လင်ငယ်နှင့်ရသောကလေးကို မွေးတဲ့ မိထွေး
လင်ငယ်နှင့်ရသောကလေးကို မွေးတဲ့ မိထွေး
အမှောင်ရိပ်ကျနေတဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတယ်။ လက်ထဲက ဖုန်းခရင်မ်လေးကတော့ လင်းခနဲဖြစ်သွားလိုက်၊ ပြန်မှောင်သွားလိုက်နဲ့။ ကျွန်မ ပို့ထားတဲ့ စာတိုလေးတွေအောက်မှာ 'Seen' ဆိုတဲ့ စာသားလေးကတော့ ရက်ရက်စက်စက် နေရာယူထားတုန်းပဲ။ ဗိုက်ထဲက ကလေးက တစ်ချက် ရုန်းလိုက်ပြန်တယ်။ နာကျင်မှုက ခါးကနေတစ်ဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲက နာကျင်မှုကိုတော့ မမှီနိုင်ပါဘူး။
ကျွန်မ နာမည်က နှင်း။ လူတွေမြင်တာတော့ ဦးကိုကိုဆိုတဲ့ ချမ်းသာတဲ့သူဌေးကြီးကိုမှ လိုက်ယူထားတဲ့၊ ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ မိထွေး၊ လောဘကြီးတဲ့ မိန်းမပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲက အမှန်တရားကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ဦးကိုကိုနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာက ရွေးချယ်စရာမရှိတဲ့ ဘဝရဲ့ လှည့်ကွက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို အရုပ်တစ်ရုပ်လိုပဲ သဘောထားခဲ့တာ။ လိုချင်တာ အကုန်ဖြည့်ဆည်းပေးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ချုပ်ချယ်မှုတွေ၊ စိတ္တဇဆန်တဲ့ ဒေါသတွေအောက်မှာ ကျွန်မ အသက်ရှူရတာ မောလှပြီ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျော်ဇင်ဆိုတဲ့ အမျိုးသားက ကျွန်မဘဝထဲ ရောက်လာခဲ့တာ။ သူက ဦးကိုကိုရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်က လက်ထောက်တစ်ယောက်။ သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ စကားလုံးတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေက ခြောက်သွေ့နေတဲ့ ကျွန်မနှလုံးသားအတွက် ရေကြည်တစ်ပေါက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ထောင်ချောက်တစ်ခုမှန်း ကျွန်မ သိခဲ့သင့်တာ။
"နှင်း... မင်းကို ငါ တကယ်ချစ်တာပါ။ အဲဒီလူကြီးဆီက ထွက်လာခဲ့ပါ"
သူ့ရဲ့ အဲဒီစကားတွေကို ယုံမိခဲ့တဲ့ ကျွန်မဟာ မိုက်မဲလွန်းခဲ့ပါတယ်။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မတို့ စည်းကျော်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျော်ဇင်ဟာ ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့လူ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူဟာ ကျွန်မကို အနိုင်ယူဖို့၊ ငွေညှစ်ဖို့ စတင်ကြိုးစားလာတော့တယ်။ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း သိလိုက်ရတဲ့နေ့က ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်ခဲ့ရတယ်။
"ဒီကလေးက ငါ့ကလေးဆိုတာ သေချာလား။ မင်းလို မိန်းမမျိုးက ငါ့တစ်ယောက်တည်းနဲ့မှ ဖောက်ပြန်တာ မဟုတ်ဘဲ"
ကျော်ဇင်ရဲ့ အဲဒီစကားက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အမွှမ်းခံလိုက်ရသလိုပဲ။ သူက ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ကျွန်မကို သုံးပြီး ဦးကိုကိုဆီက ငွေတွေ ညှစ်ယူချင်ခဲ့တာ။ ကျွန်မ ပို့သမျှ ဖုန်းကို မကိုင်တော့သလို၊ စာတွေကိုလည်း ပြန်မဖြေတော့ဘူး။ လိုချင်တာရှိမှသာ ဖုန်းဆက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်တတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ အကျင့်က ကျွန်မကို ရူးသွပ်စေခဲ့တယ်။
အိမ်က ကလေးနှစ်ယောက်ကလည်း ကျွန်မကို သူတို့ အမေနေရာ လုယူတဲ့သူဆိုပြီး အမြဲ ရန်လိုနေခဲ့တာ။ ဦးကိုကိုကတော့ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက ကလေးဟာ သူ့ကလေးလို့ပဲ မှတ်ယူထားပြီး ဂုဏ်ယူနေရှာတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ အပြစ်ရှိစိတ်တွေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ လင်ငယ်နဲ့ ရတဲ့ကလေးကို ဗိုက်ထဲလွယ်ထားပြီး၊ လင်ကြီးရဲ့ အိမ်မှာ မိထွေးလုပ်နေရတဲ့ ကျွန်မဘဝဟာ ဘယ်လောက်တောင် ရွံစရာကောင်းလိုက်သလဲ။
ဗိုက်ထဲက နာကျင်မှုက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သားအိမ်က ညှစ်နေပြီ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး ကျော်ဇင်ဆီ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖုန်းခေါ်မိတယ်။ သူ မကိုင်ဘူး။ ဆယ်ကြိမ်မြောက် ခေါ်ဆိုမှုမှာတော့ သူ ဖုန်းကိုင်လိုက်တယ်။
"ဘာလဲ... ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့လို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား"
"ကျော်ဇင်... ငါ... ငါ ဗိုက်နာနေပြီ။ ကလေးမွေးတော့မယ် ထင်တယ်။ ငါ့ကို လာခေါ်ပါဦး"
"အဲဒါ မင်းယောက်ျားကို ပြောလေ။ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ။ ပြီးတော့ မင်းကို ပြောစရာ တစ်ခုရှိသေးတယ်။ မင်းကို ငါ အသုံးချခဲ့တာ။ မင်းယောက်ျားရဲ့ အမွေတွေကို ငါရဖို့အတွက် မင်းကို ငါ လှည့်စားခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးက ငါ့အတွက်တော့ အပိုပစ္စည်းပဲ"
ဖုန်းထဲက အေးစက်စက် စကားလုံးတွေကြောင့် ကျွန်မ ခြေလက်တွေ အေးစက်သွားရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး ဦးကိုကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို အမြန်ချလိုက်ပေမဲ့ သူ အားလုံး ကြားသွားပုံရတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်လွန်းနေတာက ကျွန်မကို ပိုပြီး ကြောက်လန့်စေတယ်။
"မွေးတော့မှာလား နှင်း... လာ... ဆေးရုံသွားကြစို့"
သူက ကျွန်မကို တွဲပြီး ဆေးရုံကို ခေါ်သွားတယ်။ ကားပေါ်မှာ ကျွန်မ တုန်ရီနေမိတယ်။ ကျွန်မကို သူ သတ်တော့မှာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကလေးမွေးပြီးရင် မောင်းထုတ်တော့မှာလား။
ဆေးရုံရောက်လို့ ခွဲစိတ်ခန်းထဲ မဝင်ခင်မှာ သူက ကျွန်မ နားနားကို ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
"ကျော်ဇင်ဆိုတာ ငါ့ရဲ့ တရားမဝင် ရတဲ့သားဆိုတာ မင်း မသိဘူး မဟုတ်လား နှင်း။ ငါ မင်းကို ဘယ်လောက် ချုပ်ချယ်ထားလဲဆိုတာ သူ သိတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူက ငါ့ကို ကလဲ့စားချေဖို့ မင်းကို အသုံးချခဲ့တာ။ ငါ အစကတည်းက သိပြီးသားပါ။ မင်းရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးဟာ ငါ့မြေး ဖြစ်နေတာကတော့ ကံကြမ္မာရဲ့ ပြက်လုံးတစ်ခုပေါ့"
ကျွန်မရဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံး မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ချစ်မိခဲ့တဲ့သူ၊ ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာလို့ ထင်ခဲ့တဲ့သူဟာ ကျွန်မ ယောက်ျားရဲ့ သားဖြစ်နေတယ်တဲ့လား။ ကျွန်မဟာ သားအဖ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ကစားစရာ ဖြစ်ခဲ့ရတာလား။
ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာ နာကျင်မှုတွေနဲ့အတူ ကျွန်မ ကလေးကို မွေးဖွားခဲ့တယ်။ ကလေးရဲ့ ငိုသံကို ကြားလိုက်ရပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးမှု အစအနတောင် မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ အပြစ်ရဲ့ ရလဒ်၊ နာကျင်မှုရဲ့ သက်သေပဲ။
ကလေးမွေးပြီး နှစ်ရက်အကြာမှာ ကျွန်မ ဆေးရုံကနေ ဆင်းခဲ့တယ်။ ဦးကိုကိုက ကျွန်မကို ငွေထုပ်တစ်ထုပ် ပေးတယ်။
"ဒီငွေတွေ ယူပြီး မင်း သွားချင်တဲ့နေရာကို သွားတော့။ ကလေးကိုတော့ ငါ့အိမ်မှာပဲ ထားခဲ့ရမယ်။ သူက ငါ့ရဲ့ သွေးသားပဲ။ မင်းလို ဖောက်ပြန်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ငါ့မြေးကို အကြီးမခံနိုင်ဘူး"
ကျွန်မ ငြင်းဆန်ဖို့ အင်အား မရှိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မဟာ မိထွေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဝင်လာခဲ့ပြီး၊ အခုတော့ ကိုယ့်ကလေးကိုတောင် ကိုယ်တိုင် မကျွေးမွေးရတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ကျော်ဇင်ဆီကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ သူ ဖုန်းနံပါတ် ပြောင်းသွားပြီ။ သူဟာ ကျွန်မဘဝကို ဖျက်ဆီးပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ အထုပ်တစ်ထုပ်နဲ့ ဆေးရုံကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ နေရောင်ခြည်က ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို စူးရှစေတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ သိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ချစ်သူလည်း မရှိတော့ဘူး၊ နောက်ဆုံး... ကျွန်မ မွေးထားတဲ့ ကလေးတောင် ကျွန်မမှာ မရှိတော့ဘူး။
ကျွန်မ ရထားဘူတာကို လျှောက်လာရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်။ ကျွန်မ ဘာတွေ မှားခဲ့တာလဲ။ အချစ်ကို ငတ်မွတ်ခဲ့တာ မှားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လူမမှန်ခဲ့တာ မှားတာလား။ အဖြေကတော့ ရှင်းပါတယ်။ ကျွန်မဟာ တစ္ဆေတွေ ခြောက်လှန့်တဲ့ အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိတ်လှောင်ထားမိခဲ့တာပါ။
အခုတော့ ကျွန်မဟာ နာကျင်မှုတွေနဲ့အတူ လူသူမသိတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ထွက်ခွာလာခဲ့ပါပြီ။ ကလေးရဲ့ မျက်နှာကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်ခွင့်မရခဲ့တာက ကျွန်မအတွက်တော့ ထာဝရ ပေးဆပ်ရမယ့် ဝဋ်ကြွေးတစ်ခုပေါ့။
ဘဝဆိုတာ ကိုယ်စိုက်တဲ့အတိုင်း ပြန်ရိတ်သိမ်းရတဲ့ လယ်ကွင်းတစ်ခုပါ။ အမှားတစ်ခုကို အချစ်နဲ့ ဖုံးအုပ်ဖို့ ကြိုးစားခြင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းနဲ့ အတူတူပါပဲ။