ကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့ နောက်ကွယ်ကအကြောင်း
ကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့ နောက်ကွယ်ကအကြောင်း
မိုးစက်တွေက ပြတင်းမှန်ကို တဖျောက်ဖျောက် ရိုက်ခတ်နေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်တော် အိပ်ယာပေါ်မှာ လူးလှိမ့်နေမိတယ်။ ဘေးနားမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ သီတာ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ ဖော်ပြမရတဲ့ အလုံးအခဲကြီးတစ်ခုက ဖိထားသလို ခံစားရတယ်။ သီတာဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နတ်မိမယ်လေးတစ်ပါးလိုပါပဲ။ နူးညံ့တယ်၊ ယဉ်ကျေးတယ်၊ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်တွေကို တစ်သဝေမတိမ်း ထမ်းဆောင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သီတာ့ဆီက ထူးဆန်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ကျွန်တော် ရရှိနေတာ ကြာပါပြီ။ သီတာ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ကျွန်တော် ဖတ်လို့မရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေသလိုပဲ။ အထူးသဖြင့် ညဉ့်နက်တဲ့အချိန်တွေမှာ သူမ ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး ဝရံတာမှာ တိုးတိုးလေး စကားပြောနေတတ်တာကို ကျွန်တော် သတိပြုမိတယ်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် ချက်ချင်း ဖုန်းချလိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို ပြုံးပြတတ်တဲ့ သူမရဲ့ အပြုံးတွေနောက်မှာ ဘာတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်မိလာတယ်။
တစ်နေ့တော့ သီတာ အပြင်သွားနေတုန်း သူမရဲ့ ဗီရိုထဲက အဝတ်အစားတွေကို စီစဉ်ပေးရင်း ပိတ်စတွေကြားထဲမှာ ဝှက်ထားတဲ့ သံသေတ္တာလေးတစ်ခုကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ သေတ္တာလေးက သော့ခတ်ထားပေမဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့အတွက် အနည်းငယ် ဆွဲဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ပွင့်သွားခဲ့တယ်။ အထဲမှာ တွေ့လိုက်ရတာကတော့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံနဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ ပေးစာတချို့ပါပဲ။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ သီတာဟာ အသက် ဝန်းကျင်လောက် ရှိဦးမှာဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့သူ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီ အမျိုးသားရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက သီတာ့ကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေဟာ သာမန်ခင်မင်မှုထက် ပိုနေတာကို သိသာစေပါတယ်။ စာတွေကို ဖတ်ကြည့်မိတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီစာတွေထဲမှာ ပါတဲ့ အကြောင်းအရာတွေက ကျွန်တော် သိထားတဲ့ သီတာနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားနေပါတယ်။
သီတာဟာ ကျွန်တော်နဲ့ မဆုံခင်က တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပတ်သက်ခဲ့ဖူးတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အတိတ်တစ်ခု ရှိနေတာလား။ ကျွန်တော် သီတာ့ကို အရမ်းချစ်တာကြောင့် ဒီအကြောင်းတွေကို တိုက်ရိုက်မေးဖို့ ဝန်လေးနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သံသယစိတ်ကတော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်တော် သီတာ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်မိလာတယ်။ သူမဟာ အရင်လိုပဲ အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်နေပေမဲ့ သူမရဲ့ စိတ်တွေက တစ်နေရာရာကို ရောက်နေသလိုပဲ။ ညစာစားတဲ့အခါမှာတောင် သူမဟာ ငိုင်နေတတ်ပြီး ကျွန်တော် စကားပြောမှ သတိဝင်လာသလိုမျိုး ဖြစ်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။
တစ်ပတ်လောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ သီတာဟာ မြို့ပြင်ကို တစ်ယောက်တည်း သွားဖို့ ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောလာတယ်။ အလုပ်ကိစ္စကြောင့်လို့ ဆိုပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက လိမ်နေမှန်း ကျွန်တော် သိနေတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို မသိမသာ နောက်ကနေ လိုက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သီတာဟာ မြို့ပြင်က တိတ်ဆိတ်တဲ့ ဆေးရုံလေးတစ်ခုဆီကို ဦးတည်သွားနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီဆေးရုံဟာ နာတာရှည် လူနာတွေကို ပြုစုတဲ့နေရာမျိုး ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ပေါ်လာတယ်။ သီတာ ဘယ်သူ့ဆီကို သွားတာလဲ။ သူမမှာ ကျွန်တော် မသိတဲ့ မိသားစုဝင်တွေ ရှိနေတာလား။ ဆေးရုံဝင်းထဲကို ဝင်သွားတဲ့ သီတာ့နောက်ကို ကျွန်တော် ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ လိုက်သွားခဲ့တယ်။
သီတာဟာ အဆောင်တစ်ခုရဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်သွားပြီး ခဏအကြာမှာတော့ အဲဒီအခန်းထဲကနေ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် တံခါးဝကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ခုတင်ပေါ်မှာ ပိန်ချောင်နေတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ သီတာဟာ အဲဒီအမျိုးသားရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေတာပါ။ သူမရဲ့ ပါးစပ်ကနေလည်း "တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအမျိုးသားက ဓာတ်ပုံထဲက လူပဲလား။ သူနဲ့ သီတာက ဘယ်လို ပတ်သက်မှု ရှိတာလဲ။ ကျွန်တော် အခန်းထဲကို ဝင်သွားပြီး အမှန်တရားကို မေးမြန်းဖို့ အားယူလိုက်ပေမဲ့ ခြေလှမ်းတွေက တုန့်ဆိုင်းနေခဲ့တယ်။
အဲဒီညက သီတာ အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဘာမှမသိသလိုပဲ နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညစာ စားပြီးတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် မနေနိုင်တော့ဘဲ သံသေတ္တာထဲက ဓာတ်ပုံကို ထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။ သီတာ ဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ သူမရဲ့ မျက်နှာဟာ သွေးဆုတ်သွားသလို ဖြူလျော်သွားတယ်။ သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှု၊ အားနာမှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ရောပြွမ်းနေတာကို တွေ့ရတယ်။ "သီတာ... ဒါက ဘာလဲ။ ကိုယ့်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ" လို့ ကျွန်တော် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ မေးလိုက်တယ်။ သီတာဟာ ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး ခဏကြာမှ စကားကို ခက်ခက်ခဲခဲ စပြောလာခဲ့တယ်။
သူမ ပြောပြတဲ့ အကြောင်းအရာတွေက ကျွန်တော့်ကို အံ့သြတုန်လှုပ်စေခဲ့တယ်။ အဲဒီအမျိုးသားဟာ သီတာ့ရဲ့ ငယ်ချစ်ဦး မဟုတ်သလို၊ ရည်းစားဟောင်းလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သူဟာ သီတာ့ရဲ့ အစ်ကိုအရင်း ဖြစ်နေတာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက မိသားစု အရှုပ်အထွေးတစ်ခုကြောင့် သီတာ့အစ်ကိုဟာ လူသတ်မှုတစ်ခုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ပြီး ထောင်ကျခဲ့ရတယ်။ သီတာဟာ အဲဒီအကြောင်းကို ရှက်တာကြောင့်ရော၊ ကျွန်တော်က လူကုံထံမိသားစုက ဖြစ်တာကြောင့် ကျွန်တော်နဲ့ လက်ထပ်တဲ့အခါ အတိတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အခု သူမအစ်ကိုက ထောင်ကလွတ်လာပြီးနောက်ပိုင်း ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါဝေဒနာကို ခံစားနေရတာကြောင့် သီတာဟာ ကျွန်တော့်ကို မပြောဘဲ ခိုးပြီး ပြုစုနေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
"ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် ကိုကို... ကိုကိုက အရမ်းဂုဏ်သိက္ခာကြီးတဲ့သူမို့လို့ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ဆိုးတွေက ကိုကို့ကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်လို့ပါ" လို့ သီတာက ငိုရင်း ပြောပြတယ်။ ကျွန်တော် သီတာ့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ မချိမဆံ့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် သံသယဝင်ခဲ့တာတွေအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ရှက်မိသွားတယ်။ သီတာဟာ ကျွန်တော့်ကို မချစ်လို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်တော့်ကို အထိခိုက်မခံချင်တာကြောင့်သာ ဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို တစ်ယောက်တည်း ထမ်းထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် သီတာ့ကို လှမ်းဖက်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးလိုက်တယ်။ "သီတာ... ကိုယ်တို့က လင်မယားတွေလေ။ မင်းရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေက ကိုယ့်ရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေပဲ။ နောက်ဆို ဘာမှ မဖုံးကွယ်ပါနဲ့တော့" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်နဲ့ သီတာ့ကြားမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ မရှိတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း သီတာ့အစ်ကိုကို သွားရောက်ကြည့်ရှုပြီး အကောင်းဆုံး ဆေးကုသမှုတွေ ရအောင် စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်။ သီတာ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ အရင်က မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အပြုံးတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးမှုတွေ ပြည့်နှက်သွားခဲ့တယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေတဲ့ အကြောင်းအရာတွေဟာ တစ်ခါတလေမှာ ထင်သလို ဆိုးဝါးမနေတတ်ပါဘူး။ မေတ္တာတရားနဲ့ နားလည်မှုသာ ရှိမယ်ဆိုရင် ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်မျိုးကိုမဆို အတူတူ ကျော်ဖြတ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်သွားခဲ့တယ်။
မိုးတွေ စဲသွားပြီးနောက်ပိုင်း ကောင်းကင်ယံမှာ လမင်းကြီးက သာယာစွာ ထွန်းလင်းနေသလိုပါပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာလည်း အရင်ကထက် ပိုပြီး ခိုင်မြဲသွားခဲ့တယ်။ သီတာ့ရဲ့ နောက်ကွယ်က အကြောင်းဟာ ကျွန်တော့်ကို နာကျင်စေခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီနာကျင်မှုကပဲ ကျွန်တော်တို့ကို ပိုပြီး နီးကပ်စေခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် သီတာ့ရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ရှေ့ဆက်ရမယ့် နေ့ရက်တွေကို အတူတူ ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အပြစ်ကင်းစင်နေဖို့ မလိုပါဘူး၊ အပြစ်တွေကို နားလည်ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ဖို့သာ လိုအပ်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ညနေခင်းရဲ့ နေဝင်ချိန်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ သီတာ ဝရံတာမှာ အတူတူ ထိုင်နေမိကြတယ်။ လေအေးလေးတွေ တိုက်ခတ်နေချိန်မှာ သီတာက ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် ခေါင်းမှီထားရင်း "ကိုကို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူမရဲ့ ဆံပင်လေးတွေကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေမိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ စကားလုံးတွေ မလိုအပ်တော့ပါဘူး။ တစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံကို တစ်ယောက်က ကြားနေရတာနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီဇာတ်လမ်းလေးက ကျွန်တော့်ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘာတွေရှိနေမလဲဆိုတာ စိုးရိမ်နေမယ့်အစား၊ သူတို့ရဲ့ လက်ရှိ ရပ်တည်မှုကို ယုံကြည်ပေးဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာပါပဲ။ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဆိုတာကလည်း တစ်ခါတလေမှာ တစ်ဖက်လူကို ကာကွယ်ချင်တဲ့ စိတ်ကြောင့်သာ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်တာမျိုးပါ။ ကျွန်တော် သီတာ့ကို အရင်ကထက် ပိုချစ်လာမိသလို၊ သူမရဲ့ အတိတ်တွေကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပစ္စုပ္ပန်မှာ အကောင်းဆုံး အလှဆင်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့တယ်။