မသာမြူးတဲ့ဆိုင်း
မသာမြူးတဲ့ဆိုင်း
ခြံဝန်းတစ်ခုလုံး ဆိုင်းသံတွေနဲ့ ဆူညံနေတယ်။ မင်္ဂလာဆိုင်းလို့ လူတွေက ပြောကြပေမဲ့ ကျွန်မနားထဲမှာတော့ ဒါဟာ အသုဘအိမ်က တီးလုံးတစ်ခုလိုပဲ အသည်းခိုက်အောင် ခြောက်ခြားဖို့ကောင်းနေခဲ့တယ်။ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ပြန်ကြည့်ရင်း ရွံရှာစိတ်တွေက တားမရဆီးမရ တက်လာတယ်။ ဝတ်ထားတဲ့ ရွှေရောင်ဝတ်စုံက လေးလံလွန်းလို့ ပုခုံးနှစ်ဖက်ဟာ ကျိုးကျတော့မတတ်ပဲ။
နေလင်းနဲ့ စတွေ့ခဲ့တဲ့နေ့က ကျွန်မအတွက် ကံကောင်းခြင်းတွေလို့ ထင်ခဲ့မိတာ။ သူက လူကြီးလူကောင်းဆန်တယ်၊ စကားပြောရင် သိမ်မွေ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မအပေါ် အရမ်းဂရုစိုက်တတ်သူတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဂရုစိုက်မှုတွေက နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မလည်ပင်းကို ရစ်ပတ်လာမယ့် ကြိုးတစ်စ ဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။
"ဖုန်းဘာလို့ မကိုင်တာလဲ နွေး"
သူ့ဆီက ဒီစကားတစ်ခွန်း ကြားရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီး တစ်ခုခုနဲ့ အဖိခံထားရသလို ခံစားရတယ်။ ဖုန်းလေး ငါးမိနစ်လောက် နောက်ကျပြီး ကိုင်မိတာနဲ့ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားတတ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခိုင်းခဲ့တယ်။ "နွေးကို ချစ်လွန်းလို့၊ နွေးကို သူများတွေ ဖျက်ဆီးမှာ စိုးလို့" ဆိုတဲ့ စကားလုံးလှလှလေးတွေနဲ့ ကျွန်မကို လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ခဲ့တာ။
ညဘက်တွေမှာ သူပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကို ကျွန်မ မြင်နေရပေမဲ့ ပြန်မစာရဲဘူး။ ပြန်စာလိုက်ရင် နောက်ထပ် မေးခွန်းပေါင်းများစွာနဲ့ ကျွန်မကို အိပ်စက်ခွင့် ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ အပြာရောင် အမှတ်အသားလေး တက်သွားပြီး ပြန်စာမပို့မိတဲ့ မိနစ်တိုင်းဟာ ကျွန်မအတွက် ငရဲပဲ။ နောက်နေ့ကျရင် သူ ကျွန်မရှေ့မှာ ဒူးထောက်ငိုပြမယ်၊ သူ့ကိုယ်သူ သေကြောင်းကြံစည်ပြမယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်မဟာ သူ့ရဲ့ စိတ်ကစားမှုတွေကြားမှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတယ်။
အခု ဒီမင်္ဂလာပွဲကလည်း ကျွန်မ အလိုရှိလို့ ဖြစ်လာတာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ မိဘတွေရှေ့မှာ သူဟာ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ငြင်းဆန်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း "နွေး ခွဲသွားရင် ကိုယ် ဒီထက်ပိုပြီး ဆိုးတာတွေ လုပ်မိလိမ့်မယ်" ဆိုတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်မ အသက်ရှူရတာ မောလာခဲ့တယ်။
"သမီး... ပြင်လို့ ပြီးပြီလား၊ သတို့သား စောင့်နေပြီ"
အမေ့ရဲ့ အသံကြောင့် ကျွန်မ အတွေးတွေ ပြတ်တောက်သွားတယ်။ မှန်ထဲက ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေက အသက်မဲ့နေပြီ။ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲတွေက ကျွန်မရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ အနာဂတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားရုံသက်သက်ပဲ။ အခန်းပြင်ကို ထွက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဆိုင်းသံက ပိုကျယ်လာတယ်။ လူတွေက ပြုံးရယ်နေကြတယ်၊ ဂုဏ်ပြုစကားတွေ ပြောနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်မယ့် ပွဲတစ်ခုပဲ။
နေလင်းက ကျွန်မလက်ကို လာဆွဲတယ်။ သူ့လက်ဖဝါးတွေက အေးစက်နေပေမဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားပုံကတော့ သံကွင်းခတ်ထားသလိုပဲ။ သူ ကျွန်မနားနားကို ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
"ဒီနေ့ကစပြီး နွေးက ကိုယ့်အပိုင်ပဲ... ဘယ်သူ့ဆီကိုမှ ထွက်ပြေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့"
သူ့မျက်လုံးထဲက အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက တုန်လှုပ်မှုက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတယ်။ ဒါဟာ ချစ်ခြင်းမဟုတ်ဘူး၊ ဒါဟာ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်သက်သက်ပဲ။ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေက ယိုင်နဲ့နေပေမဲ့ ဆိုင်းသံကတော့ မြူးမြူးကြွကြွ ရှိနေဆဲပဲ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ပွဲအလယ်မှာ လူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး နေလင်းကို ရဲတွေနဲ့အတူ လာဖမ်းတာ။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်အောင် ကြောင်ကြည့်နေမိတယ်။ နေလင်းရဲ့ မျက်နှာက ပျက်သွားပြီး ဒေါသတွေ ထွက်လာတယ်။ သိလိုက်ရတာက... နေလင်းဟာ အရင်ကလည်း အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို အခုလိုပဲ ချုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး အဲဒီအမျိုးသမီးဟာ စိတ်ကျန်းမာရေး ထိခိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံစည်သွားခဲ့ဖူးတယ်တဲ့။ အခု အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ မိသားစုက သူ့ကို တရားစွဲဆိုထားတာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ဒီနေ့မှ ဖမ်းဝရမ်း ထွက်လာတာ။
နေလင်းက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "နွေး... ကိုယ့်ကို ကယ်ပါဦး၊ ကိုယ် နွေးကို ချစ်လို့ လုပ်ခဲ့တာပါ" လို့ အော်ဟစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို မကြည့်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေထက် လွတ်မြောက်မှုရဲ့ အရသာကို စတင်ခံစားလိုက်ရတယ်။
နေလင်းကို ရဲတွေ ခေါ်သွားတဲ့အချိန်မှာ ဆိုင်းသံက ရုတ်တရက် ရပ်သွားတယ်။ ခြံဝန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ လူတွေက ကတုန်ကရင်နဲ့ တီးတိုးစကားတွေ ပြောနေကြတယ်။ ကျွန်မ ခေါင်းပေါ်က တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ တပ်ထားတဲ့ ပန်းတွေကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်တယ်။ လေးလံလှတဲ့ ရွှေရောင်ဝတ်စုံကို ချွတ်ပစ်ချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွား ပေါ်လာတယ်။
ကျွန်မ အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်လာပြီး မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ပြန်ထိုင်လိုက်တယ်။ မှန်ထဲက ကျွန်မကို ကျွန်မ ပြန်ကြည့်ရင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြုံးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အပြုံးပဲ။ နေလင်းဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်လို့ လူတွေက သတ်မှတ်ကြပေမဲ့ ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ နေလင်း ကိုယ်တိုင်လည်း ငယ်ငယ်က သူ့မိခင်ရဲ့ အလွန်အမင်း ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရတဲ့ သားကောင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။ သူ သိထားတဲ့ အချစ်ဆိုတာ တစ်ဖက်လူကို သတ်ဖြတ်မှ ရနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုလို့ သူ ယုံကြည်နေခဲ့တာ။
ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ ပျက်စီးနေတဲ့ လူသားတွေပဲ။ သူက လူသတ်သမား ဖြစ်နေချိန်မှာ ကျွန်မက အသေကောင် တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တာ။ အခုတော့ အားလုံး ပြီးသွားပြီ။ ဆိုင်းသံလည်း ရပ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာတော့ အဲဒီ "မသာမြူးတဲ့ဆိုင်း" သံက တစိမ့်စိမ့် မြည်ဟီးနေတုန်းပဲ။
ချစ်ခြင်းဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ကွယ်သွားအောင် အခွင့်မပေးပါနဲ့။ ချုပ်ကိုင်မှုဟာ ဂရုစိုက်မှုမဟုတ်သလို၊ နာကျင်စေခြင်းဟာလည်း ချစ်ခြင်းမမည်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ အချစ်ဆိုတာ လက်လွှတ်လိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းသာ ဖြစ်ရပါမယ်။