ကျွန်မအိမ်ထောင်ကို ခိုးသွားတဲ့သူ
ကျွန်မအိမ်ထောင်ကို ခိုးသွားတဲ့သူ
အခန်းတစ်
နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် အိပ်ခန်းထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကတော့ အမှောင်ထုထဲမှာပဲ ငြိမ်သက်နေဆဲပါ။ ဘေးနားက နေရာလွတ်ကို စမ်းမိတော့ အေးစက်နေတဲ့ အခင်းအကျင်းက ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ ကိုကောင်းထက် အိမ်ပြန်မလာတာ သုံးရက်ရှိပြီ။ အရင်ကဆိုရင် "အလုပ်များလို့ပါ မိန်းမရယ်" ဆိုတဲ့ ဖုန်းတစ်ချက်တော့ လာတတ်ပေမဲ့ အခုတော့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေက အဖြေမရှိတဲ့ လေဟာနယ်ထဲကိုပဲ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော် သံယောဇဉ်က ဒီလောက်တောင် အားနည်းခဲ့သလားဆိုတာကို တွေးရင်း ရင်ထဲမှာ အပ်နဲ့ အထိုးခံရသလို ခံစားနေရတယ်။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ စီမံခန့်ခွဲရေးမန်နေဂျာတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ အမျိုးသမီးဟာ မျက်တွင်းတွေ ဟောက်ပက်နဲ့၊ ဆံပင်တွေ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ။
အခန်းနှစ်
အရာအားလုံးက လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်က စခဲ့တာပါ။ သန္တာဆိုတဲ့ ကောင်မလေး ကျွန်မတို့ဆီမှာ အလုပ်သင်အဖြစ် ရောက်လာတဲ့နေ့ကပေါ့။ သူမက ငယ်ရွယ်တယ်၊ နုပျိုတယ်၊ ပြီးတော့ ကြည့်ရတာ အရမ်းကို အပြစ်ကင်းစင်လွန်းတယ်။ "မမနှင်းဆီကနေ သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ အပြုံးတွေကို ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မက သူမကို ညီမလေးတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး အလုပ်အပြင် အိမ်ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့မိတယ်။ ကိုကောင်းထက်နဲ့လည်း မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ ကိုယ့်အိမ်ကို ဖျက်မယ့်သူကို ကိုယ်တိုင် လက်ဆွဲပြီး အိမ်ထဲသွင်းခဲ့မိမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ကိုကောင်းထက်က အလုပ်ကိစ္စတွေကြောင့် စိတ်ဖိစီးနေတတ်တော့ သန္တာရဲ့ တက်ကြွမှုတွေက သူ့အတွက် အမောပြေစရာ ဖြစ်ခဲ့ပုံရတယ်။
အခန်းသုံး
အပြောင်းအလဲတွေက သိပ်ကို သိမ်မွေ့လွန်းတယ်။ အရင်က ကျွန်မ ပြန်လာချိန်ကို စောင့်နေတတ်တဲ့ ကိုကောင်းထက်က အခုဆိုရင် ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ အခန်းအပြင်ဘက်မှာ တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောနေတတ်ပြီ။ ကျွန်မ အနားကိုသွားရင် ဖုန်းကို ကပျာကယာ ပိတ်လိုက်တာမျိုး၊ ဖုန်း screen ကို အောက်ဘက်လှန်ထားတာမျိုးတွေက ကျွန်မရဲ့ သံသယကို စတင်မွေးဖွားပေးခဲ့တယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ ရုံးကနေ စောစောပြန်လာမိခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်ထားတဲ့ သန္တာ့ရဲ့ ကားလေးကို မြင်လိုက်ရကတည်းက ကျွန်မ နှလုံးခုန်သံတွေက ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူး။ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရယ်မောနေတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အသံက ကျွန်မရဲ့ နားစည်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ "ကိုကောင်းထက်ကလည်း... မမနှင်း သိသွားရင် ဒုက္ခ" ဆိုတဲ့ သန္တာ့ရဲ့ အသံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုထက် ရင့်ကျက်တဲ့ လှောင်ပြောင်မှုတွေ ပါနေသလားလို့ ကျွန်မ ခံစားခဲ့ရတယ်။
အခန်းလေး
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ စပြီး ပျက်စီးလာခဲ့တယ်။ အလုပ်မှာလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ အမှားအယွင်းတွေ ဆက်တိုက်လုပ်မိတော့ ကုမ္ပဏီက ကျွန်မကို သတိပေးစာ ထုတ်ခဲ့တယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း ကိုကောင်းထက်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူ့ဖုန်းကို ခိုးကြည့်မိတော့ "Seen" ဖြစ်နေပေမဲ့ ပြန်စာမလာတဲ့ ကျွန်မရဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေအောက်မှာ သန္တာနဲ့ သူနဲ့ရဲ့ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ "ငါ ဘာတွေ လိုအပ်နေလို့လဲ ကိုကောင်းထက်..." လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးမိတော့ သူက အေးစက်စက် မျက်လုံးတွေနဲ့ပဲ ကြည့်ပြီး "မင်းက အရမ်း မွန်းကျပ်ဖို့ကောင်းတယ် နှင်း" လို့ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်လိုက်တာပါပဲ။
အခန်းငါး
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ အလုပ်ပြုတ်သွားခဲ့တယ်။ စိတ်ဖိစီးမှုတွေကြောင့် လုပ်ငန်းခွင်မှာ ကြီးလေးတဲ့ အမှားတစ်ခုကို လုပ်မိခဲ့လို့ပါ။ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားတဲ့နေ့မှာ အိမ်ကို ပြန်လာတော့ ကိုကောင်းထက်က အထုတ်အပိုးတွေ ပြင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ "ငါတို့ ခွဲကြရအောင်၊ မင်းနဲ့ ဆက်နေဖို့ ငါ တကယ် ပင်ပန်းနေပြီ" တဲ့။ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ "ကျွန်မ ပြင်ပါ့မယ်၊ ကျွန်မကို မထားခဲ့ပါနဲ့" လို့ ပြောပေမဲ့ သူကတော့ လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ ချစ်ရတဲ့သူလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျန်ရစ်ခဲ့တာကတော့ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေတဲ့ အိမ်ကြီးနဲ့ ပဲ့ကြွေနေတဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုပဲ။ သန္တာက ကျွန်မရဲ့ အလုပ်ကိုရော၊ အိမ်ထောင်ကိုရော၊ ဘဝကိုရော အကုန်လုံး ခိုးယူသွားခဲ့ပြီ။
အခန်းခြောက်
ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ခါးသီးနေခဲ့တယ်။ ကိုကောင်းထက် ထွက်သွားပြီး တစ်လအကြာမှာ ကျွန်မဆီကို ရှေ့နေတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူပေးတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့တယ်။ ကိုကောင်းထက်ဟာ သန္တာနဲ့ ဖောက်ပြန်နေတာတင် မကဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အမည်ပေါက် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုပါ သူ့နာမည်ပေါ် ပြောင်းလဲဖို့ သန္တာနဲ့ ပေါင်းပြီး ကြံစည်ခဲ့တာပါ။ သန္တာဆိုတာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ သမီးမဟုတ်သလို၊ ရိုးရိုးအလုပ်သင်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သူမဟာ ကိုကောင်းထက်ရဲ့ အကြွေးရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ သမီးဖြစ်ပြီး၊ ကိုကောင်းထက်က သူ့ရဲ့ လောင်းကစားကြွေးမြီတွေကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ကျွန်မရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရောင်းစားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကို အလုပ်ပြုတ်အောင်လည်း သူတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းပြီး လုပ်ကြံခဲ့တာဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက နာကျင်မှုတွေဟာ အမုန်းတရားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ကို ခိုးသွားတာ သန္တာတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ ကိုကောင်းထက် ကိုယ်တိုင်က ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ခိုးယူပြီး တစ်ပါးသူလက်ထဲ ထိုးအပ်ခဲ့တာပါ။
အခန်းခုနစ်
အခုတော့ ကျွန်မ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ။ အလုပ်၊ အိမ်၊ အိမ်ထောင်ဖက်... အားလုံးဟာ သဲထဲရေသွန်သလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကျိုးပျက်သွားတဲ့ ဘဝရဲ့ အပျက်အစီးတွေကြားထဲမှာ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်မတို့ အနီးကပ်ဆုံး ယုံကြည်ရတဲ့သူကပဲ ကျွန်မတို့ကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ထဲကို တွန်းချတတ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ကို ခိုးသွားတဲ့သူဟာ သန္တာမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ 'ယုံကြည်မှု' နဲ့ ကိုကောင်းထက်ရဲ့ 'လောဘ' ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အခု ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ပေမဲ့ အမှန်တရားကိုတော့ မြင်နေရပြီ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ သူ ဘာတွေ ပိုင်ဆိုင်သလဲဆိုတာထက်၊ ဘယ်လို အခြေအနေမှာ ဘယ်လို ရွေးချယ်မှုတွေ လုပ်သလဲဆိုတာပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ မျက်ကန်းယုံကြည်မှု မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ရင်းမှန်ကို အချိန်နှင့်အမျှ ဆန်းစစ်တတ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခြင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ထားသော ဘဝတံတိုင်းကို မိမိလက်ဖြင့် ပြန်လည်ဖြိုဖျက်ခြင်းနှင့် တူညီလှပေသည်။