အိမ်မဟုတ်တဲ့ အိမ်
အိမ်မဟုတ်တဲ့ အိမ်
နံရံတွေက ဆေးရောင်သစ်လွင်နေတုန်းပဲ။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာအိအိလေးနဲ့ လိုက်ကာအပြာနုရောင်တွေက ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ ငါးနှစ်ကျော်ကြာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ပြီး စုဆောင်းခဲ့တဲ့ ငွေတွေနဲ့ စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ ဒီအိမ်ကလေးဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပန်းတိုင်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု ဒီအိမ်ထဲမှာ ကျွန်တော် အသက်ရှူရတာ မွန်းကျပ်နေတယ်။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဇနီးသည် မြတ်နိုးနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီအရင်းခေါက်ခေါက် မင်းသစ်တို့ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး အပ်နဲ့ အထိုးခံရသလို နာကျင်နေရတယ်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ကိုယ့်သွေးသားမို့လို့၊ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့ဇနီးမို့လို့ ရင်ခွင်ထဲမှာ အနွေးထွေးဆုံး ထားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် မရှိတဲ့အချိန်မှာ မြတ်နိုး အဖော်ရအောင်၊ ညီလေးလည်း ပညာရေး အဆင်ပြေအောင် ဒီအိမ်မှာ အတူတူနေဖို့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ပေးခဲ့တာလေ။ အခုတော့ ကျွန်တော် တယုတယ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဒီအိမ်ဟာ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ဝါးမြိုဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ငရဲတွင်းကြီး ဖြစ်နေပြီ။
ကျွန်တော် ပြန်လာတာ စောသွားခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် အမှန်တရားကို သိဖို့ ကံကြမ္မာက ဖန်တီးပေးခဲ့တာလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ကျွန်တော် အလုပ်ကနေ အချိန်မတိုင်ခင် အံ့ဩစေဖို့ ပြန်လာခဲ့တဲ့နေ့ကို အခုထိ မျက်စိထဲက မထွက်ဘူး။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောက် တီးတိုးရယ်မောရင်း နီးနီးကပ်ကပ် ထိုင်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ အစပိုင်းမှာတော့ ညီအစ်ကို မောင်နှမလို ခင်မင်တာပဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာပြီး ဖျောင်းဖျခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေ၊ ကျွန်တော် မရှိတဲ့အချိန်မှာ ပို့ထားတဲ့ ဖုန်းထဲက စာတိုတွေက ကျွန်တော့်ကို လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲ အတင်းဆွဲခေါ်သွားခဲ့တယ်။
"ကိုကို... ကျွန်မတို့ ရှင်းပြပါရစေ"
မြတ်နိုးရဲ့ အသံက တုန်ရီနေပေမဲ့ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ နောင်တထက် ကြောက်ရွံ့မှုကိုပဲ ကျွန်တော် မြင်နေရတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ခုခု တစ်ဆို့နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် ချွေးနှဲစာနဲ့ ဝယ်ပေးထားတဲ့ ရွှေဆွဲကြိုးလေးက မြတ်နိုးရဲ့ လည်ပင်းမှာ ဝင်းပနေတုန်း။ အဲဒီဆွဲကြိုးကို ဝယ်ပေးဖို့ ကျွန်တော် နိုင်ငံခြားမှာ အချိန်ပိုတွေ ဘယ်လောက်တောင် လုပ်ခဲ့ရသလဲ သူ သိမှာမဟုတ်ဘူး။
မင်းသစ်ကတော့ ခေါင်းငုံ့ထားတယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘမဲ့ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ သူက ကျွန်တော့်အတွက် သားတစ်ယောက်လိုပဲ။ သူ့ရဲ့ ကျောင်းစရိတ်၊ စားစရိတ် အကုန်လုံးကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူခဲ့တာ။ သူ လိုချင်တာ မှန်သမျှ ကိုယ်မသုံးရက်ဘဲ ဝယ်ပေးခဲ့တာ။ အခု သူက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို အစိမ်းလိုက် ခွဲနေပြီ။
"မင်းတို့ ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ..."
ကျွန်တော့်အသံက အက်ကွဲပြီး ထွက်လာတယ်။ ခါးသီးလွန်းလို့ ကိုယ့်အသံကိုယ်တောင် ပြန်နားမထောင်ချင်ဘူး။ မင်းသစ်က မော့ကြည့်လာတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်ထက် တစ်ခုခုကို အံတုချင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ တွေ့လိုက်ရတယ်။
"အစ်ကို မရှိတဲ့ အချိန်တွေမှာ မြတ်နိုး ဘယ်လောက် အထီးကျန်ခဲ့လဲ အစ်ကို သိလား။ အစ်ကိုက ပိုက်ဆံပဲ ပို့ပေးနိုင်တာလေ။ သူ တကယ် လိုအပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ဘေးမှာ ရှိမနေခဲ့တာ အစ်ကိုပဲ"
မင်းသစ်ရဲ့ စကားက ကျွန်တော့်ပါးကို အရှိန်နဲ့ ရိုက်ချလိုက်သလိုပဲ။ ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာအတွက်ကြောင့် အဝေးမှာ သွားပုန်းနေခဲ့ရတာလဲ။ သူတို့နှစ်ယောက် သုခရအောင် မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်တော် ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ ပစ္စယောဂုဏ်တွေက သူတို့အတွက်တော့ အမှိုက်သရိုက်တွေ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလား။
ဒီနေ့အထိ ကျွန်တော် သူတို့ကို အိမ်ပေါ်က နှင်မထုတ်သေးဘူး။ တစ်အိမ်တည်းမှာ အတူနေနေရတာက ငရဲထက် ပိုဆိုးတယ်။ ထမင်းဝိုင်းမှာ ဆုံရင် ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူး။ ပန်းကန်ခွက်ယောက်သံတွေကပဲ လေထုကို ကြီးစိုးထားတယ်။ မြတ်နိုးက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မကြည့်ရဲဘူး။ မင်းသစ်ကတော့ ခပ်စိမ်းစိမ်းပဲ။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ကြည့်ရင်း တွေးနေမိတယ်။ ဒီအုတ်တံတိုင်းတွေ၊ ဒီပရိဘောဂတွေက ကျွန်တော့်ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီအိမ်ထဲမှာ ကျွန်တော်က လူပိုကြီး ဖြစ်နေပါလားဆိုတာ။
ညဘက်တွေဆို အိပ်မပျော်ဘူး။ ဘေးနားမှာ အိပ်နေတဲ့ ဇနီးသည်ရဲ့ အသက်ရှူသံကို နားထောင်ရင်း သူ ဘယ်သူ့ကို ဟော်နေမလဲလို့ တွေးမိတိုင်း ရင်ဘတ်က အောင့်တက်လာတယ်။ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျော့ညံ့မှုလား၊ သံယောဇဉ်လား မသိတဲ့အရာက ကျွန်တော့်လက်တွေကို တားဆီးထားတယ်။
အဆုံးသတ်မှာတော့ အမှန်တရားက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုရက်စက်ခဲ့တယ်။
တစ်ရက်မှာ ကျွန်တော် အိမ်စာချုပ်တွေကို ရှာရင်း မင်းသစ်ရဲ့ အခန်းထဲက စာအိတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အထဲမှာ ပါတာက ကျွန်တော့်ကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စေခဲ့တယ်။ အဲဒါက ဒီအိမ်ကို ရောင်းဖို့အတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စာချုပ်မူကြမ်းနဲ့ မြတ်နိုးရဲ့ လက်မှတ်တွေ။ နောက်ပြီး ကျွန်တော့်နာမည်နဲ့ ရှိသမျှ ဘဏ်အကောင့်ထဲက ငွေတွေကို သူတို့နှစ်ယောက် နာမည်နဲ့ လွှဲပြောင်းဖို့ လုပ်ထားတဲ့ အထောက်အထားတွေ။
သူတို့က ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပြီး အကုန်ယူဖို့အထိ ကြံစည်နေခဲ့ကြတာ။ ကျွန်တော်ကတော့ နာကျင်နေတဲ့ကြားက သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ လမ်းစရှာနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲခဲ့သလဲ။
"မင်းတို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရလား..."
ကျွန်တော် စာရွက်တွေကို သူတို့ရှေ့ ပစ်ချလိုက်တဲ့အချိန်မှာ မြတ်နိုးက ငိုယိုပြီး တောင်းပန်တယ်။ မင်းသစ်ကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ မဲ့ပြုံး ပြုံးနေတယ်။ အဲဒီအပြုံးက ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်တာထက် ပိုနာတယ်။
"အစ်ကိုက အမြဲတမ်း အောင်မြင်နေတဲ့သူ၊ အမြဲတမ်း အားကိုးထိုက်တဲ့သူ ဖြစ်ချင်နေတာ။ ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း အောက်ကပဲ ထားခဲ့တာ။ အခု အစ်ကို့မှာ ဘာကျန်သေးလဲ ကြည့်လိုက်ဦး"
မင်းသစ်ရဲ့ စကားအဆုံးမှာ ကျွန်တော် ရယ်ချလိုက်မိတယ်။ တဟားဟားနဲ့ ရူးမတတ် ရယ်နေမိတာ။ ကျွန်တော် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်၊ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ချစ်ခြင်း၊ ကျွန်တော် စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်... အားလုံးက ပြာဖြစ်သွားပြီ။
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို အိတ်ထဲထည့်ပြီး အိမ်ပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ မြတ်နိုးက နောက်ကနေ လိုက်ဆွဲပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့လက်ကို ခါချလိုက်တယ်။ ဒီအိမ်ကြီးကို သူတို့ပဲ ယူလိုက်ပါတော့။ သစ္စာဖောက်ခြင်းနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်မှာ သူတို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပျော်နိုင်မလဲ ကျွန်တော် ကြည့်ချင်သေးတယ်။
လမ်းမပေါ်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမဲကြီး ရွာချလာတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အခုတော့ အိမ်မရှိတော့ဘူး။ လိပ်စာကတော့ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်စရာ အိမ်မရှိတော့ဘူး။ နံရံတွေက ကျွန်တော့်အတွက် မလုံခြုံတော့ဘူး။ ချစ်ခြင်းမရှိတဲ့နေရာ၊ ယုံကြည်မှုမရှိတဲ့နေရာဟာ အိမ်မဟုတ်ဘဲ အုတ်ခဲပုံကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး သိသွားခဲ့ပြီ။
ရင်ထဲမှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်းနဲ့။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းဆိုတာထက် ရွံရှာခြင်းက ပိုများနေတယ်။ ကျွန်တော် လျှောက်နေတဲ့ လမ်းက ဘယ်ကို ဦးတည်မလဲ မသိပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်။ နောက်တစ်ခါ ကျွန်တော် အိမ်တစ်လုံး တည်ဆောက်ဖြစ်ရင် အုတ်နဲ့ သဲနဲ့ မဟုတ်ဘဲ အမှန်တရားနဲ့ပဲ တည်ဆောက်တော့မယ်။
သင်ခန်းစာ - အုတ်တံတိုင်းတွေက အိမ်တစ်လုံးကို ဖန်တီးပေးနိုင်ပေမဲ့၊ သစ္စာဖောက်ဖျက်မှုကတော့ အဲဒီအိမ်ကို အုတ်ဂူတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပါတယ်။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ တစ်ခါပဲ ပေးဆပ်ရတာမျိုး ဖြစ်သင့်တယ်။