲမှာ ဖခင်တစ်ယောက်ကို စကားမပြောဖို့ တားမြစ်တာဟာ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ဖို့ကောင်းသလဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သူတို့အတွက်တော့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အကြံပေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ဂုဏ်သရေရှိ လူကပ်ရပ်မှာ အရည်အချင်းမရှိတဲ့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
မကြာခင်မှာပဲ သမီးဖြစ်သူ သီတာ ရောက်လာတယ်။ သူမက ခေတ်မီတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာလည်း ပြင်ဆင်မှုတွေ အပြည့်နဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူမ ဖခင်ဖြစ်သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေမှာတော့ လေးစားမှု အရိပ်အယောင် စိုးစဉ်းမျှ မပါဝင်ဘူး။
“အဖေ့ကို အဲဒါပြောချင်တာ။ အဖေက ဟိုဘက်က စကားလာမြန်းရင် မဆိုင်တာတွေ ဝင်ဝင်ပြီးထောက်တတ်တော့ တစ်ဖက်လူတွေမှာ စိတ်ညစ်စရာတွေ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့။ အဖေရယ် ... သမီး တောင်းပန်ပါတယ်။ သူတို့ စကားလာမြန်းရင် တတ်နိုင်သမျှ ဘာမှ မပြောဘဲ နေပေးပါ”
သမီးရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး လူရာမဝင်သလို ခံစားစေရတယ်။ ကျွန်တော်က ကျောင်းဆရာတစ်ယောက်ပါ။ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လူငယ်တွေကို လမ်းမှန်ရောက်အောင် သွန်သင်ပေးခဲ့သူပါ။ ခုတော့ ကိုယ့်သမီးက ကိုယ့်ကို စကားမပြောဖို့ တောင်းပန်နေရတဲ့အထိ ကျွန်တော်ဟာ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ ဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလား။
“ဟဲ့ ... ငါက မဆိုင်တာတွေ ဆိုင်တာတွေ လျှောက်ပြောနေရအောင် အရူးလား။ ငါက နင့်အဖေလေ။ အဖေနေရာကနေ ပြောသင့်တာ ပြောရမှာပေါ့”
ကျွန်တော့်အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေတယ်။ ဒါဟာ ဒေါသကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ ရင်ထဲက လှိုက်တက်လာတဲ့ ဝေဒနာကြောင့်ပါ။ ဒါပေမဲ့ တင်မေကတော့ ကျွန်တော့်ကို လျစ်လျူရှုထားဆဲပဲ။
“ကိုဘခင် ... ရှင် နားထောင်စမ်း။ ဒီမှာ ရှင်းရှင်းပြောထားမယ်။ ရှင်ဟာ ကျောင်းဆရာ လူမွဲ။ ခု သမီးကို လာတင်တောင်းမှာက သူဌေးတွေ။ ရှင့်ရဲ့ ဟိုးရှေးခေတ်က မာနတွေကို ထုတ်မပြနဲ့။ မင်္ဂလာဆောင်မယ့် ကိစ္စ၊ တင်တောင်းမယ့် ကိစ္စတွေမှာ ရှင် လုံးဝ ဝင်မပြောနဲ့။ ရှင့်ကို အဲဒီလို လျှာရှည်လွန်းလို့ အမြင်ကပ်တာ။ ဒီနေ့ပွဲမှာတော့ ရှင်တစ်ခွန်းဝင်ပြောကြည့် ကျွန်မနဲ့အတွေ့ပဲ”
တင်မေရဲ့ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ စကားလုံးတွေဟာ ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူရ ကြပ်စေတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ဒီအိမ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဖျက်ဆီးမယ့် “အိုပယ်” အမှိုက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ သူတို့ လိုချင်တာက ငွေကြေး၊ ဂုဏ်ဒြပ်နဲ့ အပေါ်ယံ အလှအပတွေ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စာရိတ္တနဲ့ ပညာဆိုတာ သူတို့အတွက်တော့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အဝတ်စုတ်တစ်ခုထက် မပိုတော့ဘူး။
“ဪ ... နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ကို လူရာမသွင်းချင်ကြတာကိုး”
ကျွန်တော် ညည်းတွားမိသံက ဝရန်တာရဲ့ လေထုထဲမှာ ပျော်ဝင်သွားတယ်။ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ကြဘူး။ သူတို့ကတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ အလှဆင်ဖို့၊ မုန့်တွေပြင်ဖို့ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်အိမ်ထဲမှာတင် အထီးကျန်နေခဲ့ရပြီ။
နာရီ ဝန်းကျင်မှာတော့ ခြံထဲကို ဇိမ်ခံကား အနက်ရောင် နှစ်စီး ဆိုက်ရောက်လာတယ်။ တင်မေနဲ့ သီတာတို့ဟာ ပြာပြာသလဲနဲ့ အပြေးအလွှား သွားကြိုကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အဝတ်အစားလဲပြီး ခြံထဲက သရက်ပင်ရိပ်အောက်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူတို့ ပြောတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်ဟာ လူရာမဝင်တဲ့ “အိုပယ်” တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။
ဧည့်ခန်းထဲက ရယ်သံတွေ၊ စကားပြောသံတွေကို အဝေးကနေ ကြားနေရတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတယ်။ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကြိုးစားခဲ့သမျှ၊ သမီးလေးကို လူလားမြောက်အောင် ကျွေးမွေးခဲ့သမျှဟာ ဒီနေ့မှာတော့ "စကားမပြောနဲ့" ဆိုတဲ့ အမိန့်တစ်ခုအောက်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် ခြံထဲက မြက်ပင်လေးတွေကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ဒီမြက်ပင်တွေတောင် မြေကြီးအတွက် အကျိုးပြုသေးတာပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်မိသားစုအတွက် အနှောင့်အယှက်တစ်ခု ဖြစ်နေရတာလား။ အဲဒီအချိန်မှာ အိမ်ထဲကနေ သားကြီးဖြစ်သူ ထွက်လာတယ်။
“အဖေ ... အမေက ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့။ ဟိုဘက်က လူကြီးတွေက အဖေ့ကို မေးနေကြတယ်”
ကျွန်တော် အံ့ဩသွားတယ်။ “ငါ့ကို မေးနေတယ် ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ် အဖေ။ သူတို့က အဖေ့ကို တွေ့ချင်လို့တဲ့။ မြန်မြန်လာပါ”
ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းထဲကို ဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ တင်မေရဲ့ မျက်နှာက ပျက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို မျက်စပစ်ပြပြီး “မဆိုင်တာတွေ မပြောနဲ့” ဆိုတဲ့ သတိပေးချက်ကို ထပ်ပေးနေပြန်တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဧည့်သည်တွေကတော့ သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ခန့်ညားလှတယ်။
“ဆရာကြီး ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်”
ဧည့်သည်တွေထဲက လူကြီးတစ်ယောက်က ထရပ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ရိုရိုသေသေ နှုတ်ဆက်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် ကြောင်သွားမိတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေတယ်။ တင်မေနဲ့ သီတာလည်း ဘာဖြစ်ကုန်မှန်း မသိဘဲ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြပြီ။
“ကျွန်တော်တို့က ဆရာကြီး ဦးဘခင်ရဲ့ တပည့်ဟောင်းတွေပါ။ အစ်မကြီး သမီးနဲ့ ကျွန်တော့်သားလေးကို သဘောတူတယ်ဆိုတာလည်း ဆရာကြီး ဦးဘခင်ရဲ့ သမီးဖြစ်နေလို့ပါ။ ဆရာကြီးကြောင့် ကျွန်တော်တို့ဟာ ဒီလိုဘဝမျိုးတွေရောက်ပြီး တင့်တောင့်တင့်တယ် နေနိုင်ကြတာပါ။ ဆရာကြီးဆီက ဆုံးမစကားတွေနဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တွေအတိုင်း ကျွန်တော်တို့ လုပ်မယ်ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်ထားကြတာ။ ဆရာကြီး ပြန်လာအောင် စောင့်ကြတာပေါ့ခင်ဗျာ”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ချက် လှုပ်ခတ်သွားတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူတို့အတွက် “အိုပယ်” မဟုတ်ခဲ့ပါလား။
ဧည့်ခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ တင်မေရဲ့ မျက်နှာက နီရဲနေပြီး သီတာကတော့ ခေါင်းငုံ့ထားတယ်။ သူတို့ ဂုဏ်ယူချင်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ သူဌေးတွေက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရိုရိုသေသေ ဒူးထောက်ထိုင်မတတ် ဂါရဝပြုနေကြတာကိုး။
“ဆရာကြီး ... သမီးလေးအတွက် ကျွန်တော်တို့ တင်တောင်းမယ့်ကိစ္စကို ဆရာကြီးပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးပါ။ ဆရာကြီး စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်စေရပါမယ်။ ဆရာကြီးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဟာ ကျွန်တော်တို့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးပဲ”
ကျွန်တော် တင်မေကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ အရှက်ရမှုတွေ ရောပြွမ်းနေတယ်။ သီတာကလည်း ကျွန်တော့်ကို အားကိုးတကြီး ကြည့်နေပြန်ပြီ။ စောစောကမှ ကျွန်တော့်ကို “ပါးစပ်ပိတ်ထား” လို့ ပြောခဲ့တဲ့သူတွေဟာ အခုတော့ ကျွန်တော့်စကားတစ်ခွန်းကို စောင့်မျှော်နေကြရတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဝမ်းသာမှုထက် နာကျင်မှုက ပိုကြီးစိုးနေတယ်။ ကိုယ့်တပည့်တွေက ကိုယ့်ကို တန်ဖိုးထားနေချိန်မှာ၊ ကိုယ့်ဇနီးနဲ့ သမီးကတော့ ကိုယ့်ကို အမှိုက်တစ်ခုလို သဘောထားခဲ့ကြတာ။ ဒါဟာ ဘယ်လောက်တောင် ကံကြမ္မာရဲ့ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ပြက်လုံးလဲ။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ ... မင်းတို့ ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ တန်ဖိုးထားတာ”
ကျွန်တော် စကားကို ခပ်အေးအေးပဲ ပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ တင်မေကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်မှာတော့ ငါက 'အိုပယ်' တစ်ယောက်ပဲ။ မင်းတို့ တန်ဖိုးထားတဲ့ ဆရာကြီး ဦးဘခင်ဆိုတာ ဒီအိမ်မှာတော့ စကားမပြောရတဲ့၊ လူရာမဝင်တဲ့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ ငါ့သမီးကို မင်းတို့သားနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ကိစ္စကိုတော့ ငါ ဘာမှ ဝင်မပြောလိုတော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့စကားတွေက သူတို့အတွက်တော့ နားငြီးစရာ အပိုတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ”
ဧည့်သည်တွေ မျက်နှာ ပျက်သွားကြတယ်။ တင်မေက တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ “ကိုဘခင် ... ရှင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ” လို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပြတ်သားမှုကို အခု ကျွန်တော် သုံးလိုက်ပြီ။ ဒါဟာ လက်စားချေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ သိက္ခာကို ပြန်ရှာတာပဲ။
“ဆရာကြီး ... ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခု မှားသွားလို့လားခင်ဗျာ”
“မင်းတို့ မမှားပါဘူးကွာ။ ငါကိုယ်တိုင်ကပဲ ဒီနေရာနဲ့ မထိုက်တန်တော့တာပါ။ ကဲ ... မင်းတို့ ဆက်ပြောကြဦး။ ငါကတော့ အိုပယ်ပဲမို့လို့ ... စောစောက တင်မေ ပြောသလိုပဲ
ကျွန်တော် ထရပ်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ထွက်လာခဲ့တယ်။ နောက်ကျောဘက်က တင်မေရဲ့ ရှိုက်သံနဲ့ သီတာ့ရဲ့ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသံတွေကို ကြားနေရပေမဲ့ ကျွန်တော် နောက်လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။
ကျွန်တော်
“ကိုဘခင် ... တံခါးဖွင့်ပါဦး။ ရှင် ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောလိုက်ရတာလဲ။ ဟိုဘက်က လူတွေက စိတ်ပျက်ပြီး ပြန်သွားကြပြီ။ သမီးလေးလည်း ငိုနေပြီ။ ရှင် ကျွန်မတို့ကို ဒုက္ခပေးလိုက်တာပဲ”
ဒုက္ခပေးတာတဲ့လား။ သူမကတော့ ခုထိ သူမရဲ့ အမှားကို မမြင်သေးဘူး။ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်ခဲ့သမျှ၊ ကျွန်တော့်မာနကို နင်းခြေခဲ့သမျှကို သူမ မမြင်ဘဲ၊ သူမတို့ရဲ့ အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားတာကိုပဲ မြင်နေတာ။ ဒါဟာ အဆိပ်သင့်နေတဲ့ ပတ်သက်မှုတစ်ခုပဲ။
ကျွန်တော် တံခါးကို မဖွင့်ပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် စာအုပ်စင်ဆီကို သွားပြီး ကျွန်တော် မြတ်နိုးတဲ့ စာအုပ်အချို့နဲ့ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။
“အဖေ ... တံခါးဖွင့်ပါဦး။ သမီး မှားသွားပါတယ်။ သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ”
သီတာ့ရဲ့ အသံမှာ နောင်တတွေ ပါနေနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောင်တဟာ သူမ ကျွန်တော့်အပေါ် ထားတဲ့ မေတ္တာကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ အနာဂတ် ထိခိုက်သွားလို့လားဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိနေတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို တန်ဖိုးထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ “တန်ဖိုး” က သူတို့အတွက် အသုံးဝင်လာမှသာ ကျွန်တော့်ကို လိုချင်ကြတာ။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ နေဝင်ရီတရော အချိန်။ ကောင်းကင်ကြီးက နီမြန်းနေတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ဒီအိမ်မှာ ဆက်နေရင် “အိုပယ်” ဘဝနဲ့ပဲ သေဆုံးသွားရလိမ့်မယ်။ သူတို့ရဲ့ နှိပ်စက်မှု၊ လျစ်လျူရှုမှုတွေအောက်မှာ ကျွန်တော့်ဝိညာဉ်က တဖြည်းဖြည်း ချည့်နဲ့လာခဲ့တာ ကြာပြီ။
ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ကျွန်တော်
ခြံပြင်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် အိမ်ကြီးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အလင်းရောင်တွေ မှိန်ပျပျနဲ့ အိမ်ကြီးဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ထောင်ချောက်တစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်တော်ဟာ အသက်ကြီးပေမဲ့၊ အသုံးမကျတဲ့ “အိုပယ်” တစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားတဲ့ ပတ်သက်မှုတွေကြားမှာ နေထိုင်နေသရွေ့တော့ ဘယ်သူမဆို “အိုပယ်” ဖြစ်နေမှာပဲ။ အခုတော့ ကျွန်တော် လွတ်မြောက်ပြီ။ နာကျင်မှုတွေ၊ နှိမ်ချမှုတွေဆီကနေ ကျွန်တော် ခြေလှမ်းသစ်ကို စတင်လိုက်ပြီ။
လမ်းမမီးတိုင်အောက်မှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းနေရင်း ပြုံးမိတယ်။ ဒီအပြုံးက ဘဝမှာ အစစ်မှန်ဆုံး အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဆိုတာ သူတစ်ပါးရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုမှာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှုနဲ့ မှန်ကန်တဲ့ ရပ်တည်ချက်မှာသာ ရှိတာပါ။ အဆိပ်သင့်တဲ့ ပတ်သက်မှုတွေကနေ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်အသက်သွင်းခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။