သန်းခေါင်ယံ ဝိညာဉ်ကြွေး

 အင်းစိန်လမ်းမကြီး၏ ဘေးဘက်၊ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်များတွင် မှောင်မှိုင်တိတ်ဆိတ်သွားတတ်သည့် လမ်းသွယ်တစ်ခု၏ ထောင့်စွန်း၌ ထိုဘီယာဆိုင် ရှိနေခဲ့သည်။ ဆိုင်အမည်က “သစ္စာရိပ်”။ သို့သော် ရပ်ကွက်ထဲမှ လူများကမူ ထိုဆိုင်ကို “ဦးထွန်းအေး ဘီယာဆိုင်” ဟုသာ ခေါ်ကြ၏။ ဆိုင်ရှေ့မျက်နှာစာတွင်မူ စားသုံးသူများအတွက် တောက်ပသော မီးချောင်းများ၊ ပလတ်စတစ်ကုလားထိုင်အနီများနှင့် စည်ဘီယာခွက်များ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း၊ ဆိုင်၏ နောက်ဖေးဘက်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်မိလျှင်မူ မည်သူမဆို စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ လေးလံအုံ့မှိုင်းသွားရတတ်သည်။

ဆိုင်နောက်ဖေးသည် အမှိုက်ပုံးဟောင်းများ၊ ဘီယာပုလင်းခွံ အလွတ်များထည့်ထားသည့် ပလတ်စတစ်သေတ္တာအမည်းများ စုပုံနေသည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်၏။ ထိုနေရာတွင် မြေဆီလွှာမရှိ၊ အမြဲတမ်း စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းနေသည့် ကွန်ကရစ်ခင်းပြင်သာရှိပြီး ညအမှောင်ထုထဲတွင် ညှော်နံ့၊ ဘီယာအချဉ်ပေါက်နံ့နှင့် အမဲသားခြောက်ဖုတ်သည့် အနံ့တို့က ရောပြွမ်းနေတတ်သည်။ နောက်ဖေးနံရံတစ်ခုလုံးသည် ဆီဂျီးများ၊ မှိုစွဲမှုများကြောင့် မည်းမှောင်နေပြီး သွပ်မိုးစွန်းမှ တစောက်စောက်ကျနေသော ရေစက်သံများက ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေလေ့ရှိသည်။

ကိုတင်ဝင်းသည် ထိုဆိုင်တွင် လာရောက်လုပ်ကိုင်နေသည်မှာ သုံးလခန့်သာ ရှိသေးသည့် စားပွဲထိုးလုလင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ နယ်မှတက်လာရသူပီပီ ရန်ကုန်၏ စိုထိုင်းဆ မြင့်မားလှသော ညဉ့်အပူဒဏ်ကို သူ မခံနိုင်သေး။ အထူးသဖြင့် မိုးဦးကျကာလဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး အုံ့မှိုင်းကာ လေထုထဲတွင် ရေငွေ့များ စေးကပ်နေတတ်သည်။

“ငါ့ညီ... နောက်ဖေးက ရေခဲသေတ္တာအဟောင်းကြီးထဲမှာ သွားကြည့်စမ်း။ စားဖိုဆောင်အတွက် သုံးမယ့် အမဲသားတုံးတွေ ကျန်သေးလားလို့”

ဆိုင်ရှင် ဦးထွန်းအေးက ကွမ်းသွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်ရင်း ကိုတင်ဝင်းကို လှမ်းခိုင်းသည်။ ဦးထွန်းအေး၏ ကွမ်းယာညှော်နံ့က လေထဲတွင် ခဏမျှ ဝဲပျံသွား၏။ ကိုတင်ဝင်းသည် ပုဆိုးကို ခါးတောင်းကျိုက်လိုက်ပြီး ဆိုင်နောက်ဖေးသို့ ထွက်ခဲ့သည်။

နောက်ဖေးတွင် မီးသီးဝါးဝါးတစ်လုံးသာ လင်းနေသဖြင့် မှောင်ရိပ်က ကြီးစိုးနေသည်။ နေရာအနှံ့တွင် ဘီယာခွက်ဆေးသည့် ရေအိုင်ငယ်များက ပြောင်လက်နေ၏။ ဆိုင်နောက်ဖေး၏ အစွန်းဆုံး၊ ရပ်ကွက်ရေမြောင်းမကြီးနှင့် ကပ်လျက်တွင် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကတည်းက ပျက်စီးနေခဲ့သည့် အလျားလိုက် ရေခဲသေတ္တာအဟောင်းကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ထိုရေခဲသေတ္တာကြီးသည် သံချေးတက်ကာ ဂျီးများ စေးကပ်နေပြီး၊ အပေါ်မှ ဝါးဖျာဟောင်းတစ်ခုဖြင့် အုပ်ထားတတ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းကို သုံးလေ့မရှိသော်လည်း ယနေ့ညတွင် အသားစိမ်းအချို့ကို ထိုအထဲ၌ ယာယီထည့်ထားသည်ဟု ဆိုသည်။

ကိုတင်ဝင်း ရေခဲသေတ္တာကြီးအနားသို့ တိုးသွားသောအခါ လေထုထဲတွင် ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ဘီယာနံ့မဟုတ်၊ အမဲသားနံ့လည်း မဟုတ်။ အဝတ်စုတ်အစိုကြီးများကို ပိတ်လှောင်ထားရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် သိုးစုတ်စုတ်အနံ့မျိုး ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုထက်ပို၍ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းသည်မှာ အသံတစ်ခုပင်။

“တုတ်... တုတ်... တုတ်...”

ရေခဲသေတ္တာကြီး၏ အတွင်းဘက်မှ တစ်စုံတစ်ခုက လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ခြစ်နေသံမျိုး၊ သို့မဟုတ် အေးခဲနေသော အရာတစ်ခုကို ခေါက်နေသံမျိုး တိုးတိုးမျှထွက်ပေါ်နေသည်။

ကိုတင်ဝင်းသည် ခြေလှမ်းများ တုံ့ခနဲ ရပ်သွား၏။ ရန်ကုန်မြို့လယ်ကောင် ဘီယာဆိုင်နောက်ဖေးတွင် ကြွက်များ၊ ဝက်ဝံကောင်များ ရှိတတ်သည်ကို သူသိသော်လည်း ဤအသံကမူ ခပ်မှန်မှန်နှင့် နက်ရှိုင်းလှသည်။ သူသည် တံတွေးတစ်ချက်ကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရင်း ရေခဲသေတ္တာအဖုံးပေါ်မှ ဝါးဖျာဟောင်းကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

သံချေးတက်နေသော လက်ကိုင်ကို ကိုင်ကာ အဖုံးကို အပေါ်သို့ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည့်အခါ အထဲမှ ထွက်လာသော အေးစက်စက် အခိုးအငွေ့များနှင့်အတူ အနံ့ဆိုးက ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ သို့သော် ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် အသားတုံးအချို့မှလွဲ၍ ဘာမှမရှိ။ အောက်ခြေတွင် အရည်ပျော်နေသော ရေခဲရည်အမည်းအချို့သာ စုနေသည်။

ကိုတင်ဝင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အသားထုတ်ကို ကုန်းအနှိုက်တွင် ဆိုင်နောက်ဖေး ရေမြောင်းဘက်မှ လေအေးတစ်ချက် ဖြတ်တိုက်သွားသည်။ ထိုလေနှင့်အတူ ဆိုင်ရှေ့မှ စားသုံးသူများ၏ ဆူညံသံများ၊ သီချင်းသံများအားလုံး ချက်ချင်း ဆိတ်ငြိမ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ နောက်ကျောဘက် ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရေစိုနေသော ခြေဗလာဖြင့် လျှောက်လာသည့် ‘ဖတ်... ဖတ်...’ ဟူသော ခြေလှမ်းသံ တိုးတိုးကို ကြားလိုက်ရသည်။

လှည့်မကြည့်ရဲသေးခင်မှာပင် သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ အလွန်အေးစက်ပြီး စေးကပ်သော အရာတစ်ခုက ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လူ့လက်ဖဝါးတစ်ပြင်လုံး၏ ပုံသဏ္ဌာန်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း အသားစိုင်တို့၏ တောင့်တင်းမှုမရှိဘဲ ရေစိုအဝတ်စုတ်တစ်ခု ကပ်လာသကဲ့သို့သာ ဖြစ်၏။ ကိုတင်ဝင်း တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားလိုက်မိသည်။

ကိုတင်ဝင်းသည် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေမိသည်။ ပုခုံးပေါ်မှ အေးစက်စက် အထိအတွေ့က ရွှေ့လျားခြင်းမရှိဘဲ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုလေးလံလာ၏။ ထိုအရာမှ ထွက်ပေါ်နေသော သိုးစုတ်စုတ်အနံ့သည် ယခုအခါ ပုပ်စော်နံသောအနံ့ဆိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ နှာခေါင်းဝတွင် အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာသည်။ ဆိုင်ရှေ့မှ ဆူညံနေသော သီချင်းသံများနှင့် လူတို့၏ စကားပြောသံများသည် လုံးဝဥဿုံ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ ဆိုင်နောက်ဖေးတွင် သွပ်မိုးစွန်းမှ တစောက်စောက်ကျနေသော ရေစက်သံနှင့် ကိုတင်ဝင်း၏ ရင်ခုန်သံပြင်းပြင်းတို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူသည် အားယူကာ နောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

မီးသီးဝါးဝါးအောက်တွင် ရပ်နေသည်မှာ လူတစ်ယောက်မဟုတ်။ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ လူကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးသည် ရေမြောင်းထဲမှ ဆယ်ယူထားသည့်အလား မည်းမှောင်ပြီး စေးကပ်နေသော ရွှံ့ညွန်များ၊ ရေမှော်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ မျက်နှာဟူ၍ အထင်အရှားမရှိဘဲ မျက်လုံးနေရာတွင်မူ အဖြူထည်သက်သက် ပေါက်နေသည့် အခေါင်းနှစ်ခုသာ ရှိ၏။ ထိုအရာ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်သည် ကိုတင်ဝင်း၏ ပုခုံးပေါ်တွင် တင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ ဆိုင်နောက်ဖေးရှိ ရေမြောင်းမကြီးထဲသို့ တွဲလောင်းကျနေသည်။

ကိုတင်ဝင်း အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လည်ချောင်းထဲတွင် အသံတို့က တစ်ဆို့နေခဲ့သည်။ ထိုစဉ် ဆိုင်ထဲမှ ခြေသံပြင်းပြင်းအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဦးထွန်းအေး၏ ကွမ်းသံကြီးက လေထဲတွင် ဟိန်းထွက်လာ၏။

“ဟေ့ကောင် တင်ဝင်း... မင်း အမဲသားတုံး သွားယူတာ ကမ္ဘာပတ်နေလား။ ကြာလိုက်တာကွာ”

ဦးထွန်းအေး၏ အသံနှင့်အတူ ပုခုံးပေါ်မှ အေးစက်သောအရာသည် ရုတ်ခြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဆိုင်ရှေ့မှ ဆူညံသံများလည်း ချက်ချင်း ပြန်လည်ကြားရကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ ကိုတင်ဝင်းသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရာ ဘီယာပုလင်းခွံများထည့်ထားသည့် သေတ္တာနှင့် တိုက်မိပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ပုခုံးကို ပြန်ကိုင်ကြည့်လိုက်သောအခါ အင်္ကျီပေါ်တွင် မည်းညစ်ပြီး စေးကပ်နေသော ရေကွက်ကြီးတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဦး... ဦးထွန်းအေး... နောက်ဖေးမှာ... နောက်ဖေးမှာ တစ်ခုခုရှိတယ်ဗျ”

ကိုတင်ဝင်းသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြောရင်း အမဲသားထုတ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ဆိုင်ထဲသို့ သုတ်ခြေတင် ပြေးဝင်ခဲ့သည်။

ဦးထွန်းအေးက ကွမ်းတစ်ချက် ဝါးလိုက်ရင်း ကိုတင်ဝင်း၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။

“မင်းကလည်း နယ်ကတက်လာပြီး အောက်ကြောမတင်းဘူး။ ရန်ကုန်က ဘီယာဆိုင် နောက်ဖေးဆိုတာ မျိုးစုံရှိတာပေါ့ကွ။ အမဲညှော်နံ့ရလို့ ခွေးတွေ၊ ကြွက်တွေ လာတာ နေမှာပါ။ သွား... သွား... ဆိုင်ရှေ့က ဝိုင်း (၃) ကို ဘီယာနှစ်ခွက် သွားချပေးလိုက်ဦး”

ကိုတင်ဝင်းသည် ဘာမှ ဆက်မပြောရဲတော့ဘဲ ပုခုံးမှ ရေကွက်ကို ပုဆိုးစဖြင့် သုတ်ကာ ဆိုင်ရှေ့သို့ ထွက်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုညဉ့်ကိစ္စသည် ထိုမျှနှင့် မပြီးဆုံးခဲ့ချေ။

ညဦးပိုင်းတွင် မိုးက စွေရုံသာ ရွာခဲ့သော်လည်း ညသန်းခေါင်ကျော် (၂) နာရီခန့်သို့ ရောက်သောအခါ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာတော့သည်။ လျှပ်စီးများက တဖြတ်ဖြတ် လက်နေပြီး မိုးခြိမ်းသံများက အင်းစိန်လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါစေ၏။ ဆိုင်ရှေ့တွင် စားသုံးသူများ မရှိတော့ဘဲ နံရံကပ် ပန်ကာများ၏ တဝူးဝူးလည်သံနှင့် မိုးသံသာ ကျန်တော့သည်။

ကိုတင်ဝင်းသည် ဆိုင်တံခါးများကို ပိတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ ဆိုင်နောက်ဖေးဘက်မှ “ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်...” ဟူသော အသံကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုအသံသည် ပိုမိုနီးကပ်လာပြီး ဆိုင်နောက်ဖေးတံခါးဝမှတဆင့် ဆိုင်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် တံမြက်စည်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နောက်ဖေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆိုင်အတွင်းပိုင်း မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် ဆိုင်နောက်ဖေး ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်မှစ၍ ဆိုင်ထဲသို့ ရေစိုခြေရာမည်းမည်းကြီးများ တန်းစီကာ ထင်ကျန်ရစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုခြေရာများသည် လူ့ခြေရာထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး ခြေချောင်းများကြားတွင် ရေမှော်ပင်များနှင့် ရွှံ့အနှစ်များ ကပ်ပါလာသည်။

ခြေရာများသည် စားဖိုဆောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားပြီး၊ စားဖိုဆောင်ထဲရှိ အမဲသားတုံးများ တင်ထားသည့် စားပွဲအနီးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ကိုတင်ဝင်းသည် စပ်စုလိုစိတ်နှင့် ကြောက်ရွံ့စိတ်တို့ လွန်ဆွဲရင်း ခြေလှမ်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းကာ စားဖိုဆောင် တံခါးဝမှ ချောင်းကြည့်လိုက်မိသည်။ စားဖိုဆောင် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုမှောင်မှိုင်သော သတ္တဝါကြီးသည် ကုန်းကုန်းကြီး ရပ်နေ၏။ ၎င်းသည် ဦးထွန်းအေး နာရီဝက်ခန့်ကမှ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော အမဲသားစိမ်းတုံးကြီးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကောက်ကိုင်ကာ ပါးစပ်မပါသော မျက်နှာအောက်ခြေမှ အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခုကို ဖွင့်ဟပြီး အငမ်းမရ ဝါးမြိုနေသည်။

“ပလပ်... ပလပ်... ဂလု...”

အသားစိမ်းများကို ကိုက်ဖြတ် ဝါးမြိုနေသံနှင့်အတူ ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ညစ်ပတ်သော မြောင်းရေမည်း အနှစ်များက စားဖိုဆောင် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တစောက်စောက် ကျနေသည်။ ထိုစဉ် လျှပ်စီးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ လက်သွားရာ စားဖိုဆောင်တစ်ခုလုံး လင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထိုအရာသည် ဝါးမြိုနေခြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ကာ ကိုတင်ဝင်းရှိရာ တံခါးဝဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။

၎င်း၏ မျက်လုံးအိမ် အခေါင်းမည်းကြီးနှစ်ခုထဲတွင် အလင်းရောင်မရှိသော်လည်း ကိုတင်ဝင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ၎င်းသည် လက်ထဲမှ အမဲသားတုံးကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ကိုတင်ဝင်းရှိရာသို့ စိုစိစိခြေလှမ်းများဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း တိုးလာနေတော့သည်။

ကိုတင်ဝင်းသည် နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်များသည် ကြမ်းပြင်တွင် သံရိုက်ထားသကဲ့သို့ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ချေ။ စားဖိုဆောင် မီးသီးမှိန်မှိန်အောက်တွင် ထိုသတ္တဝါကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ စီးကျနေသော မြောင်းရေမည်းများသည် ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ အိုင်ထွန်းရုံတင်မကဘဲ ကိုတင်ဝင်း၏ ခြေဖျားများဆီသို့ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တရွေ့ရွေ့ စီးဝင်လာနေသည်။ လေထုထဲတွင် ကွမ်းယာညှော်နံ့နှင့် ဘီယာအချဉ်ပေါက်နံ့တို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ရေမသိုးဆွေးမြည့်နံ့နှင့် သွေးစိမ်းနံ့တို့ကသာ အသက်ရှူရခက်ခဲလောက်အောင် လွှမ်းမိုးထားတော့သည်။

“ဝုန်း...”

အပြင်ဘက်တွင် လျှပ်စီးတိုက်ချက်နှင့်အတူ မိုးခြိမ်းသံကြီးက ဆိုင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စားဖိုဆောင်တံခါးဝ၌ ရပ်နေသော ထိုအရာသည် ဝါးမြိုလက်စ အမဲသားတုံးကြီးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ‘ဖတ်’ ခနဲ ပစ်ချလိုက်ပြီး ကိုတင်ဝင်းဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုသည် လူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့မဟုတ်ဘဲ ရေထဲတွင် ကူးခတ်နေသော အရာတစ်ခုကဲ့သို့ ကွေးကောက်တွန့်လိမ်နေ၏။ အေးစက်ပြီး စေးကပ်လှသော လက်မည်းကြီးနှစ်ဖက်က ကိုတင်ဝင်း၏ လည်ပင်းဆီသို့ ဆန့်ထွက်လာသည်။

ကိုတင်ဝင်းသည် အသိစိတ်လွတ်ခလုနီးပါး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လက်ထဲမှ တံမြက်စည်းကို အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်မိသည်။ တံမြက်စည်းသည် ထိုအရာ၏ ကိုယ်လုံးကို ထိမှန်သွားသော်လည်း မာကျောသော အရာတစ်ခုကို ရိုက်မိသကဲ့သို့မဟုတ်ဘဲ ပုပ်ပွနေသော ရွှံ့နွံအနှစ်ကြီးတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ‘ဖတ်’ ဟူသော အသံသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး တံမြက်စည်းရိုးမှာ အလယ်မှ ကျိုးပြတ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် ထိုအရာသည် ခဏမျှ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားစဉ် ကိုတင်ဝင်းသည် အားအင်အားလုံးကို စုစည်းကာ ဆိုင်ရှေ့မျက်နှာစာဘက်သို့ လှည့်ပြေးတော့သည်။ စိုစိစိခြေလှမ်းသံကြီးက သူ၏ နောက်ကျောဘက်ကပ်လျက်မှ ကပ်ပါလာသည်။ ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် ဆိုင်တံခါးသံပန်းတံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် သော့ခလောက်ကြီးက မိုးရေထဲတွင် တောင့်တင်းနေပြီး ပွင့်မလာခဲ့ချေ။

“ဦးထွန်းအေး... ကယ်ပါဦးဗျ... ကယ်ပါဦး...”

ကိုတင်ဝင်းသည် ဆိုင်အပေါ်ထပ်ရှိ ဦးထွန်းအေး၏ အခန်းဘက်သို့ လှည့်၍ အော်ဟစ်သော်လည်း မိုးသံလေသံများအကြား သူ၏ အသံသည် ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။ သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိချိန်တွင် ထိုသတ္တဝါကြီးသည် ဆိုင်ရှေ့ရှိ ဘီယာစားပွဲဝိုင်းများကြားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ စီးကျလာသော ရေမည်းများကြောင့် ပလတ်စတစ်ကုလားထိုင်နီများမှာ မှေးမှိန်ညစ်နွမ်းသွားရ၏။

ထိုအရာသည် ကိုတင်ဝင်း၏ ရှေ့ သုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာအက်ကွဲကြောင်းကြီး ပွင့်ဟလာပြီး အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံသည် လူ့အသံမဟုတ်ဘဲ ရေမြောင်းအောက်ခြေမှ ရေပူဖောင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့်အလား အက်ကွဲစုတ်ပြတ်နေသော အသံမျိုးဖြစ်၏။

“ငါ့... အ... သား... တွေ...”

ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကိုတင်ဝင်း၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ လွန်ခဲ့သော သုံးလခန့်က ရပ်ကွက်ထဲတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော သတင်းတစ်ခုက ရုတ်ခြည်း လင်းခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ဦးထွန်းအေးနှင့်အတူ ဆိုင်နောက်ဖေးတွင် အသားခုတ်၊ စားဖိုဆောင်လုပ်ပေးခဲ့သော “ဖိုးတုတ်” ဆိုသည့် လူငယ်တစ်ယောက် ဆိုင်နောက်ဖေး ရေမြောင်းကြီးထဲသို့ ပြုတ်ကျကာ ရေစီးနှင့် မျောပါသေဆုံးသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အလောင်းကိုမူ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ ထိုစဉ်က ဦးထွန်းအေးသည် ဖိုးတုတ်၏ လစာငွေများနှင့် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ရဲကိုလည်း သာမန်မတော်တဆမှုအဖြစ်သာ တိုင်ချက်ဖွင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် အပေါ်ထပ်လှေကားမှ ခြေသံပြင်းပြင်းများ ကြားလိုက်ရပြီး ဦးထွန်းအေးသည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတစ်လုံးနှင့်အတူ ဆင်းလာခဲ့သည်။

“ဟေ့ကောင် တင်ဝင်း... မင်း ဘာတွေ အော်ဟစ်နေတာလဲ... ငါ အိပ်လို့ကို... အင်...”

ဦးထွန်းအေး၏ စကားသံသည် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးရောင်သည် စားပွဲဝိုင်းများကြားတွင် ရပ်နေသော မည်းမှောင် စေးကပ်နေသည့် သတ္တဝါကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ ဦးထွန်းအေး၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားတော့သည်။ ဓာတ်မီးရောင်အောက်တွင် ထိုအရာ၏ ရွှံ့နွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကိုယ်ထည်အောက်မှ ဖိုးတုတ် ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည့် အကွက်စုတ်ပုဆိုးအဟောင်းကြီးကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

“ဖိုး... ဖိုးတုတ်...” ဦးထွန်းအေး၏ အသံသည် တုန်ရီနေသည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ ဓာတ်မီးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ လိမ့်သွား၏။

ထိုသတ္တဝါကြီးသည် ကိုတင်ဝင်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဦးထွန်းအေးရှိရာ လှေကားခြေရင်းဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်သွားသည်။ ၎င်း၏ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ဆိုင်နောက်ဖေးမှ သိုးစုတ်စုတ်အနံ့ဆိုးကြီးက ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

“မင်း... မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ... ငါ မင်းကို သတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ... မင်းဘာသာ ပြုတ်ကျတာ...” ဦးထွန်းအေးသည် လှေကားအတိုင်း နောက်သို့ ခြေဖျားထောက် ဆုတ်ရင်း အော်ဟစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ ခြေထောက်သည် လှေကားထစ်တစ်ခုနှင့် ငြိကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လန် လဲကျသွားခဲ့သည်။

ထိုသတ္တဝါကြီးသည် လဲကျနေသော ဦးထွန်းအေး၏ အပေါ်သို့ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အုပ်မိုးလိုက်တော့သည်။ အေးစက်ပြီး ရွှံ့ညွန်များ ပေကျံနေသော လက်မည်းကြီးနှစ်ဖက်က ဦးထွန်းအေး၏ ပုခုံးနှင့် လည်ပင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ညှစ်ခြေလိုက်စဉ် ဦးထွန်းအေး၏ လည်ချောင်းထဲမှ အက်ကွဲသော အော်သံကြီးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဆိတ်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

ကိုတင်ဝင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သံပန်းတံခါးကြားမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားရင်း တစ်ကိုယ်လုံး ကုတ်ခြစ်မိသဖြင့် သွေးများပင် စီးကျလာသည်။ သူ နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ထိုမှောင်မှိုင်သော သတ္တဝါကြီးက ဦးထွန်းအေး၏ တောင့်တင်းသွားသော ရုပ်အလောင်းကြီးကို ဆိုင်နောက်ဖေးဘက်သို့ ရေစိုကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားသည့် မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။ ‘ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်...’ ဟူသော အသံသည် ဆိုင်နောက်ဖေး တံခါးဝသို့ ရောက်သည်အထိ ကြားနေရပြီးနောက် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

နောက်ရက်မနက်တွင် အင်းစိန်လမ်းမကြီးပေါ်ရှိ “သစ္စာရိပ်” ဘီယာဆိုင်ကြီးသည် လုံးဝ ပိတ်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရဲများနှင့် ရပ်ကွက်လူကြီးများ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဆိုင်ရှေ့မျက်နှာစာမှစ၍ ဆိုင်နောက်ဖေး ရေမြောင်းမကြီးအထိ မည်းညစ်သော ရွှံ့နွံခြေရာများနှင့် သွေးကွက်အချို့ကိုသာ တွေ့ရှိရပြီး ဦးထွန်းအေး၏ အရိပ်အယောင်ကိုမူ ရှာမတွေ့တော့ချေ။ ကိုတင်ဝင်းမှာမူ စိတ်ချောက်ချားကာ နယ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်ပြေးခဲ့လေသည်။

ယခုအခါ ထိုဘီယာဆိုင်ဟောင်းကြီးသည် သော့ခတ်ခံထားရပြီး လူသူကင်းမဲ့လျက် ရှိသည်။ သို့သော် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသည့် အချိန်မျိုးတွင် ထိုလမ်းသွယ်ထဲမှ ဖြတ်သန်းသွားမိသူများ၏ ပြောပြချက်အရ... ပိတ်ထားသော ဆိုင်နောက်ဖေးရှိ သံချေးတက်နေသော ရေခဲသေတ္တာအဟောင်းကြီးထဲမှ “တုတ်... တုတ်... တုတ်...” ဟူ၍ လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ခြစ်နေသည့် အသံများနှင့်အတူ၊ အမဲသားစိမ်းများကို အငမ်းမရ ကိုက်ဖြတ်ဝါးမြိုနေသည့် “ပလပ်... ပလပ်...” ဟူသော အသံဆိုးကြီးများကို ယနေ့တိုင် ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသတည်း

နေမင်းမှောင်