ဒီအမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ
ဒီအမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ
အပြင်မှာ မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာနေသည်။ ပြတင်းမှန်ပေါ်မှာ လိမ့်ဆင်းနေတဲ့ မိုးရေစက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်လက်ထဲက ကော်ဖီခါးခါးတစ်ခွက်ဟာ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေဆဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဒီလိုအချိန်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ဘဝဟာ နွေးထွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာ။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ မန်နေဂျာတစ်ယောက်အနေနဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ချစ်ရတဲ့ဇနီးသည် စုမွန်နဲ့အတူ တည်ဆောက်ထားတဲ့ သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်း အိမ်ကလေး။ အရာအားလုံးက ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က လူတွေကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်တတ်တာပဲ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူတွေကိုပေါ့။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်တော့်ဘဝကို ချောက်ထဲတွန်းချလိမ့်မယ်လို့ အိမ်မက်တောင် မမက်ဖူးခဲ့ဘူး။
စတင်ပျက်စီးခြင်းက ရုံးကနေ စခဲ့တာ။ ငွေစာရင်း အရှုပ်အရှင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်တော် မပါဝင်ဘဲနဲ့ ပါဝင်ပတ်သက်နေသလို အထောက်အထားတွေ ထွက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ရှင်းပြတယ်၊ ငြင်းဆိုတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မယုံကြဘူး။ တစ်သက်လုံး တည်ဆောက်လာတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဟာ တစ်ညအတွင်းမှာတင် ဖုန်မှုန့်လို လွင့်စင်သွားခဲ့တယ်။ အလုပ်က ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရတဲ့နေ့က ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေ မြေကြီးနဲ့ မထိသလိုပဲ။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ စုမွန်ကို ဖက်ပြီး ငိုချင်ခဲ့ပေမဲ့ သူမက အေးစက်နေခဲ့တယ်။
"ရှင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ... ကျွန်မ ရှင့်ကို အထင်ကြီးခဲ့တာ" တဲ့။
သူမရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် မလုပ်ခဲ့ပါဘူးလို့ ဘယ်လောက်ပြောပြော သူမက နားမထောင်တော့ဘူး။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တော့တာ၊ စာပို့ရင်လည်း တစ်ဖက်က ဖတ်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောတာတွေ စလာတယ်။ အိမ်ထဲမှာရှိနေရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ကီလိုမီတာပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေသလို ခံစားရတယ်။ တိတ်ဆိတ်မှုက အော်ဟစ်သံတွေထက် ပိုပြီး နာကျင်ဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။
လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ဘဝက တရိပ်ရိပ် ကျဆင်းလာခဲ့တယ်။ အလုပ်အသစ်ရှာပေမဲ့ နာမည်ပျက်ရှိနေတော့ ဘယ်သူမှ မခန့်ကြဘူး။ ဘဏ်ချေးငွေတွေ မဆပ်နိုင်တော့လို့ အိမ်ကို သိမ်းခံရတော့မယ်ဆိုတဲ့ သတိပေးစာတွေ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး အရက်တွေ သောက်လာမိတယ်။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်နောက်ကျတဲ့အချိန် စုမွန်က အထုတ်အပိုးတွေ ပြင်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
"ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်... ကျွန်မ ဒီလိုဘဝမျိုးနဲ့ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။ ရှင်က လူလိမ်တစ်ယောက်ပဲ"
သူမရဲ့ စကားတွေက တိုတောင်းတယ်၊ ပြတ်သားတယ်။ ကျွန်တော် သူမ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့ဖူးတယ်။ "ငါ့မှာ ဘာမှမရှိတော့ပေမဲ့ မင်းကိုတော့ မဆုံးရှုံးပါရစေနဲ့" လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ခါချပြီး ကားတစ်စီးပေါ် တက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီကားမောင်းတဲ့သူက ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ပြုတ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ရဲ့ သား ကိုသူရ ဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားတော့တာပဲ။
သစ္စာဖောက်ခံရတာထက် ပိုတဲ့ နာကျင်မှုမျိုး။ ကျွန်တော်ဟာ အလုပ်လည်းမရှိ၊ အိမ်လည်းမရှိ၊ ချစ်သူလည်း မရှိတော့တဲ့ ဘဝကျိုးပျက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ လမ်းဘေးက အဆောင်သေးသေးလေးတစ်ခုမှာ နေရင်း တစ်နေ့တစ်နေ့ သေမယ့်ရက်ကိုပဲ စောင့်နေခဲ့တာ။
အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့နေ့ကတော့ ဒီနေ့ပဲ။ လမ်းခွဲပြီး နှစ်နှစ်အကြာမှာ စုမွန်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတယ်။ သူမလက်ထဲမှာ စာအိတ်တစ်အိတ် ပါလာတယ်။ စုမွန် ဆုံးသွားပြီတဲ့။ ကင်ဆာရောဂါနဲ့ပေါ့။
"ဒါကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါ" ဆိုပြီး စာအိတ်ကို ပေးသွားတယ်။
စာထဲမှာ ရေးထားတာက ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူရပ်သွားစေခဲ့တယ်။
"ကို... ကို့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကို့အလုပ်မှာ ပြဿနာတက်အောင် လုပ်ခဲ့တာ ကိုသူရဆိုတာ ကျွန်မ သိခဲ့တယ်။ ကိုသူရက ကျွန်မကို လိုချင်လို့ ကို့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ ကို့ကို ထောင်မကျစေချင်ရင် သူ့ဆီ လာခဲ့ရမယ်လို့ သူက ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မကိုယ်တိုင်လည်း ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်နေတာ သိလိုက်ရတယ်။ ကို့ကို အမှန်အတိုင်းပြောရင် ကိုက ကျွန်မအတွက် ငွေတွေရှာပြီး ဒုက္ခရောက်ဦးမယ်။ ကျွန်မကို ရွံသွားအောင်၊ မုန်းသွားအောင် လုပ်မှသာ ကိုက ကျွန်မမရှိတဲ့ဘဝကို အားတင်းပြီး ရှင်သန်နိုင်မှာမို့လို့ ကျွန်မ အယုတ်တမာမတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ခဲ့ရတာပါ။ ကို့အိမ်ကို ပြန်ရအောင် ကိုသူရဆီကနေ ကျွန်မ တောင်းဆိုပေးခဲ့တယ်။ ကို့ဘဏ်အကောင့်ထဲမှာ ငွေတွေ ရှိနေပါလိမ့်မယ်။ အဲဒါ ကျွန်မ ကို့အတွက် နောက်ဆုံးထားခဲ့တဲ့ အမွေပါ။ ကျွန်မကို မုန်းလိုက်ပါ... ဒါမှ ကို့အတွက် ပိုနေလို့ကောင်းမှာမို့လို့ပါ"
ကျွန်တော့်လက်ထဲက စာရွက်ကလေးက မျက်ရည်တွေနဲ့ စိုရွှဲသွားတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အပုပ်ချခဲ့တာတွေ၊ စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲခဲ့တာတွေအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာတယ်။ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာက သူမက ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်တယ်ပေါ့။ တကယ်တော့ သူမက ကျွန်တော့်ဘဝ ပျက်စီးမသွားအောင် သူမရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သူမရဲ့ အချစ်နဲ့ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ရင်းပြီး ကာကွယ်ပေးခဲ့တာပဲ။
တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ကျွန်တော် အသံကုန်ဟစ်ပြီး ငိုချလိုက်မိတယ်။ အမှန်တရားဆိုတာ တချို့အချိန်တွေမှာ သိခွင့်ရတဲ့အခါ နွေးထွေးမှုထက် ပိုတဲ့ သေလောက်အောင် နာကျင်ရတဲ့ အဆိပ်အတောက်မျိုး ဖြစ်နေတတ်တာပဲ။ သူမကို ပြန်တောင်းပန်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ကျွန်တော့်မှာ မရှိတော့ဘူး။
ဒီနေ့ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်တော့်ဘဝကို တစ်စစီ ထပ်ပြီး ရိုက်ခွဲလိုက်သလိုပါပဲ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အနစ်နာခံခြင်းလို့ လူတွေပြောကြပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ နာကျင်ရမယ်လို့ ဘယ်သူမှ မပြောခဲ့ကြဘူး။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်ုပ်တို့ မြင်နေရတဲ့ အမှန်တရားဟာ တစ်ဖက်လူက ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဖန်တီးထားတဲ့ လိမ်ညာမှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ နောင်တဆိုတာ သေဆုံးသွားသူတွေအတွက် မဟုတ်ဘဲ ကျန်ရစ်သူတွေအတွက် ထာဝရအကျဉ်းထောင်တစ်ခုပါ။