စိတ်လွန်ဆွဲပွဲ

 စိတ်လွန်ဆွဲပွဲ

မိုးစက်တို့သည် ပြတင်းမှန်ပြင်ပေါ်၌ အပြိုင်အဆိုင် လျောဆင်းနေကြသည်။ ရန်ကုန်မြို့၏ မိုးရနံ့သည် ဖုန်နံ့နှင့် ရောထွေးကာ စိတ်ကို လေးလံထိုင်းမှိုင်းစေ၏။ မင်းခန့်သည် လက်ထဲမှ ကော်ဖီခွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း အပြင်ဘက်က ဝေဝါးနေသော လမ်းမမီးတိုင်များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ထိုမိုးရေစက်များကဲ့သို့ပင် အတွေးစများက ရှုပ်ထွေးပွေလီလျက်ရှိသည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က သူကိုယ်တိုင် ကျောခိုင်းခဲ့သော ဤမြို့ပြကြီးဆီသို့ ပြန်လာရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။ သို့သော် ကံကြမ္မာသည် လှောင်ပြောင်သရော်တတ်လွန်းလှသည်။ သူ ရှောင်ပြေးချင်ခဲ့သော အတိတ်၊ သူ မေ့ပစ်ချင်ခဲ့သော မျက်နှာနှင့် သူ နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့မိသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆီသို့ ယခု သူ ပြန်လာခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ရင်ထဲတွင် ခံစားနေရသော ဝေဒနာမှာ နာကျင်ခြင်းလား၊ နောင်တလား သို့မဟုတ် လွမ်းဆည်းခြင်းလားဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ဝေခွဲမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

သီရိနှင့် ပြန်တွေ့ရမည့် အချိန်သည် နီးကပ်လာလေလေ၊ မင်းခန့်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ပို၍ မြန်ဆန်လာလေလေဖြစ်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော စီးပွားရေး စာချုပ်မူကြမ်းမှာ သူတို့နှစ်ဦးကို ပြန်လည် ဆုံတွေ့စေမည့် တံတားတစ်စင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကုမ္ပဏီနှစ်ခု ပူးပေါင်းမည့် ကိစ္စအတွက် သီရိသည် သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆွေးနွေးရမည့်သူ ဖြစ်နေသည်။ သူ သိထားသော သီရိသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး စကားပြောလျှင် အသံတိုးတိုးနှင့် ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ပြောတတ်သည့် ကောင်မလေး ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ငါးနှစ်တာ အချိန်အတောအတွင်း သူမ မည်မျှ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီနည်း။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူ့အတွက် အမုန်းတရားများသာ ပြည့်နှက်နေမည်လား။ မင်းခန့်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း မှန်ပြင်ပေါ်က မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝတ်စုံပြည့်နှင့် ခန့်ညားနေသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ သူသည် အပြစ်ရှိသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲပင်။

ဟိုတယ်၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ လေအေးပေးစက်သံမှာ တိုးတိုးလေး မြည်နေသည်။ မင်းခန့်သည် နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ချိန်းထားသည့် အချိန်ရောက်ရန် ငါးမိနစ်သာ လိုတော့သည်။ တံခါးပွင့်လာသံနှင့်အတူ ဖိနပ်သံ တချက်ချင်းစီက အခန်းတွင်းသို့ ပျံ့လွင့်လာသည်။ သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်မိသည်။ ဝင်လာသူမှာ သူ မေ့မရနိုင်သော၊ သူ အမြဲတမ်း တမ်းတခဲ့ရသော သီရိပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် သူမှတ်မိသည့် သီရိမဟုတ်တော့။ ဆံပင်တိုတို၊ မျက်မှန်အဝိုင်းနှင့် တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာထား၊ စမတ်ကျသော ဝတ်စုံဖြင့် သူမသည် အောင်မြင်သော လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး၏ ပုံစံအတိ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အတွက် တုန်လှုပ်မှု အလျဉ်းမရှိဘဲ အေးစက်စက် အကြည့်များသာ ကိန်းအောင်းနေသည်။ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင်လည်း ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြုံးပြလိုက်သော အပြုံးမှာ အစစ်အမှန် မဟုတ်ကြောင်း မင်းခန့် ကောင်းကောင်း သိလိုက်သည်။

"နေကောင်းရဲ့လား မင်းခန့်၊ ဒီကို ပြန်ရောက်တာ ကြာပြီလား" ဟု သီရိက အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လွန်းသဖြင့် မင်းခန့်၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ပင် လှုပ်ခတ်သွားရသည်။ သူက ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်ပြရင်း "မနေ့ကမှ ရောက်တာပါ၊ သီရိလည်း နေကောင်းမယ်လို့ ထင်ပါတယ်" ဟု အနိုင်နိုင် ပြန်ပြောလိုက်ရသည်။ သူတို့ကြားတွင် ရှိနေသော လေထုမှာ လေးလံနေပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြား၌ မမြင်နိုင်သော တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ခြားနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မင်းခန့်သည် စကားများစွာ ပြောချင်သော်လည်း မည်သည့်နေရာမှ စရမည်ကို မသိအောင် ဖြစ်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က သူ မနှုတ်ဆက်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်းအတွက် တောင်းပန်စကား ဆိုချင်သော်လည်း သီရိ၏ အေးစက်လှသော အမူအရာက သူ့ကို တားဆီးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ဆွေးနွေးမှုများ စတင်ချိန်တွင် သီရိသည် အလုပ်ကိစ္စကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး အချက်အကျကျ ပြောဆိုသွားသည်။ သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ပြတ်သားမှုများက မင်းခန့်ကို အံ့အားသင့်စေသည်။ သူ သိခဲ့သော မိန်းကလေးမှာ သူတစ်ပါး အကူအညီမပါဘဲ ဘာမှ မလုပ်တတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ရပ်တည်နေနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ မင်းခန့်သည် သူမ၏ စကားများကို နားထောင်နေရင်းမှ သူမ၏ မျက်နှာကို ခိုးကြည့်မိသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော မှည့်လေးမှာ သူ သတိရနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ နှလုံးသားကမူ ယခင်ကကဲ့သို့ နူးညံ့နေပါဦးမည်လား။ အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း မင်းခန့်၏ ရင်ထဲတွင် အစိုင်အခဲကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

တစ်ပတ်အကြာတွင် မင်းခန့်သည် သီရိကို ညစာ အတူစားရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ သီရိက ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားသော်လည်း သူမက အလွယ်တကူပင် လက်ခံခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး မြို့ပြင်ရှိ တိတ်ဆိတ်သော စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ဆုံဖြစ်ကြသည်။ မိုးဖွဲဖွဲလေးများက ကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ မင်းခန့်" ဟု သီရိက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ ထိုမေးခွန်းမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း မင်းခန့်အတွက် ဖြေရခက်လှသည်။ "အလုပ်ကိစ္စကြောင့်ပါ၊ ပြီးတော့ ... သီရိကို တွေ့ချင်လို့လည်း ပါတယ်" ဟု သူက ဝန်ခံလိုက်သည်။ သီရိသည် ဝိုင်ခွက်ကို လှည့်ရင်း ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရယ်သံမှာ လှောင်ပြောင်မှုများ ရောယှက်နေသည်။ "တွေ့ချင်လို့ ဟုတ်လား၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားတုန်းကကော ဘယ်သူ့ကို တွေ့ချင်နေခဲ့လို့လဲ" ဟု သူမက စူးရှစွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

မင်းခန့်၏ ရင်ထဲတွင် ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားရသည်။ "အဲဒီတုန်းက ငါ့မှာ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိခဲ့ပါတယ် သီရိ၊ ငါ မင်းကို မနာကျင်စေချင်လို့ ..." "တော်စမ်းပါ မင်းခန့်ရယ်" ဟု သီရိက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "မနာကျင်စေချင်လို့ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အရမ်းကို အတ္တဆန်လွန်းတယ်။ နင် ငါ့ကို စွန့်ပစ်သွားတာက ငါ့ကို မသေရုံတမယ် ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ။ အခုမှ လာပြီး နာကျင်မှာ စိုးလို့ဆိုတဲ့ စကားကို မပြောပါနဲ့တော့။ ငါ အခု နင့်ကို မမုန်းတော့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မုန်းဖို့တောင် နင်က မတန်တော့လို့ပဲ" ဟု ပြောကာ သူမသည် ထိုင်ရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။ မင်းခန့်သည် သူမကို ဆွဲထားချင်သော်လည်း လက်များက ထုံကျင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သီရိ ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ခြင်းများဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ညဦးပိုင်း အချိန်တွင် မင်းခန့်သည် သူတို့ငယ်ငယ်က အတူတူ ဆော့ကစားခဲ့ဖူးသော ရပ်ကွက်ဟောင်းလေးဆီသို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း အငွေ့အသက်အချို့မှာ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ခုံတန်းလေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အနာဂတ်အကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည့် သစ်ပင်ကြီးမှာလည်း ရှိနေဆဲပင်။ မင်းခန့်သည် ထိုနေရာတွင် ခဏတာ ရပ်နေမိသည်။ သူ သီရိကို ထားခဲ့ရခြင်းမှာ သူ့မိသားစု၏ ကြွေးမြီများနှင့် အကျပ်အတည်းများကြောင့် ဖြစ်သည်။ သီရိကို ထိုဒုက္ခများထဲတွင် အတူတူ မနစ်မွန်းစေချင်သဖြင့် သူသည် ရက်စက်သူအဖြစ် ခံယူကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုရွေးချယ်မှုမှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ငရဲတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။

နောက်ရက်များတွင် မင်းခန့်သည် သီရိ၏ ကုမ္ပဏီသို့ ခဏခဏ သွားရောက်ခဲ့သည်။ အလုပ်ကိစ္စကို အကြောင်းပြသော်လည်း တကယ်တမ်းမှာမူ သူမနှင့် စကားပြောခွင့်ရရန် ကြိုးစားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သီရိသည် သူ့ကို ရှောင်ဖယ်ခြင်း မရှိသော်လည်း ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စများကို ပြောရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ချေ။ တစ်နေ့တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသဖြင့် ကုမ္ပဏီရှေ့၌ သီရိသည် ကားစောင့်နေရသည်။ မင်းခန့်က သူ့ကားဖြင့် လိုက်ပို့ရန် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ သီရိသည် ခေတ္တတွေဝေသွားပြီးမှ ကားပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ ကားအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မှုက စိုးမိုးထားသည်။ "ငါ တောင်းပန်ပါတယ် သီရိ၊ အဲဒီတုန်းက ငါ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ" ဟု မင်းခန့်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သီရိသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေရာမှ သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်စများ ဝေ့သီနေသည်ကို မင်းခန့် မြင်လိုက်ရသည်။ "ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးဆိုတာထက် နင် ငါ့ကို မယုံကြည်တာပါ မင်းခန့်။ ငါတို့ အတူတူ ရင်ဆိုင်ကြမယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ နင်က ငါ့ကို အားကိုးရာမဲ့အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ အခု ငါ့ဘဝထဲကို ပြန်လာပြီး ငါ့နှလုံးသားကို ထပ်ပြီး မလှုပ်ခတ်ပါနဲ့တော့။ ငါ အေးအေးဆေးဆေး နေပါရစေဦး" ဟု ရှိုက်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မင်းခန့်သည် ကားကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး သီရိ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သီရိသည် လက်ကို ရုန်းသော်လည်း မင်းခန့်က အလွှတ်မပေးခဲ့ချေ။ "ငါ မင်းကို တစ်ခါမှ မမေ့ခဲ့ဘူး သီရိ၊ ငါ့ဘဝရဲ့ အမှားဆုံး အလုပ်က မင်းကို ထားခဲ့တာပဲ။ အခု ငါ အရာအားလုံးကို ပြန်ပြင်ချင်တယ်" ဟု သူက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သီရိသည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း ငိုချလိုက်ပါတော့သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အောင်းအထားခဲ့ရသော နာကျင်မှုများ၊ အထီးကျန်မှုများနှင့် လွမ်းဆည်းမှုများမှာ ထိုမျက်ရည်များနှင့်အတူ စီးကျလာသည်။ မင်းခန့်သည် သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ကာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားက လွန်ဆွဲပွဲမှာ ယခုမှပင် အဆုံးသတ်နိုင်တော့မည်လား။ မိုးစက်တို့သည် ကားမှန်ပေါ်တွင် တဖြောက်ဖြောက် မြည်နေဆဲပင်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မင်းခန့်၏ ရင်ထဲ၌ လေးလံခြင်းများ မရှိတော့ဘဲ နွေးထွေးမှု တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။ သူတို့ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းမှာ ခက်ခဲဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း အတိတ်က အမှားများကို သင်ခန်းစာယူကာ အတူတူ လျှောက်လှမ်းသွားကြမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အတိတ်ဆိုသည်မှာ ဖျက်ပစ်၍ ရသော အရာမဟုတ်သော်လည်း၊ ပစ္စုပ္ပန်ကိုမူ မိမိတို့ စိတ်တိုင်းကျ ဖန်တီးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ မင်းခန့်သည် သီရိ၏ နဖူးလေးကို အသာအယာ နမ်းလိုက်ရင်း သူမကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး အထီးကျန်အောင် မထားတော့ဟု ကတိပေးလိုက်မိသည်။ မြို့ပြ၏ မိုးညသည် ယခင်ကထက် ပို၍ လှပနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ စိတ်လွန်ဆွဲပွဲမှာ အမုန်းတရားများဖြင့် အဆုံးမသတ်ဘဲ နားလည်မှုနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းများဖြင့် နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့လေပြီ။ နောင်တဆိုသည်မှာ နောင်မှ ရတတ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ ထိုနောင်တကို အခြေခံကာ ပိုမိုခိုင်မြဲသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ကံကောင်းခြင်းတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။