ယောက္ခမရဲ့ ယုတ်မာမှု

 ယောက္ခမရဲ့ ယုတ်မာမှု

ခြံဝင်းကျယ်ကြီးအတွင်းရှိ သစ်ပင်ကြီးများက လေအဝေ့တွင် တရှဲရှဲနှင့် မြည်ဟည်းနေကြသည်။ မိုးမှောင်ကျစပြုနေပြီဖြစ်သော ညနေခင်း၏ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့အောက်တွင် "မြိုင်ဟေမာ" ဟု အမည်ပေးထားသည့် နှစ်ထပ်တိုက်အိမ်ကြီးမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော်လည်း၊ ထိုအိမ်အတွင်းသို့ စတင်ခြေချခဲ့သည့် နွေနွေ့အတွက်မူ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အေးစက်တုန်ရီနေမိသည်။ နွေနွေသည် သာမန်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း၊ ချစ်သူ မင်းခန့်၏ အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုမှုကြောင့်သာ ဤအိမ်ကြီးသို့ လိုက်ပါလာခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းရှိ ဆိုဖာအနီကြီးပေါ်တွင် ကျောမှီထိုင်နေသော ဒေါ်ခင်သန်း၏ အကြည့်များက နွေနွေ့ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး အကဲခတ်နေသည်။ ဒေါ်ခင်သန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ဖော်ရွေမှုဟူ၍ အစအနပင်မရှိဘဲ၊ ရေခဲတမျှ အေးစက်ကာ မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ မင်းခန့်က နွေနွေ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း၊ ထိုလက်များမှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်ကို နွေနွေ ခံစားနေရသည်။

"ဒါ ငါ့အိမ်ပဲ မင်းခန့်။ မင်း ယူလာတဲ့ မိန်းကလေးက ငါ့အိမ်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာနိုင်ပါ့မလား" ဟု ဒေါ်ခင်သန်းက အသံသြသြဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း နားထဲတွင် ဆူးရှသလို ခံစားရ၏။ နွေနွေက ခေါင်းငုံ့ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သော်လည်း ဒေါ်ခင်သန်းက မျက်နှာလွှဲသွားသည်။ နွေနွေ့အတွက် ဤအိမ်ကြီးသည် နွေးထွေးသော အသိုက်အမြုံဖြစ်လာမည်လော၊ သို့မဟုတ် အကျဉ်းထောင်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်လောဆိုသည်ကို သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။ ခြံပြင်မှ လေကြမ်းများက တိုက်ခတ်လာပြီး ပြတင်းပေါက်မှန်ချပ်များကို လာရောက်ရိုက်ခတ်နေသံမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိပေးနေသယောင် ရှိနေတော့သည်။

ဒုတိယမြောက်အခန်းတွင် နွေနွေနှင့် မင်းခန့်တို့ အခန်းထဲ၌ ပစ္စည်းများ နေရာချနေကြသည်။ မင်းခန့်က နွေနွေ့ကို အားပေးစကားဆိုသော်လည်း၊ နွေနွေ့ရင်ထဲတွင်မူ မလုံခြုံမှုများက နေရာယူထားဆဲပင်။ ဒေါ်ခင်သန်းသည် ဤအိမ်၏ ဘုရင်မတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ သူမ ညွှန်ကြားသမျှကို အိမ်ရှိလူကုန်က နာခံနေကြရသည်။ ညစာစားပွဲသို့ ရောက်သောအခါ နွေနွေသည် အလွန်အမင်း သတိထားနေခဲ့ရသည်။ ထမင်းဝိုင်းပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများမှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း နွေနွေ့အတွက်မူ မြိုမကျနိုင်လောက်အောင် ခါးသက်နေသည်။ ဒေါ်ခင်သန်းက ထမင်းကို တစိမ့်စိမ့်ဝါးရင်း နွေနွေ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ "ငါ့သားက အဆင့်အတန်းရှိတဲ့သူတွေကိုပဲ ပေါင်းသင်းလာတာ။ အခုတော့လည်း အောက်ခြေလူတန်းစားရဲ့ အမူအကျင့်တွေကို သင်ပေးရဦးမယ်ထင်တယ်" ဟု ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားက နွေနွေ့နှလုံးသားကို ဓားနှင့်မွှန်းလိုက်သလိုပင်။ မင်းခန့်က တစ်ချက်ကြည့်သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူကို ပြန်လည်ချေပရန် သတ္တိမရှိပေ။

နွေနွေသည် ညဉ့်နက်သည်အထိ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ အခန်းအပြင်ဘက်မှ ခြေသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တံခါးကြားမှ ချောင်းကြည့်မိသောအခါ၊ ဒေါ်ခင်သန်းသည် နွေနွေ့ဖိနပ်များကို အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ကန်ထုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပါးစပ်မှလည်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေ၏။ "ဒီလို မိန်းကလေးမျိုး ငါ့အိမ်ထဲမှာ တစ်ရက်တောင် မရှိစေရဘူး" ဟူသော စကားသံက နွေနွေ့နားထဲတွင် ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ထိုညက နွေနွေသည် စောင်ကိုခေါင်းမြီးခြုံကာ တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးနေခဲ့မိသည်။ သူမရှေ့တွင် စောင့်ကြိုနေသော နေ့ရက်များမှာ မုန်တိုင်းထန်တော့မည်ကို သူမ သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဒေါ်ခင်သန်း၏ စနစ်တကျ ရေးဆွဲထားသော အစီအစဉ်များ စတင်တော့သည်။ သူမသည် နွေနွေ့ကို အိမ်အကူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခိုင်းစေတော့သည်။ အိမ်ရှိ အစေခံများကို နားခိုင်းလိုက်ပြီး နွေနွေ့ကိုသာ အိမ်သန့်ရှင်းရေး၊ ဟင်းချက်ခြင်းနှင့် အဝတ်လျှော်ခြင်းများကို လုပ်ဆောင်စေသည်။ မင်းခန့် အလုပ်သွားချိန်တွင် ဒေါ်ခင်သန်း၏ ယုတ်မာမှုများမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာတတ်သည်။ "နွေနွေ၊ မင်းချက်တဲ့ ဟင်းက ခွေးတောင် မစားဘူး။ ပြန်ချက်စမ်း" ဟု ဆိုကာ ချက်ပြုတ်ပြီးသား ဟင်းအိုးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ သွန်ချလိုက်သည်။ နွေနွေသည် မျက်ရည်များကို ထိန်းကာ ကြမ်းပြင်ကို ပြန်လည်သန့်ရှင်းနေရသည်။ ဒေါ်ခင်သန်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေတတ်သည်။

တစ်နေ့တွင် နွေနွေ့မိဘများက သမီးဖြစ်သူကို တွေ့ရန် အိမ်သို့ ရောက်လာကြသည်။ ဒေါ်ခင်သန်းသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် သူတို့ကို ထိုင်ခိုင်းထားသော်လည်း ရေတစ်ခွက်ပင် တိုက်ကျွေးခြင်းမရှိပေ။ "ရှင်တို့ သမီးကို ဘယ်လိုဆုံးမထားလဲမသိဘူး။ ငါ့အိမ်က ပစ္စည်းတွေ ခိုးနေတာ မိတယ်" ဟု လုပ်ကြံပြောဆိုလိုက်သောအခါ နွေနွေ့မိဘများမှာ မျက်နှာငယ်သွားကြရသည်။ နွေနွေက ငိုယိုကာ ငြင်းဆိုသော်လည်း ဒေါ်ခင်သန်းက သူမ၏ အခန်းထဲမှ ရွှေဆွဲကြိုးတစ်ကုံးကို နွေနွေ့အိတ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုရွှေဆွဲကြိုးမှာ ဒေါ်ခင်သန်းကိုယ်တိုင် နွေနွေမသိအောင် ထည့်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း နွေနွေသိသော်လည်း မည်သူကမျှ မယုံကြပေ။ မင်းခန့် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်လည်း ဒေါ်ခင်သန်းက ဇာတ်နာအောင် ပြောဆိုသဖြင့် မင်းခန့်ပင် နွေနွေ့ကို သံသယဝင်လာတော့သည်။

နွေနွေ့ဘဝသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခြောက်သွေ့လာခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေပြီး မင်းခန့်နှင့်လည်း စကားပြောဆိုမှု နည်းပါးလာခဲ့သည်။ ဒေါ်ခင်သန်းက မင်းခန့်ကို နွေနွေ့အကြောင်း မဟုတ်မမှန်လုပ်ကြံ၍ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ နားသွင်းနေသည်။ "သား... နွေနွေက အပြင်မှာ တခြားယောင်္ကျားတစ်ယောက်နဲ့ ဖုန်းပြောနေတာ ငါကြားတယ်။ သားမရှိတုန်း သူ ဘာတွေလုပ်နေလဲမသိဘူး" ဟု ပြောကာ သားအမိကြားတွင် သပ်လျှိုခဲ့သည်။ မင်းခန့်သည် မိခင်ကို အလွန်ချစ်သူဖြစ်သဖြင့် ထိုစကားများကို ယုံကြည်သွားပြီး နွေနွေ့အပေါ် ဆက်ဆံရေး အေးစက်လာခဲ့သည်။ နွေနွေသည် မိမိကိုယ်မိမိ သတ်သေရန်အထိပင် စိတ်ကူးမိသော်လည်း သူမ၏ ဝမ်းထဲတွင် ရှိနေသော သန္ဓေသားလေးကို သနားသဖြင့် စိတ်ကို တင်းထားခဲ့ရသည်။

နွေနွေ ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ဒေါ်ခင်သန်းသည် ဝမ်းသာခြင်းမရှိဘဲ ပို၍ပင် ရက်စက်လာခဲ့သည်။ "ဒီကလေးက ငါ့မြေး ဟုတ်မဟုတ် ဘယ်သူသိမှာလဲ" ဟု ဆိုကာ နွေနွေ့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ တစ်ညတွင် ဒေါ်ခင်သန်းသည် လှေကားရင်း၌ ဆီများ လောင်းထားခဲ့သည်။ နွေနွေ လှေကားမှ ဆင်းလာချိန်တွင် ချော်လဲစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နွေနွေသည် လှေကားလက်ရန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် မလဲကျခဲ့ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နွေနွေသည် ဒေါ်ခင်သန်း၏ မျက်လုံးထဲမှ လူသတ်လိုသော အငြိုးအတေးကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤမိန်းမကြီးသည် သူမကိုသာမက သူမ၏ ရင်သွေးလေးကိုပါ ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နွေနွေ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

နွေနွေသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ချလိုက်သည်။ သူမသည် ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် အရှုံးပေးကာ ငုံ့ခံနေတော့မည်မဟုတ်ပေ။ ဒေါ်ခင်သန်း၏ ယုတ်မာမှုများကို သက်သေပြနိုင်ရန်အတွက် သူမသည် အိမ်အတွင်း၌ ဖုန်းအဟောင်းလေးတစ်လုံးကို ဝှက်ကာ အသံဖမ်းစက်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဒေါ်ခင်သန်းက နွေနွေ့ကို နှိပ်စက်နေသော အသံများ၊ သူမ၏ ယုတ်မာသော အစီအစဉ်များကို ပြောဆိုနေသံများကို နွေနွေက လျှို့ဝှက်မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သည်။ တစ်ရက်တွင် ဒေါ်ခင်သန်းက နွေနွေ့ကို ပါးရိုက်လိုက်ပြီး "နင် ဒီအိမ်က ထွက်မသွားရင် နင့်ဗိုက်ထဲက ကောင်ကို ငါသတ်ပစ်မယ်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သော အသံကိုပါ မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုနေ့ညတွင် မင်းခန့် ပြန်ရောက်လာသောအခါ နွေနွေသည် မင်းခန့်ကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်ကာ ထိုအသံဖိုင်များကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ မင်းခန့်သည် နားထောင်ရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။ မိမိကိုးကွယ်ယုံကြည်ရပါသည်ဆိုသော မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရုပ်ဆိုးလှသော အမှန်တရားကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဒေါ်ခင်သန်းက အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာပြီး "ဘာတွေ ကြံစည်နေကြတာလဲ" ဟု ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။ မင်းခန့်က ဖုန်းကို မြှောက်ပြကာ "အမေ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သောအခါ ဒေါ်ခင်သန်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဆင်ခြေပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသံဖိုင်ထဲမှ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အသံများက သူမကို သစ္စာဖောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဒေါ်ခင်သန်းသည် သူမ၏ မာနကို မလျှော့ဘဲ "အေး... ဟုတ်တယ်၊ ငါလုပ်တာ။ ငါ့သားဘေးမှာ ဒီလို အဆင့်မရှိတဲ့ မိန်းမမျိုးကို မထားနိုင်ဘူး" ဟု အော်ဟစ်ကာ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ မင်းခန့်သည် စိတ်ပျက်အားလျော့စွာဖြင့် နွေနွေ့လက်ကို ဆွဲကာ "နွေ... သွားကြစို့၊ ဒီအိမ်မှာ ငါတို့ ဆက်မနေတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဒေါ်ခင်သန်းသည် သားဖြစ်သူ ထွက်ခွာသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မင်းခန့်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ ငိုယိုတောင်းပန်တော့သည်။ သို့သော် မင်းခန့်၏ မျက်လုံးများတွင်မူ မုန်းတီးမှုနှင့် နာကျင်မှုများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူသည် မိခင်၏ လက်ကို ဖြုတ်ချကာ နွေနွေ့ကို ခေါ်၍ အိမ်ကြီးထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေဆဲဖြစ်သည်။ နွေနွေသည် ကားပေါ်မှနေ၍ "မြိုင်ဟေမာ" အိမ်ကြီးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအိမ်ကြီး၏ ပြတင်းပေါက်မှန်များနောက်တွင် ဒေါ်ခင်သန်း၏ အရိပ်က တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ စည်းစိမ်များ၊ မာနများနှင့် ယုတ်မာမှုများသည် ယခုအခါ သူမကို ပြန်လည်အထီးကျန်စေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နွေနွေသည် မင်းခန့်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း မိမိ၏ ရင်သွေးလေးအတွက် လုံခြုံသော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

နွေနွေနှင့် မင်းခန့်တို့သည် မြို့နှင့်ဝေးရာ အရပ်တစ်ခုတွင် ဘဝသစ်ကို စတင်ခဲ့ကြသည်။ ဒေါ်ခင်သန်းသည် အိမ်ကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ဝေဒနာ ခံစားခဲ့ရကြောင်း သတင်းများ ကြားသိရသည်။ သူမ၏ ယုတ်မာမှုများသည် သူမကိုယ်တိုင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နွေနွေသည် ယခုအခါ သားလေးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားသန့်စင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ မိသားစုလေးသည် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။ အတိတ်က နာကျင်မှုများသည် သင်ခန်းစာတစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ သူမသည် မည်သည့်အခါမျှ ဒေါ်ခင်သန်းကဲ့သို့သော သူတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ကြောင်း မိမိကိုယ်မိမိ ကတိပြုခဲ့သည်။ ညနေခင်း၏ နေဝင်ချိန်တွင် နွေနွေသည် သူမ၏ သားလေးကို ပွေ့ချီရင်း အဝေးမှ တောင်တန်းများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဘဝသည် ခါးသီးမှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ အမှန်တရားနှင့် မေတ္တာတရားကသာ နောက်ဆုံးတွင် အောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။