တဏှာရာဂကြီးတဲ့ ဦးလေး

 အမိုက်မှောင်အတိဖုံးနေတဲ့ ကတ္တရာလမ်းမထက်မှာ မိုးစက်တွေက တဖျောက်ဖျောက် အားရပါးရ ရွာချနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ဘဝဟာလည်း အဲဒီမိုးရေထဲမှာ ပျော်ကျသွားတဲ့ ဖုန်မှုန့်တစ်စလိုပါပဲ။ အိမ်ကြီးရဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဦးလေးဖြစ်သူ ဦးမြင့်မိုရ်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ အေးစက်စက် ဝေဒနာတစ်ခုက ခိုအောင်းနေတယ်။ ဦးလေးက ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာ၊ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက ကျွန်မကို ရင်အုပ်မကွာ စောင့်ရှောက်လာခဲ့တဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစောင့်ရှောက်မှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပူလောင်လွန်းတဲ့ အကြည့်တွေ၊ တဏှာရာဂရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေမှန်း ကျွန်မ သိလာရတဲ့နေ့ကစပြီး ဒီအိမ်ကြီးဟာ ကျွန်မအတွက် ငရဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဦးလေးက ကျွန်မရဲ့ ဆံနွယ်တွေကို သာသာလေး ပွတ်သပ်ရင်း "သီရိ... မင်းက ဦးလေးအတွက်တော့ ကမ္ဘာကြီးပဲ" လို့ ပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီစကားသံဟာ ချိုသာပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားအောင် ကြောက်ရွံ့စေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားမိတယ်။ အခန်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတဲ့ ဦးလေးရဲ့ ရေမွှေးနံ့နွေးနွေးဟာ ကျွန်မကို အသက်ရှူရ ကြပ်စေတယ်။ ကျွန်မက ဦးလေးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ လုံခြုံနေရမယ့်အစား၊ သူ့ရဲ့ ပိုင်စိုးပိုင်နက်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ သားကောင်တစ်ကောင်လို ခံစားနေရတာပါ။

အခန်း () — အက်ကြောင်းထင်စပြုခြင်း

ကျွန်မ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်လာတဲ့အခါ ဦးလေးရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုတွေက ပိုပြီး သိသာလာခဲ့တယ်။ တက္ကသိုလ်က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်ထွက်ဖို့ ခွင့်တောင်းတိုင်း ဦးလေးက အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးနဲ့ တားမြစ်တတ်တယ်။ "အပြင်လောကက လူတွေက ယုံရတာမဟုတ်ဘူး သီရိ၊ မင်းကို ဦးလေးပဲ ကာကွယ်နိုင်တယ်" တဲ့။ တစ်နေ့မှာ ကျွန်မဆီကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတာကို မြင်သွားတဲ့ ဦးလေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေဟာ ဒေါသကြောင့် နီရဲတောက်သွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို နာကျင်အောင် ဆုတ်ကိုင်ပြီး "ဘယ်သူလဲ... ငါ မသိဘဲ ဘယ်သူနဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်နေတာလဲ" လို့ ဟိန်းဟောက်မေးတယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို ဦးလေး သိမ်းထားလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်တွေ၊ အိပ်မက်တွေဟာ ဦးလေးရဲ့ လက်ဖဝါးထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြေမွသွားခဲ့ရတယ်။ ဦးလေးက ကျွန်မကို အဝတ်အစားလှလှလေးတွေ ဝယ်ပေးတယ်၊ ရတနာတွေ ဆင်မြန်းပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ကျွန်မကို လှစေချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ အာသာဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့အတွက် ပြင်ဆင်နေတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လို သဘောထားနေတာပါ။ သူ ကျွန်မနားကို ကပ်လာတိုင်း၊ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို ရောက်လာတိုင်း ကျွန်မ ရွံရှာလွန်းလို့ အန်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရတယ်။ အချစ်ဆိုတာကို အကြောင်းပြပြီး တဏှာရဲ့ ကျွန်ပြုမှုကို ခံနေရတာဟာ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ဖို့ ကောင်းလိုက်သလဲ။

အခန်း () — ပြိုလဲခြင်းရဲ့ အစ

အချိန်တွေ ကြာလာလေလေ၊ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေက တဖြည်းဖြည်း ကျိုးပဲ့လာလေလေပါပဲ။ ဦးလေးက ကျွန်မကို အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားပြီး သူပြန်လာမယ့် အချိန်ကိုပဲ စောင့်ခိုင်းထားတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ သူက အရက်မူးပြီး ပြန်လာရင် ကျွန်မရဲ့ အခန်းထဲကို အတင်းဝင်လာတတ်တယ်။ "သီရိ... မင်းက မင်းအမေနဲ့ တူလိုက်တာ" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မကို ဖက်ထားတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေက ခေါင်းအုံးပေါ်မှာ အိုင်ထွန်းကုန်တယ်။ ဦးလေးရဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ မြင်နေရတာက တူမတစ်ယောက်ကို ချစ်တဲ့ သံယောဇဉ်မဟုတ်ဘူး၊ တဏှာရာဂရဲ့ မီးတောက်တွေပဲ ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ရုန်းကန်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူက "မင်းမှာ ငါကလွဲလို့ ဘယ်သူရှိသေးလဲ၊ ငါသာ မရှိရင် မင်းက လမ်းဘေးရောက်သွားမှာ" လို့ ခြိမ်းခြောက်တတ်တယ်။ ကျွန်မ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာနဲ့ မြင်တွေ့နေရတဲ့ မှန်ထဲက ကိုယ့်ပုံရိပ်ကိုကိုယ် မမှတ်မိတော့ဘူး။ အရင်က တက်ကြွခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးဟာ အခုတော့ အသက်မပါတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်နေပြီ။ သူပေးတဲ့ အစားအစာတွေကို စားနေရပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ ငတ်မွတ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အခန်းတံခါးကို အပြင်ကနေ သော့ခတ်ထားသလို၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကိုလည်း သူက သော့ခတ်ထားခဲ့တာပါ။

အခန်း () — မထင်မှတ်ထားတဲ့ အမှန်တရား

တစ်နေ့မှာတော့ ဦးလေး အပြင်သွားတုန်း အိမ်ပေါ်ထပ်က ဂိုဒေါင်ခန်းထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေဆီက ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သေတ္တာအဟောင်းတစ်လုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဓာတ်ပုံဟောင်းတွေနဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေတယ်။ စာမျက်နှာတွေကို တစ်ရွက်ချင်း လှန်ကြည့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတာက ဦးလေးမြင့်မိုရ်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးအရင်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။ သူဟာ ကျွန်မအမေကို တစ်ဖက်သတ် စွဲလမ်းခဲ့တဲ့သူ၊ ကျွန်မအဖေနဲ့ အမေရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်နေတယ်။ ပိုပြီး ထိတ်လန့်ဖို့ကောင်းတာက ကျွန်မအဖေ ဆုံးပါးသွားခဲ့တဲ့ ကားအက်စီးဒင့်ဟာလည်း တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ဘဲ ဦးလေးရဲ့ စီစဉ်မှုဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အမေ့ရဲ့ သံသယစာသားတွေကို ဖတ်လိုက်ရတဲ့ အချိန်ပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်နေပါတယ်ဆိုတဲ့ လူဟာ ကျွန်မရဲ့ မိသားစုကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမား၊ ကျွန်မကို အပိုင်စီးဖို့အတွက် အကြံနဲ့ ပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုက ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးနှက်ခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး ဦးလေးမြင့်မိုရ် ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ အရင်ကလို ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ အပြုံးတွေ မရှိတော့ဘဲ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အေးစက်မှုတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ "မင်း သိသွားပြီပဲ သီရိ..." သူက သွေးအေးအေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

အခန်း () — နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ

"မင်းအမေကို ငါမရခဲ့ပေမဲ့၊ မင်းကိုတော့ ငါ့အနားကနေ ဘယ်တော့မှ အထွက်မခံနိုင်ဘူး" လို့ သူက ကျွန်မရဲ့ လည်ပင်းကို ညှစ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ တဏှာရာဂတွေနဲ့အတူ ရူးသွပ်မှုတွေက ပြည့်နှက်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေထက် ဒေါသနဲ့ နာကျင်မှုတွေက ပိုပြီး ကြီးစိုးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘေးနားမှာရှိတဲ့ စားပွဲတင်မီးအိမ်နဲ့ သူ့ခေါင်းကို အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်တယ်။ သူ လဲကျသွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ အိမ်ထဲကနေ မိုးထဲလေထဲကို အားကုန်ပြေးထွက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နောက်ကို ပြန်လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ အဲဒီအိမ်ကြီးဟာ မီးလောင်ကျွမ်းနေတဲ့ ငရဲခန်းတစ်ခုလို ကျွန်မရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီလား... လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးကြည့်မိတယ်။ ကိုယ်ခန္ဓာအရ လွတ်မြောက်သွားပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ထင်ကျန်ရစ်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေကတော့ ဘယ်တော့မှ ကျက်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။ အချစ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးအောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လူမဆန်တဲ့ တဏှာတွေဟာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဘယ်လောက်အထိ ဖျက်ဆီးနိုင်သလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိသွားခဲ့ရပြီ။ မိုးရေတွေက ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေကို ဆေးကြောပေးနေပေမဲ့၊ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်မည်းတွေကတော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ထာဝရ ကပ်ငြိနေဦးမှာပါ။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ မယုံကြည်ခင် သူ့ရဲ့ စေတနာဟာ အတ္တလား၊ အချစ်စစ်လားဆိုတာကို သေချာစွာ ခွဲခြားတတ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ချုပ်ကိုင်မှုဟာ အချစ်မဟုတ်သလို၊ ရယူလိုမှုဟာလည်း သံယောဇဉ်မဟုတ်ပါဘူး။