မုဆိုးမရဲ့ ကိုယ်ဝန်
မုဆိုးမရဲ့ ကိုယ်ဝန်
အခန်း (တစ်)
ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော လေအေးက ကျွန်မ၏ ဖျော့တော့တော့ မျက်နှာကို လာရောက် ရိုက်ခတ်သည်။ အခန်းထောင့်ရှိ မှန်တင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားသည့် ကိုမျိုး၏ ဓာတ်ပုံက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေသယောင်။ ရှေ့က လှူထားသော နှင်းဆီပန်းများမှာ ညှိုးနွမ်းကာ နီညိုရောင် ပြောင်းနေပြီ။ ကျွန်မ၏ ဗိုက်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်မိသည်။ လေးလအတွင်းထဲ ရောက်နေပြီဖြစ်သော ဒီကိုယ်ဝန်က ကျွန်မအတွက်တော့ တစ်ခါတစ်ရံ ကယ်တင်ရှင်၊ တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ ငရဲတစ်ခုလို ခံစားရသည်။
“မုဆိုးမ ကိုယ်ဝန်နဲ့ဆိုတဲ့ စကားက ဘယ်လောက် နားခါးဖို့ကောင်းလဲ ကိုမျိုးရယ်...”
ကျွန်မ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ ကိုမျိုး ဆုံးသွားသည်မှာ ခြောက်လရှိပြီ။ သူ မရှိတော့သည့် နောက်ပိုင်း ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးမှာ အမှောင်အတိ ကျခဲ့ရသည်။ လူတွေက ကျွန်မကို သနားကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိလာပြီဟု သိလိုက်ရသည့် အချိန်မှစ၍ ထိုသနားခြင်းများမှာ သံသယများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
အခန်း (နှစ်)
ကိုမျိုးနှင့် ကျွန်မမှာ ချစ်သူသက်တမ်း ငါးနှစ်၊ အိမ်ထောင်သက်တမ်း နှစ်နှစ်ရှိခဲ့သည်။ သူက ကျွန်မအပေါ် အမြဲတမ်း ကြင်နာတတ်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦး။ ကျွန်မတို့ ဘဝမှာ ကလေးတစ်ယောက် ရဖို့က အမြဲတမ်း အိမ်မက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ မရှိတော့မှ ရောက်လာခဲ့သည့် ဒီကိုယ်ဝန်က ကျွန်မအတွက်တော့ မျက်ရည်များစွာနှင့် ရင်းခဲ့ရသည့် လက်ဆောင်တစ်ခု။
“သီတာ... နင့်ဗိုက်က တကယ်ပဲ ကိုမျိုးနဲ့ ရတာ ဟုတ်ရဲ့လား”
အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ မေးခွန်းက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းသလို ခံစားရစေသည်။ ကိုမျိုး အလုပ်ကိစ္စနှင့် နယ်ဘက်ကို တစ်လခွဲလောက် သွားနေစဉ်အတွင်း သူ မတော်တဆမှုနှင့် ဆုံးပါးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ပြန်မလာမီ တစ်ပတ်အလိုက သူ ခဏပြန်လာခဲ့သည်ကို ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြ။ ထိုညက ကျွန်မတို့၏ နောက်ဆုံးည ဖြစ်ခဲ့မည်ဟု ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့မိ။
အခန်း (သုံး)
တစ်နေ့တွင် ကိုမျိုး၏ သူငယ်ချင်း ရဲရင့် ကျွန်မဆီ ရောက်လာသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် သံချေးတက်နေသည့် သေတ္တာအသေးလေး တစ်လုံး ပါလာသည်။
“သီတာ... ဒါက ကိုမျိုး အလုပ်ခွင်ထဲမှာ ထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲကပဲ။ ငါ အခုမှ ရှာတွေ့လို့ လာပေးတာ”
ကျွန်မ တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ထိုသေတ္တာကို ယူလိုက်သည်။ ရဲရင့်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလို ခံစားရသော်လည်း ကျွန်မ ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့။ သေတ္တာထဲတွင် ကိုမျိုး၏ လက်နာရီ၊ သူ အမြဲဆောင်ထားတတ်သည့် မှတ်စုစာအုပ်လေးနှင့် ဆေးစာရွက်အချို့ ရှိနေသည်။
ကျွန်မ ဆေးစာရွက်များကို တစ်ရွက်ချင်း လှန်ကြည့်မိသည်။ ရုတ်တရက် ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆေးစာရွက်ပေါ်တွင် ရေးထားသော စာသားများက ကျွန်မ၏ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်သွားစေသည်။
အခန်း (လေး)
ထိုဆေးစာရွက်မှာ ကိုမျိုး မဆုံးပါးမီ သုံးလအလိုက စစ်ဆေးထားသော စာရွက်ဖြစ်သည်။ ရလဒ်က ရှင်းလင်းလွန်းသည်။ ‘’ - ကိုမျိုးမှာ ကလေးရနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိဟု ဖော်ပြထားသည်။ ကျွန်မ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။ ဒါဆို... အခု ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက ကလေးက ဘယ်သူ့ကလေးလဲ။
ကျွန်မ၏ မှတ်ဉာဏ်များ နောက်ပြန်သွားသည်။ ထိုည... ကိုမျိုး နယ်ကနေ ခဏပြန်လာသည်ဆိုသော ည။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်း၏ မွေးနေ့ပွဲက ပြန်လာတော့ အိမ်ရှေ့တွင် ကိုမျိုးကို တွေ့ခဲ့သည်။ မိုးကလည်း သည်းထန်စွာ ရွာနေသည်။ ကျွန်မတို့ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်တွယ်ခဲ့ကြသည်။ ဒါပေမဲ့... ထိုညက အမှောင်ထုထဲမှာ ကျွန်မ ဖက်တွယ်ခဲ့တာ တကယ်ပဲ ကိုမျိုးလား။
ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ရဲရင့်ဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ သူ ဖုန်းကို ချက်ချင်း မကိုင်။ သုံးကြိမ်မြောက်မှ သူ ဖုန်းကို ကိုင်သည်။
“ရဲရင့်... အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း။ အဲဒီညက... ကိုမျိုး ပြန်လာခဲ့တာ ဟုတ်ရဲ့လား”
တစ်ဖက်မှ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်မကို ခြောက်လှန့်နေသည်။
အခန်း (ငါး)
“ကိုမျိုးက... မင်းကို အရမ်းချစ်တာ သီတာ”
ရဲရင့်၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။
“သူ သိနေတယ်... သူ ကလေးမရနိုင်ဘူးဆိုတာကို သူ သိနေတယ်။ သူ မင်းကို ကလေးတစ်ယောက် ရစေချင်ခဲ့တာ။ သူ နယ်ကို သွားတယ်ဆိုတာ တကယ်တော့ ဆေးကုဖို့ သွားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်တွေက သူ့မှာ ဦးနှောက်အကျိတ်ရှိနေပြီး ရှင်ဖို့ လပိုင်းပဲ လိုတော့တယ်လို့ ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ ရူးမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်”
ကျွန်မ၏ မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ တားမရ ဆီးမရ စီးကျလာသည်။
“သူ... သူ ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ ရဲရင့်”
“သူ မင်းကို မထားခဲ့ချင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ မရှိတော့တဲ့နောက် မင်း တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်မှာကို သူ မလိုလားဘူး။ အဲဒါကြောင့်... အဲဒီညက မင်း မူးနေတဲ့အချိန်မှာ သူက ငါ့ကို အိမ်ထဲ လွှတ်ခဲ့တာ။ ‘ငါ့မိန်းမကို ကလေးတစ်ယောက် ပေးခဲ့ပါ’ လို့ သူ ငါ့ကို ဒူးထောက် တောင်းပန်ခဲ့တာ သီတာ... ငါ ငြင်းခဲ့ပါသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက...”
အခန်း (ခြောက်)
ကျွန်မ လက်ထဲက ဖုန်း လွတ်ကျသွားသည်။ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီးက ဆို့တက်လာပြီး အသက်ရှူရသည်မှာ အပ်နှင့် ထိုးသလို နာကျင်လှသည်။ ကိုမျိုး... ရှင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲရတာလဲ။ ရှင့်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာလား။
ကျွန်မ မှန်ထဲကို ကြည့်မိသည်။ မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသည့် အမျိုးသမီးမှာ ကျွန်မ မဟုတ်သလိုပင်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့သည့် အမျိုးသားက ကျွန်မကို တခြားတစ်ယောက်နှင့် ပေးစားခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ သေခါနီး ဆန္ဒတစ်ခုကို ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ရတာလား။
အမှန်တရားဆိုသည်မှာ တစ်ခါတစ်ရံ သိခွင့်ရလိုက်သည့်အခါ ဘဝကို တစစီ ပျက်စီးစေတတ်သည်။ ကိုမျိုးက သူ့ကိုယ်သူ သေကြောင်းကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မတော်တဆမှု မဟုတ်။ သူ သေဆုံးမှသာ ကျွန်မ အာမခံကြေး ရမည်၊ ကလေးနှင့် ဘဝကို အဆင်ပြေပြေ ဖြတ်သန်းနိုင်မည်ဟု သူ တွက်ချက်ခဲ့သည်။
ကျွန်မ ဗိုက်ကို ကြည့်ပြီး ဟားတိုက်ရယ်မောမိသည်။ ပြီးတော့ ငိုချလိုက်သည်။ ဤကလေးသည် ကျွန်မ ချစ်သော အမျိုးသား၏ ကလေးမဟုတ်။ ဒါပေမဲ့ ဤကလေးသည် ကျွန်မ ချစ်သော အမျိုးသား၏ ‘စီမံကိန်း’ ဖြစ်နေပြန်သည်။
အခန်း (ခုနစ်)
အခုတော့ ကျွန်မ မုဆိုးမဘဝနှင့် ကိုယ်ဝန်ကို ဆက်လက် လွယ်ထားဆဲပါ။ လူတွေကတော့ ကျွန်မကို ကဲ့ရဲ့နေကြတုန်း။ ရဲရင့်ကတော့ ကျွန်မကို တာဝန်ယူချင်သည်ဟု ပြောလာသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်တိုင်း ကိုမျိုးကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သည့် ထိုညကိုပဲ မြင်ယောင်နေမိသည်။
ကျွန်မ ကိုမျိုးရဲ့ ဂူဗိမာန်ရှေ့မှာ ထိုင်နေမိသည်။ လေပြေလေးက အေးစိမ့်စွာ တိုက်ခတ်နေသည်။ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက ကလေးက လှုပ်ရှားလာသည်။ ဤကလေးသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် မွေးဖွားလာသူ မဟုတ်ဘဲ နာကျင်စရာ ကောင်းသော အနစ်နာခံမှုတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်တည်လာသူ ဖြစ်သည်။
ကျွန်မ ဘဝမှာ ကိုမျိုးကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါ့မလား မသိ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာသည်။ ကျွန်မ ဒီကလေးကို မွေးဖွားလာအောင် စောင့်ရှောက်ရမည်။ ထိုကလေးကို ကြည့်တိုင်း ကိုမျိုးရဲ့ ရူးသွပ်လွန်းတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ကျွန်မရဲ့ တစ်သက်တာ နောင်တတွေကို မြင်နေရတော့မည် ဖြစ်သော်လည်းပေါ့။
သင်ခန်းစာ - “တစ်ခါတစ်ရံ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အနစ်နာခံခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူရဲ့ ဘဝကို ထာဝရ နာကျင်စေမယ့် အတ္တတစ်ခုလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။”