မယားနှစ်ယောက်ယူမိတဲ့ ဦးလေး

 မယားနှစ်ယောက်ယူမိတဲ့ ဦးလေး

မိုးသားတိမ်လိပ်တို့က ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို အုပ်မှိုင်းစေလျက် ဆည်းဆာရီယဉ်အချိန်ကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်ကြပြီ။ သစ်ပင်ရိပ်တွေကြားက ဖြတ်တိုက်လာတဲ့ လေအေးအေးဟာ ဦးနေလင်းရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲကို အပ်ဖျားနဲ့ ထိုးဆွသလို တစစ်စစ် နာကျင်စေတယ်။ အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ် လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ တင်ရှိနေတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဟာ တောင်ကြီးတစ်လုံးထက် ပိုလေးလံနေသလားလို့ သူ တွေးမိတယ်။ အိမ်ရှေ့က ဝရန်တာမှာ ထိုင်ရင်း လက်ထဲက စီးကရက်မီးခိုးငွေတွေကို ငေးကြည့်နေတဲ့ ဦးနေလင်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဝေခွဲမရခြင်းနဲ့ နောင်တတရားတို့က ရောထွေးနေကြတယ်။ အိမ်ထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဟင်းနံ့သင်းသင်းလေးက သူ့ကို ဆွဲဆောင်နေပေမဲ့ ခြေလှမ်းတွေကတော့ အိမ်ထဲကို မဝင်ရဲဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့တယ်။ ဒါဟာ သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီလမ်းပေါ်မှာ လျှောက်ရတာက ဆူးခင်းတဲ့ လမ်းထက် ပိုပြီး ခက်ခဲနေလိမ့်မယ်လို့ သူ တကယ်မထင်ခဲ့မိဘူး။

အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ခြေသံအေးအေးကို ကြားလိုက်ရုံနဲ့ ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ဇနီးကြီး ဒေါ်ခင်သန်းနွယ်ဆိုတာ ဦးနေလင်း သိလိုက်တယ်။ ခင်သန်းနွယ်က အေးဆေးတည်ငြိမ်သူပါ။ သူတို့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် ပေါင်းသင်းလာတဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ခင်သန်းနွယ်က အမြဲတမ်း ဖြည့်ဆည်းပေးသူ၊ နားလည်ပေးသူ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အခုလည်း သူမက ဦးနေလင်းရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို တဘက်ပိုင်းလေး တင်ပေးရင်း ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်တယ်။ အိမ်ထဲဝင်တော့လေ ကိုနေလင်း၊ ညနေစာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ ဆိုတဲ့ စကားသံထဲမှာ အပြစ်တင်ခြင်း ကင်းစင်နေပေမဲ့ အဲဒီ အေးစက်စက် အသံကပဲ ဦးနေလင်းကို ပိုပြီး ရှက်ရွံ့စေခဲ့တယ်။ သူမဟာ အရာအားလုံးကို သိနေခဲ့တာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဘာမှ မပြောဘူး။ ဒီလို ရေငုံနှုတ်ပိတ်နေတာကပဲ ဦးနေလင်းအတွက်တော့ ငရဲမီးကို ရင်ဝယ်ပိုက်ထားရသလို ခံစားရစေတာပါ။

ဦးနေလင်း စားပွဲမှာ ထိုင်လိုက်ပေမဲ့ ထမင်းလုတ်တွေက လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့နေတယ်။ သူ့စိတ်တွေက ဒီအိမ်မှာ မရှိဘဲ မြို့တစ်ဖက်က တိုက်ခန်းလေးဆီကို ရောက်နေမိတယ်။ အဲဒီမှာတော့ သူ့ရဲ့ ဒုတိယဇနီး မေသူ ရှိနေလိမ့်မယ်။ မေသူကတော့ ခင်သန်းနွယ်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပေါ့။ သူမက ငယ်ရွယ်တယ်၊ နုပျိုတယ်၊ ပြီးတော့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရှိတတ်တယ်။ မေသူ့ဆီကို သွားတဲ့အခါတိုင်း ဦးနေလင်းဟာ လူငယ်တစ်ယောက်လို ပြန်လည်နုပျိုသွားသလို ခံစားရတတ်ပေမဲ့ ပြန်လာတဲ့အခါတိုင်းမှာတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်လို့ ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာကို ခါးစည်းခံရပြန်တယ်။ ဒီဘဝနှစ်ခုကြားမှာ သူဟာ ဗျာများနေရတဲ့ လှေနံနှစ်ဖက်နင်းသူ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

ခင်သန်းနွယ်က ဟင်းခွက်တွေကို လိုက်ထည့်ပေးရင်း တည်ငြိမ်စွာနဲ့ပဲ စကားစလိုက်တယ်။ မနက်ဖြန် မေသူ့ဆီ သွားမှာမလား ကိုနေလင်း၊ သူမ မွေးနေ့ဆိုတာ ကျွန်မ မှတ်မိနေပါတယ် ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် ဦးနေလင်း ကိုင်ထားတဲ့ ဇွန်းဟာ ပန်းကန်ပြားပေါ်ကို တူခနဲ မြည်အောင် ကျသွားခဲ့တယ်။ သူ အံ့သြသွားသလို ရင်ထဲမှာလည်း မချိတင်ကဲ ဖြစ်သွားရတယ်။ သူ့ဇနီးက ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ထားကြီးသလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လောက်တောင် ရင်ထဲမှာ ကြိတ်ပြီး နာကျင်နေရသလဲဆိုတာ သူ မတွေးရဲတော့ဘူး။ ကျွန်မအတွက် မပူပါနဲ့၊ ကိုနေလင်း သွားသင့်တာ သွားပါ၊ မေသူကလည်း ကိုနေလင်းကို မျှော်နေမှာပဲလို့ ခင်သန်းနွယ်က ဆက်ပြောရင်း ပြုံးပြလိုက်ပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက ခြောက်သွေ့လွန်းလှပါတယ်။

ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ဦးနေလင်း အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘေးနားမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ခင်သန်းနွယ်ရဲ့ မျက်နှာကို လရောင်အောက်မှာ ကြည့်မိတော့မှ သူမရဲ့ မျက်တောင်ဖျားတွေမှာ မျက်ရည်စတွေ ကပ်ငြိနေတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။ သူမက အပြင်ပန်းမှာ တည်ငြိမ်ပြနေပေမဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ ဘယ်လောက်တောင် ကြေကွဲနေရှာမလဲ။ ဦးနေလင်း ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း မေသူ့ရဲ့ အလိုလိုက်မှုကို ခံချင်တဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေက ရှိနေပြန်တယ်။ မေသူက သူ့ကို "ကိုကို" လို့ ခေါ်ပြီး ချွဲနွဲ့လိုက်တဲ့အခါတိုင်း သူဟာ အရာအားလုံးကို မေ့လျော့သွားတတ်တာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ခေတ္တခဏတာ ပျော်ရွှင်မှုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အမြဲတမ်း ပါလာတာကတော့ တစ်သက်လုံး မပျောက်ပျက်နိုင်တဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်ပဲ ဖြစ်တယ်။

မနက်လင်းတော့ ဦးနေလင်းဟာ အဝတ်အစားတွေ လဲပြီး မြို့တစ်ဖက်ခြမ်းကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ မေသူ့ရဲ့ တိုက်ခန်းရှေ့ ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်မိတယ်။ တံခါးခေါက်လိုက်တာနဲ့ ပြုံးရွှင်စွာ ထွက်ကြိုမယ့် မေသူ့ကို မြင်ယောင်နေမိပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ခင်သန်းနွယ်ရဲ့ မျက်ရည်စတွေကိုပဲ မြင်ယောင်နေခဲ့တယ်။ တံခါးပွင့်လာတော့ မေသူက ဝမ်းသာအားရ ဖက်လိုက်ပြီး ကိုကို လာမယ်ဆိုတာ ညီမ သိသားပဲ၊ ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံး ညီမနဲ့ပဲ နေရမယ်နော် လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ဦးနေလင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားကတော့ တစ်စစီ ကွဲအက်နေသလို ခံစားနေရတယ်။

မေသူနဲ့အတူ ရှိနေတဲ့ အချိန်တွေမှာ သူဟာ ဟန်ဆောင်အပြုံးတွေကို ဆင်မြန်းထားရတယ်။ မေသူက သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပါတီပွဲလုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီး ဦးနေလင်းကိုလည်း ပျော်ပျော်ပါးပါး နေဖို့ တိုက်တွန်းနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးနေလင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ခင်သန်းနွယ်ရဲ့ အသံအေးအေးလေးကပဲ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။ "မယားနှစ်ယောက် ယူမိတဲ့ ဦးလေး" ဆိုတဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေကိုလည်း ပတ်ဝန်းကျင်က ကြားနေရသလိုပဲ။ သူဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အကြောင်းပြပြီး လူနှစ်ယောက်ကို နာကျင်စေခဲ့မိပြီ။ တစ်ဖက်က သူ့ကို ယုံကြည်အားကိုးတဲ့ ဇနီးကြီး၊ နောက်တစ်ဖက်ကတော့ သူ့ကို အချစ်စစ်လို့ ထင်မှတ်နေတဲ့ ဇနီးငယ်။ ဒီနှစ်ယောက်ကြားမှာ သူဟာ တရားခံတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

မေသူ့ရဲ့ မွေးနေ့ပါတီမှာ လူတွေ စည်ကားနေပေမဲ့ ဦးနေလင်းကတော့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း အရက်ခွက်ကို ကိုင်ထားမိတယ်။ မေသူက သူ့ဆီ လျှောက်လာပြီး ကိုကို ဘာလို့ ငြိမ်နေတာလဲ၊ မပျော်ဘူးလား လို့ မေးလိုက်တဲ့အခါ သူ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ မေသူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေကို မြင်နေရပေမဲ့ အဲဒီမျှော်လင့်ချက်တွေက ခင်သန်းနွယ်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပြီးမှ ရရှိလာတာဆိုတာကို သူ မေ့လို့မရဘူး။ သူဟာ မေသူ့ကို ချစ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သာယာမှုကို မက်မောတာလားဆိုတာကိုတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးနေမိတယ်။

ညဘက် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ခင်သန်းနွယ်က မအိပ်သေးဘဲ ဧည့်ခန်းမှာ စာအုပ်ဖတ်ရင်း စောင့်နေခဲ့တယ်။ ဦးနေလင်း ပြန်လာတာကို မြင်တော့ သူမက ထလာပြီး အကျီ င်္လဲဖို့ ပြင်ပေးပြန်တယ်။ မေသူရော ပျော်ရဲ့လား ကိုနေလင်း လို့ မေးတဲ့အခါ ဦးနေလင်းက ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခင်သန်းနွယ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်မိတယ်။ ခင်သန်းနွယ်ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ မျက်နှာအပ်ရင်း သူ ငိုချလိုက်ချင်ပေမဲ့ ယောက်ျားမာန်ကြောင့် ထိန်းထားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် ခင် လို့ သူ တိုးတိုးလေး ပြောမိတော့ ခင်သန်းနွယ်က သူ့ကျောပြင်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးရင်း တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး ကိုနေလင်းရယ်၊ ဒါက ကျွန်မတို့အားလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်မှာပါ လို့ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။

အဲဒီညကစပြီး ဦးနေလင်းဟာ အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူဟာ နှစ်ဖက်လုံးကို မျှတအောင် နေနိုင်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရတော့ သူဟာ တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျက်စီးလာခဲ့တယ်။ အိမ်နှစ်အိမ်ကြားမှာ ကူးချည်သန်းချည် လုပ်ရင်း သူဟာ ဘယ်နေရာမှာမှ အမြစ်မတွယ်နိုင်တော့တဲ့ လွင့်စင်နေတဲ့ သစ်ရွက်တစ်ရွက်လို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မေသူကလည်း သူမကို အတည်တကျ ပေါင်းဖို့ ပူဆာလာသလို၊ ခင်သန်းနွယ်ကလည်း သူမရဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ဝေဒနာတွေကြောင့် ပိန်ချုံးလာခဲ့တယ်။ ဦးနေလင်းဟာ သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ဒီလှောင်အိမ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေခဲ့ပြီ။

တစ်နေ့မှာတော့ ဦးနေလင်း အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ရှေ့မှာ မေသူ့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မေသူနဲ့ ခင်သန်းနွယ်တို့ ထိုင်စကားပြောနေကြတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဦးနေလင်းရဲ့ နှလုံးသွေးတွေ ရပ်တန့်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။ သူတို့ကြားမှာ ရန်ပွဲတွေ ဖြစ်နေမလားလို့ သူ စိုးရိမ်တကြီး ပြေးသွားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မြင်လိုက်ရတာကတော့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နားလည်မှုရှိရှိနဲ့ ကြည့်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေပဲ ဖြစ်တယ်။ မေသူက ဦးနေလင်းကို မြင်တော့ ကိုကို... ညီမ အားလုံးကို နားလည်သွားပါပြီ၊ အမကြီးကိုလည်း ညီမ တောင်းပန်ပြီးပါပြီ လို့ ပြောလိုက်တယ်။

အဲဒီနောက် မေသူက သူမရဲ့ အိတ်ကို ဆွဲပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ ဦးနေလင်း လှမ်းတားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ခင်သန်းနွယ်က သူ့လက်ကို ဆွဲထားခဲ့တယ်။ လွှတ်လိုက်ပါ ကိုနေလင်း၊ သူမအတွက်လည်း ဒါက အကောင်းဆုံးပါပဲ၊ ကျွန်မတို့ အားလုံး ဒီနာကျင်မှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ လိုတယ် လို့ ခင်သန်းနွယ်က ပြောလိုက်တယ်။ မေသူ ထွက်သွားတဲ့ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ဦးနေလင်း ရင်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ သူဟာ မယားနှစ်ယောက်ယူပြီး သာယာမှုကို ရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ နောင်တနဲ့ မျက်ရည်တွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတယ်။

အခုတော့ ဦးနေလင်းဟာ ခင်သန်းနွယ်နဲ့အတူ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အမြဲတမ်း အမာရွတ်တစ်ခု ကျန်ရှိနေခဲ့တယ်။ သူ သွားလေရာမှာ "မယားနှစ်ယောက်ယူခဲ့တဲ့ ဦးလေး" ဆိုတဲ့ အရိပ်က လိုက်ပါနေဆဲပဲ။ လူ့ဘဝမှာ အမှားတစ်ခုကို လုပ်မိဖို့က လွယ်ပေမဲ့ အဲဒီအမှားကို ပြန်ပြင်ဖို့နဲ့ ရလာတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ကတော့ တစ်သက်လုံး အချိန်ယူရမှာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။ ဆည်းဆာရီယဉ်အချိန်တိုင်းမှာ သူဟာ ဝရန်တာမှာ ထိုင်ရင်း လွင့်ပါးသွားတဲ့ အတိတ်တွေကို ငေးကြည့်နေမိတော့တယ်။