ကိုယ်ဝန်သည် ဇနီး

 ကိုယ်ဝန်သည် ဇနီး

အခန်းတစ်

အိမ်ကလေးက တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော ညနေခင်း နေရောင်ဖျော့ဖျော့သည် ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မေ့ပုံရိပ်ကို အပိုဆောင်းပြီး အထီးကျန်စေသယောင်ရှိသည်။ မေ့ဗိုက်ကလေးက သိသိသာသာ ထွက်နေပြီ။ ခုနစ်လထဲ ရောက်နေပြီမို့ သူမ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက လေးလံနေသည်။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း အရင်လို ပြုံးရွှင်စွာ ဆီးကြိုတတ်သော မေ့မျက်နှာမှာ ခုတလော အမှောင်ရိပ်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မေ့ကို စိမ်းကားခဲ့မိသည်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယစိတ်တွေက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ မြင်မရတဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခုကို အခိုင်အမာ တည်ဆောက်ထားခဲ့သည်။

အခန်းနှစ်

ကျွန်တော်တို့ စတွေ့ခဲ့ကြစဉ်က မေသည် နွေဦးကဲ့သို့ လန်းဆန်းသူလေးပါ။ "ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဇနီးအဖြစ် မေ့ကိုပဲ ရွေးချယ်ပါတယ်" လို့ လူကြီးစုံရာရှေ့မှာ ကတိပေးခဲ့စဉ်က ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တကယ်ကို မြတ်နိုးစိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာ။ အိမ်ထောင်သက် သုံးနှစ်အကြာမှာ မေ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာတော့ ကျွန်တော် ကမ္ဘာကြီးကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပျော်ရွှင်မှုတွေက ခဏတာပဲလား။ မေ့ဆီကို ခဏခဏလာတတ်တဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု၊ မေ မကြာခဏ အပြင်ထွက်သွားတတ်တဲ့ အချိန်တွေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် မသိအောင် ဝှက်ထားတတ်တဲ့ ဆေးစာအုပ်အိတ်ကလေး။ အရာရာက ကျွန်တော့်ကို သံသယတွေရဲ့ အဆိပ်တွင်းထဲ မတွန်းပို့ခဲ့ဘူးလား။

အခန်းသုံး

အချိုးအကွေ့က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လက စခဲ့တာပါ။ မေ့ဖုန်းထဲကို "ဒီနေ့ လာခဲ့ဦးမလား၊ စောင့်နေမယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေး ရောက်လာတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မလို ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ မေးရင်လည်း မေက ငြင်းမှာပဲလေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဘာမှမမေးဘဲ စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ မေကတော့ ဗိုက်ကလေးကို ပွတ်ပြီး တစ်ယောက်ထဲ စကားတွေ ပြောနေတတ်သည်။ ကျွန်တော် အနားကပ်သွားရင်တော့ သူ ငြိမ်ကျသွားတတ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ကြားက စကားပြောသံတွေက "ထမင်းစားပြီးပြီလား"၊ "အလုပ်သွားတော့မယ်" ဆိုတဲ့ တာဝန်ကျစကားလုံးတွေအပြင် ဘာမှ မရှိတော့ပါ။ နေရတာ အသက်ရှူကျပ်လာသည်။

အခန်းလေး

တစ်ညတွင် မေ တစ်ယောက်ထဲ အိမ်သာထဲမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတာကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ မေးချင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်မာနက တားဆီးထားခဲ့သည်။ "သူ ဘယ်သူ့အတွက် ငိုနေတာလဲ၊ ငါ့အတွက်လား၊ ဟိုလူ့အတွက်လား" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ကို အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်စေသည်။ မေ့ရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု မှတ်တမ်းတွေကို ကျွန်တော် ခိုးကြည့်မိသည်။ ဆေးရုံတစ်ခုက နံပါတ်တစ်ခုနဲ့ ခဏခဏ စကားပြောထားသည်။ ကျွန်တော် တွေးလိုက်မိတာက "သူ ဗိုက်ထဲက ကလေးကို တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား" ဆိုတာပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေက ထိန်းမရတော့ဘဲ မေ့အပေါ် စကားလုံးကြမ်းကြမ်းတွေ သုံးမိလာသည်။ မေကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မျက်ရည်တွေကြားကနေ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတတ်သည်။ အဲဒီအကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ကို သတ်နေသလိုပဲ။

အခန်းငါး

စိတ်ခံစားချက်တွေ အပြင်းထန်ဆုံး ပေါက်ကွဲခဲ့တဲ့နေ့က မေ့မွေးနေ့ပါ။ ကျွန်တော် အလုပ်က ပြန်လာတော့ မေက စားပွဲပေါ်မှာ ဟင်းတွေ အစုံအလင် ပြင်ထားသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ ဒါတွေအားလုံးက အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်မှုတွေလို့ပဲ မြင်မိသည်။ ကျွန်တော် မေ့ကို မေးလိုက်မိသည်မှာ "ဗိုက်ထဲက ကလေးက တကယ်ပဲ ငါ့ကလေးလား" ဆိုတဲ့ စကားလုံးပဲ။ အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မေ့လက်ထဲက ဖန်ခွက်ကလေး ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျကွဲသွားသည်။ မေ့မျက်နှာက သွေးမရှိတော့သလို ဖြူလျော့သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်မှာ နာကျင်မှုတွေ၊ စက်ဆုပ်မှုတွေ အပြည့်။ "ကိုကို... ကိုကို မေ့ကို အဲဒီလောက်တောင် အယုံအကြည် မရှိတာလား" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောပြီး သူမ အခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော် နောင်တရသလိုလို ရှိပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယက အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားတုန်းပဲ။

အခန်းခြောက်

အပြောင်းအလဲက ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာခဲ့သည်။ တစ်ည သန်းခေါင်ယံမှာ မေ့ဆီက ညည်းညူသံတွေ ကြားလို့ ကျွန်တော် နိုးလာခဲ့သည်။ မေ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေရွှဲပြီး သွေးတွေ ထွက်နေသည်။ ကျွန်တော် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ မေ့ကို ဆေးရုံကို အမြန်တင်လိုက်ရသည်။ ခွဲစိတ်ခန်းရှေ့မှာ ကျွန်တော် ရူးမတတ် စောင့်နေစဉ် ဆရာဝန်က ထွက်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးသည်။ "ဒါ ခင်ဗျားဇနီးက ကျွန်တော့်ကို ပေးထားခိုင်းတာ၊ သူ အခြေအနေမကောင်းရင် ခင်ဗျားကို ပေးလိုက်ပါတဲ့"။ စာအိတ်ထဲမှာ မေ့ရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေရှိနေသည်။ မေက နှလုံးရောဂါ အသည်းအသန် ခံစားနေရတာပါ။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရင် အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်လို့ ဆရာဝန်တွေက တားခဲ့ပေမဲ့ မေက ကျွန်တော့်အတွက် ရင်သွေးလေး တစ်ယောက် ချန်ထားပေးချင်လို့ အသက်နဲ့ရင်းပြီး ဒီကိုယ်ဝန်ကို ဆောင်ခဲ့တာ။ ဟိုဖုန်းနံပါတ်က ဆရာဝန်ရဲ့ နံပါတ်ဖြစ်ပြီး မေ အပြင်ထွက်တာက ဆေးကုသမှု ခံယူဖို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အခန်းခုနစ်

ဆရာဝန်က ခေါင်းခါပြလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ။ "ကလေးကတော့ အသက်ရှင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မိခင်ကတော့..." ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် ခွဲစိတ်ခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားတော့ မေက ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်နေပြီ။ သူမရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ မေ မကြားနိုင်တော့ပါ။ ကျွန်တော် သံသယဝင်ခဲ့တဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ မေက အသက်နဲ့ရင်းပြီး ကျွန်တော့်အတွက် ကလေးကို စောင့်ရှောက်နေခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနနဲ့ သံသယတွေက မေ့ကို အဆုံးထိ နာကျင်စေခဲ့သည်။ အခု ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲမှာ ကလေးလေး ရှိနေပေမဲ့ မေ မရှိတော့ပါ။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မေ့ရဲ့ အသုံးအဆောင်တွေ၊ မဖွင့်ရသေးတဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင်လေးတွေက ကျွန်တော့်ကို တစ်သက်လုံး ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ နောင်တတွေအဖြစ် ခြောက်လှန့်နေတော့မှာပါ။

သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ရှာဖွေနေသော အမှန်တရားသည် မိမိရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း သံသယမျက်မှန်ကြောင့် မြင်ကွင်းများ ဝေဝါးတတ်ပြီး နောင်တရချိန်တွင် ပြင်ဆင်ရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။