နောက်မီးလင်းတဲ့ ယောကျာ်း
နောက်မီးလင်းတဲ့ ယောကျာ်း
အခန်းတစ် - မီးစတင်တောက်ပခြင်း
ကျွန်တော့်ဘဝက ပြည့်စုံလွန်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အသက်သုံးဆယ့်ငါးနှစ်၊ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ မန်နေဂျာရာထူး၊ ချောမောပြီး နားလည်မှုရှိတဲ့ ဇနီးသည် သီတာနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေး။ ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာက ငြိမ်သက်နေတဲ့ ရေပြင်ကို ခဲနဲ့ပေါက်ချင်တဲ့ စိတ်ရူးရှိတတ်ကြတာပဲ။ အဲဒီခဲကတော့ မေ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးပေါ့။
မေက ကျွန်တော့်ဆီကို အလုပ်သင်အဖြစ် ရောက်လာခဲ့တာ။ သူမရဲ့ တက်ကြွမှုတွေ၊ နုပျိုမှုတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တတ်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ထောင်သည်ဘဝ ငြီးငွေ့မှုကို လောင်စာကျွေးခဲ့တယ်။ ပထမတော့ ရိုးရိုးသားသားပါပဲ။ နောက်တော့ ညစာအတူစားဖြစ်ကြတယ်၊ ရုပ်ရှင်အတူကြည့်ဖြစ်ကြတယ်။ အိမ်ကိုပြန်ရောက်လို့ သီတာက နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အပြစ်ရှိစိတ်ထက် "ငါဟာ ယောကျာ်းပဲ၊ ဒါမျိုးက ဖြစ်တတ်တာပဲ" ဆိုတဲ့ မာန်က ပိုကဲနေခဲ့တယ်။
အခန်းနှစ် - ဆက်နွယ်မှု၏ အဆိပ်
ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ချ်တွေကို ဖျက်ရတာ၊ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို နာမည်လွှဲနဲ့ မှတ်ထားရတာတွေက ကျွန်တော့်အတွက် ရင်ခုန်စရာ ကစားပွဲတစ်ခုလို ဖြစ်လာတယ်။ သီတာကတော့ ဘာမှမသိရှာဘူး။ ကျွန်တော် အလုပ်တွေအရမ်းများနေတယ်လို့ ပြောရင် သူမက အားရှိအောင် စွပ်ပြုတ်လုပ်ပေးတတ်သေးတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံတွေက မေ့ဆီမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာ။ မေက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း တောင်းဆိုတတ်တယ်။ တန်ဖိုးကြီးအိတ်တွေ၊ လက်ဝတ်ရတနာတွေ၊ ခရီးထွက်တာတွေ။ သူမကို စိတ်ကျေနပ်အောင် ထားနိုင်မှ ကျွန်တော်ဟာ ယောကျာ်းပီသတယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်မိခဲ့တယ်။ သီတာ့အတွက် ဝယ်ပေးဖို့ မေ့နေတဲ့ လက်ဆောင်တွေကို မေ့အတွက်ဆိုရင် ကျွန်တော်က မနှမြောဘဲ ဝယ်ပေးခဲ့မိတယ်။
အခန်းသုံး - အလှည့်အပြောင်း
အမှားဆိုတာ ဖုံးထားလို့ မရတဲ့ အရာမျိုးပဲ။ တစ်ရက်မှာတော့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေစာရင်းတွေမှာ ဟာကွက်တွေ စဖြစ်လာတယ်။ မေ့ကို စိတ်ကျေနပ်အောင် ထားဖို့ ကျွန်တော်ဟာ ကုမ္ပဏီငွေအချို့ကို လက်လွန်မိခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်မှာလည်း အခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲလာတယ်။ သီတာက အရင်လို စကားတွေ အများကြီးမပြောတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ပြန်လာရင် ထမင်းပွဲပြင်ပေးပြီး အခန်းထဲကို တန်းဝင်သွားတတ်တယ်။ ဖုန်းကိုင်ရင်လည်း ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ သွားကိုင်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကို သတိမထားမိဘဲ မေ့ဆီက မက်ဆေ့ချ် "Seen" ဖြစ်ပြီး ပြန်မလာတာကိုပဲ စိတ်ပူနေခဲ့မိတယ်။
အခန်းလေး - ပဋိပက္ခ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးညများ
"ကိုနေမင်း... ရှင် အခုတလော ပြောင်းလဲနေတယ်နော်" လို့ သီတာက တစ်ညမှာ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောလာတယ်။ ကျွန်တော်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြန်အော်မိတယ်။ "ငါ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာ မမြင်ဘူးလား၊ နင်က ဘာကို လာပြီး သံသယဝင်နေတာလဲ" လို့ ပြောလိုက်မိတယ်။ သီတာက ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ကျွန်တော် အဓိပ္ပာယ်မဖော်တတ်ခဲ့ဘူး။
နောက်ရက်မှာတော့ ရုံးကနေ ကျွန်တော့်ကို အရေးပေါ်ခေါ်တယ်။ ငွေစာရင်း ကိစ္စတွေ ပေါ်သွားပြီ။ ကျွန်တော် ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်ပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် တရားရင်ဆိုင်ဖို့ ရွေးချယ်ခိုင်းတယ်။ ကျွန်တော် လန့်သွားတယ်။ မေ့ဆီကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ပေမယ့် သူမ ဖုန်းမကိုင်တော့ဘူး။ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ပေမယ့် "လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ..." ဆိုတဲ့ အသံပဲ ပြန်ကြားနေရတယ်။
အခန်းငါး - စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
အလုပ်ပြုတ်ပြီး အိမ်ပြန်လာတဲ့အခါ အိမ်က ခြောက်ကပ်နေတယ်။ သမီးလေးလည်း မရှိတော့ဘူး။ သီတာလည်း မရှိတော့ဘူး။ စားပွဲပေါ်မှာ စာအိတ်တစ်အိတ်ပဲ ရှိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကွာရှင်းစာချုပ်နဲ့အတူ ဓာတ်ပုံအချို့ပါတယ်။ အဲဒီဓာတ်ပုံတွေက ကျွန်တော်နဲ့ မေ ဟိုတယ်တွေမှာ၊ ကမ်းခြေတွေမှာ တွဲနေတဲ့ ပုံတွေ။ သီတာ အကုန်သိနေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဘာမှမပြောဘဲ ကျွန်တော့်ကို အချိန်ပေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီအချိန်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် မေ့ဆီကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ သူမ နေတဲ့ တိုက်ခန်းကို ရောက်တဲ့အခါ တံခါးက ပွင့်နေတယ်။ အထဲမှာ မေက တခြားယောကျာ်းတစ်ယောက်နဲ့ ရယ်မောနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီး ဝင်သွားတဲ့အခါ မေက ကျွန်တော့်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်တယ်။ "ကိုနေမင်း... ရှင်က အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ ငွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ ရှင့်ကို ကျွန်မက ဘာလို့ ဆက်တွဲရမှာလဲ" တဲ့။
အခန်းခြောက် - အဆုံးစွန်သော အမှန်တရား
အဲဒီမှာတင် ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့ အချက်က ကျွန်တော့်ကို အရှင်လတ်လတ် သတ်လိုက်သလိုပဲ။ မေနဲ့ အတူရှိနေတဲ့ ယောကျာ်းက ကျွန်တော့်ကုမ္ပဏီရဲ့ အကြီးဆုံးပြိုင်ဘက် လုပ်ငန်းစုက လူပဲ။ မေက ကျွန်တော့်ဆီကို တမင်သက်သက် ရောက်လာခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ကို ပျက်စီးအောင်၊ ကုမ္ပဏီရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ရယူဖို့နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ငွေစာရင်းတွေ အမှားလုပ်အောင် မြှူဆွယ်ဖို့ ရောက်လာခဲ့တဲ့ 'မြှား' တစ်စင်းပဲ။
"ရှင်က အရမ်းယုံလွယ်တာပဲ ကိုနေမင်း။ ရှင့်ဇနီးကို သစ္စာဖောက်နိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ ဘယ်သူ့ကိုမဆို သစ္စာဖောက်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်လေ" လို့ မေက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီနေရာမှာတင် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ အလုပ်လည်း မရှိ၊ မိသားစုလည်း မရှိ၊ နောက်ဆုံး ကျွန်တော် ချစ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကလည်း ကျွန်တော့်ကို ကစားခဲ့တာ။ အားလုံး ပြိုလဲသွားပြီ။
အခန်းခုနစ် - နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
အခု ကျွန်တော် နေနေရတာက မြို့ပြင်က အဆောင်ခန်းလေးတစ်ခုမှာ။ တစ်နေ့လုပ်မှ တစ်နေ့စားရတဲ့ ဘဝ။ သီတာနဲ့ သမီးလေးကို လိုက်ရှာပေမယ့် သူတို့က ကျွန်တော့်ဘဝထဲကနေ အပြီးအပိုင် ထွက်ခွာသွားကြပြီ။ သီတာက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူးလို့ နောက်ဆုံးမှာ စာတစ်စောင် ပို့ခဲ့တယ်။
ညဘက်တွေမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးလောင်နေတုန်းပဲ။ အဲဒီမီးက "နောက်မီး" ဆိုတဲ့ သာယာမှု မဟုတ်တော့ဘဲ နောင်တဆိုတဲ့ မီးတောက်တွေ။ အမှောင်ထဲမှာ ဆေးလိပ်တစ်သောက်ကို မီးညှိလိုက်တိုင်း သီတာ ပြင်ပေးခဲ့တဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်ကို လွမ်းမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
ဘဝဆိုတာ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လို့ ရပေမယ့် နောက်ပြန်လျှောက်လို့ မရတဲ့ လမ်းတစ်ခုပဲ။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် မီးညှိခဲ့တဲ့ မီးဟာ ကိုယ့်ရဲ့ တစ်ဘဝလုံးကို ပြာကျသွားစေနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ လက်ထဲမှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။
သင်ခန်းစာ - အိမ်တစ်အိမ်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ထွန်းလိုက်တဲ့ မီးဟာ အလင်းရောင်ကို မပေးနိုင်ဘဲ ကိုယ့်အိမ်ကိုသာ ပြာကျအောင် လောင်ကျွမ်းစေတတ်တယ်။