တိတ်တိတ်ပုန်း ဇာတ်လမ်း
တိတ်တိတ်ပုန်း ဇာတ်လမ်း
အခန်း (တစ်)
ကျွန်တော့်ဘဝက မှန်သားပြင်တစ်ခုလို ချောမွေ့တောက်ပခဲ့ဖူးပါတယ်။ အသက်လေးဆယ်အရွယ်မှာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာ၊ သဘောကောင်းလွန်းတဲ့ ဇနီးနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်။ လူတကာအားကျရတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်လို့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာ တောက်ပလွန်းတဲ့အလင်းရောင်အောက်မှာ ကြာကြာနေရရင် အရိပ်အောက်ကို ခိုးဝင်ချင်တဲ့ စိတ်ရိုင်းတစ်ခု ရှိတတ်ကြတာပဲလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျက်စီးခြင်းအစဟာ "နာဒီ" ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးလေးနဲ့ စတင်ခဲ့တာပါ။ သူမက ကျွန်တော့်ဆီမှာ အလုပ်သင်အဖြစ် ဝင်လာတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်။ အပြစ်ကင်းစင်ပုံရတဲ့ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေနောက်မှာ ကျွန်တော့်ဘဝကို ပြာဖြစ်စေမယ့် မီးလျှံတွေ ရှိနေမှန်း အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (နှစ်)
အစကတော့ ရိုးရိုးသားသားပါပဲ။ အလုပ်ကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးရင်း၊ ညဘက်တွေ အလုပ်အတူတူဆင်းရင်း ကျွန်တော်တို့ နီးစပ်လာခဲ့ကြတယ်။ ဇနီးဖြစ်သူဆီက ဖုန်းလာတိုင်း "အလုပ်များနေတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ ဖုန်းချပစ်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်ပေါင်း မနည်းတော့ဘူး။ နာဒီက ကျွန်တော့်ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို နားလည်ပေးတယ်၊ ဂရုစိုက်ပြတယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အိမ်ပြန်ရမှာကို ပျင်းရိလာပြီး နာဒီရှိတဲ့ တိုက်ခန်းလေးဆီကိုပဲ ခြေဦးလှည့်မိတော့တယ်။ "တိတ်တိတ်ပုန်း" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေခဲ့တာကိုး။ ကျွန်တော်ဟာ နှစ်ဖက်ချွန် ဓားသွားပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေတာကို သတိမထားမိဘဲ သာယာနေခဲ့တာ။
အခန်း (သုံး)
အချစ်က မျက်စိကန်းစေတယ်ဆိုတာထက် ပိုဆိုးတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတဲ့ စိတ်ကြီးဝင်မှုပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ အိမ်မှာဆိုရင်လည်း ဖခင်ကောင်း၊ ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ကောင်းခဲ့သလို၊ နာဒီ့ရှေ့မှာလည်း အလိုလိုက်တဲ့ ချစ်သူတစ်ယောက်အဖြစ် ကျွန်တော် ဟန်ဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လိမ်ညာခြင်းဆိုတာ အပေါက်ပေါင်းများစွာရှိတဲ့ ပိုက်ကွန်တစ်ခုနဲ့ တူပါတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ဖာထေးပါစေ တစ်နေ့မှာတော့ ယိုစိမ့်လာတာပဲ။ ပထမဆုံး အလှည့်အပြောင်းက ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေစာရင်းတွေမှာ စတင်ခဲ့တယ်။ နာဒီ့ကို စိတ်တိုင်းကျ ထောက်ပံ့နိုင်ဖို့ ကျွန်တော်ဟာ ကုမ္ပဏီရဲ့ ရန်ပုံငွေအချို့ကို တိတ်တိတ်လေး အလွဲသုံးစား လုပ်မိခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘဝ ပြိုလဲဖို့ ပထမဆုံး အုတ်ခဲကို ဆွဲထုတ်လိုက်တာပါပဲ။
အခန်း (လေး)
ပြဿနာတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု တက်လာတော့တယ်။ ဇနီးဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်းထဲက Viber မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို တစ်နေ့မှာ မြင်သွားခဲ့တယ်။ "Seen" ဖြစ်သွားပေမယ့် ဘာပြန်စာမှ မလာတဲ့ အဲဒီညက ငရဲထက် ပိုပူလောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ထဲမှာ ဆိတ်ငြိမ်နေတယ်။ ဇနီးဖြစ်သူက ဘာမှမပြောဘူး၊ ငိုလည်းမငိုဘူး။ သူမရဲ့ အေးစက်စက် အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။ "ကိုလင်း... ကျွန်မ ကို့ကို ယုံခဲ့တာ" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောပြီး သူမ သမီးလေးကို ခေါ်ကာ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကုမ္ပဏီက စာရင်းစစ်တွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အလွဲသုံးစားမှုတွေကို ရိပ်မိသွားကြပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ ဘေးကျပ်နံကျပ် အခြေအနေကို ရောက်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (ငါး)
တစ်ပတ်အတွင်းမှာပဲ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အလုပ်ကနေ ထုတ်ပယ်ခံရတယ်၊ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အဖတ်ဆယ်မရအောင် ပျက်စီးသွားတယ်။ အမှုရင်ဆိုင်ရဖို့ အခြေအနေအထိ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အားကိုးရာမဲ့စွာနဲ့ နာဒီ့ဆီကို ပြေးသွားခဲ့တယ်။ "နာဒီ... ကိုယ့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ နာဒီပဲ ရှိတော့တယ်" လို့ ပြောပြီး သူမကို ဖက်ထားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နာဒီက ကျွန်တော့်ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ "ရှင်က လူအပဲ ကိုလင်း" တဲ့။ သူမရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို သေနတ်နဲ့ ပစ်လိုက်သလိုပဲ။
အခန်း (ခြောက်)
အဲဒီမှာတင် ထင်မှတ်မထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ နာဒီဟာ ကျွန်တော့်ကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ကြောင့် စီးပွားပျက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သမီးဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ သူမက ကျွန်တော့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးဖို့ သေချာပြင်ဆင်ပြီး ဝင်လာခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလွဲသုံးစားမှု သက်သေတွေကို ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ဆီ ပို့ခဲ့တာလည်း သူမပဲ၊ ကျွန်တော့်ဇနီးဆီကို ဓာတ်ပုံတွေ ပို့ခဲ့တာလည်း သူမပဲ။ "ကျွန်မ အဖေ ဆုံးတုန်းက ကျွန်မတို့ ဘယ်လောက် နာကျင်ခဲ့ရလဲဆိုတာ ရှင် အခု သိပြီလား" လို့ သူမက မေးတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တိတ်တိတ်ပုန်း အချစ်ဇာတ်လမ်းဟာ အစကတည်းက ကျွန်တော့်ကို သတ်မယ့် ကျော့ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
အခန်း (ခုနစ်)
အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပါပြီ။ အလုပ်လည်း မရှိ၊ မိသားစုလည်း မရှိ၊ သိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘူး။ လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးမှာ ထိုင်ရင်း လူတကာရဲ့ ကဲ့ရဲ့တဲ့ အကြည့်တွေကို ရင်ဆိုင်နေရတယ်။ ဇနီးသည်ဆီ ဖုန်းခေါ်ပေမယ့် သူမက ဖုန်းမကိုင်တော့ဘူး။ သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ချင်ပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် ကိုယ့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။ မှားယွင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်က ခဏတာ သာယာမှုဟာ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်သွားစေနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။
သင်ခန်းစာ - တိတ်တိတ်ပုန်း တည်ဆောက်ထားတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဟာ ဘယ်တော့မှ ခိုင်မြဲလေ့မရှိဘူး၊ အဲဒီအိမ်လေး ပြိုကျတဲ့အခါ သင်ပါ အပျက်အစီးတွေအောက်မှာ တစ်သက်လုံး မြှုပ်နှံခံရလိမ့်မယ်။