"သစ္စာဖောက်သူရဲ့ နောက်ဆုံးအဆုံးသတ်"
သစ္စာဖောက်သူရဲ့ နောက်ဆုံးအဆုံးသတ်
အခန်းတစ် — အစပြုခြင်းနှင့် အိပ်မက်ဟောင်းများ
အခန်းထဲမှာ ကော်ဖီနံ့သင်းပျံ့နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီရနံ့က အရင်လို ကျွန်တော့်ကို စိတ်အေးချမ်းမှု မပေးနိုင်တော့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ဒီအခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာပဲ ကျွန်တော်နဲ့ မေ ဟာ အနာဂတ်အကြောင်းတွေကို တိုးတိုးဖော်ဖော် တိုင်ပင်ခဲ့ကြဖူးတယ်။ "ကိုကို သိပ်မပင်ပန်းပါနဲ့တော့၊ နောက်ဆို ကျွန်မတို့ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေးနဲ့ နေကြမယ်လေ" လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားသံတွေက အခုတော့ နားထဲမှာ ဆူးတစ်ချောင်းလို စူးဝင်နေတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သာမန်ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ယောက်၊ မေကတော့ မူကြိုဆရာမလေးတစ်ယောက်။ ကျွန်တော်တို့မှာ ရှိတာဆိုလို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ယုံကြည်တဲ့ သစ္စာတရားပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန်းကပေါ့။
အခန်းနှစ် — နွေးထွေးခဲ့ဖူးသော သံယောဇဉ်
မေဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အလင်းရောင်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အလုပ်ကနေ ပင်ပင်ပန်းပန်း ပြန်လာတိုင်း သူပြင်ပေးထားတဲ့ ထမင်းဝိုင်းလေးက ကျွန်တော့်အတွက် နတ်ဘုံနတ်နန်းပဲ။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို သိတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေကို ဘယ်လိုထိန်းရမလဲ သိတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တာ။ "မင်းသာ ငါ့နားမှာ ရှိရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရင်ဆိုင်ရဲတယ်" လို့ ကျွန်တော် ခဏခဏ ပြောဖြစ်ခဲ့တယ်။ မေကတော့ ပြုံးပဲနေတတ်ပြီး ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီလက်ဖဝါးနွေးနွေးလေးတွေက တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့မွှန်းမယ့်လက်တွေ ဖြစ်လာမယ်လို့ အိမ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဖူးဘူး။
အခန်းသုံး — အလှည့်အပြောင်းနှင့် အေးစက်သွားသော ကျောပြင်
အရာအားလုံးက ရုတ်တရက်ကြီး ပြောင်းလဲသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ တဖြည်းဖြည်းချင်း အေးစက်လာတာ။ မေက ဖုန်းကို အရင်လို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မထားတော့ဘူး။ ညဘက်ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော့်ကို ကျောခိုင်းပြီး အိပ်တာများလာတယ်။ ကျွန်တော် ခေါ်တဲ့ ဖုန်းတွေကို မကိုင်တော့ဘဲ "အလုပ်ရှုပ်နေလို့" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်ကြောင်းပဲ ပို့လာတတ်တယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် မမြင်သင့်တာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ မြို့ထဲက ဈေးကြီးတဲ့ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာ မေဟာ လူကုံထံပုံစံပေါက်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ ရယ်မောပြီး စကားပြောနေတာ။ အဲဒီည အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ကြတယ်။ မေက ဘာမှ ပြန်မရှင်းပြဘူး။ "ကျွန်မ ရှင်နဲ့နေရတာ ပင်ပန်းပြီ၊ ဆင်းရဲတာကို ရွံလာပြီ" လို့ပဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အစိမ်းလိုက် ခွဲလိုက်သလိုပဲ။
အခန်းလေး — အမုန်းတရား၏ အစပျိုးခြင်း
နောက်တစ်နေ့မှာ မေ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေအနည်းငယ်ကိုလည်း သူ ယူသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံး သစ္စာဖောက်မှုကို ခံလိုက်ရတာပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ရူးမတတ် မုန်းခဲ့တယ်။ အဲဒီအမုန်းတွေကပဲ ကျွန်တော့်ကို လူသစ်ဖြစ်အောင် တွန်းပို့ခဲ့တယ်။ "ငါ မင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ သာတဲ့သူ ဖြစ်အောင် လုပ်ပြမယ်" ဆိုတဲ့ ကတိကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပေးခဲ့တယ်။ ငါးနှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော် အောင်မြင်တဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ငွေတွေ ရှိလာတယ်၊ ဂုဏ်ဒြပ်တွေ ရှိလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညတိုင်း အိပ်ပျော်ဖို့ ဆေးသောက်နေရတုန်းပဲ။ မေ့ကို သစ္စာဖောက်မယုံကြည်သူလို့ သတ်မှတ်ပြီး ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို သံမဏိတံတိုင်းကြီးနဲ့ ကာရံထားခဲ့တယ်။
အခန်းငါး — အောင်မြင်မှုနောက်ကွယ်က အခွံလွတ်လူသား
တစ်ရက်မှာတော့ မေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ မေ ဆေးရုံမှာ နောက်ဆုံးအချိန် ရောက်နေပြီတဲ့။ ပထမတော့ ကျွန်တော် မသွားဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ "သူ့ဘာသူ ဘယ်သူနဲ့ပဲ ပျော်ပျော်၊ ငါနဲ့မဆိုင်တော့ဘူး" လို့ တွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ခြေထောက်တွေက ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ကို နားမထောင်ဘဲ ဆေးရုံဆီကို ဦးတည်သွားနေခဲ့တယ်။ ဆေးရုံခန်းထဲမှာ တွေ့လိုက်ရတဲ့ မေဟာ ကျွန်တော် မှတ်မိနေတဲ့ မေ မဟုတ်တော့ဘူး။ ပိန်ချောင်ပြီး အသက်ရှူရတာတောင် ခက်ခဲနေတဲ့ အရိုးစုလေးလို ဖြစ်နေရှာပြီ။ ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ သူ အားယူပြီး ပြုံးပြတယ်။ အဲဒီအပြုံးက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေတယ်။
အခန်းခြောက် — ပြိုလဲသွားသော အမှန်တရား
"ရှင် လာမှာကို ကျွန်မ သိနေခဲ့တယ်" သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို ရွံရှာသလို ကြည့်ပြီး "မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ခေါ်တာလဲ၊ မင်းရဲ့ ဟိုလူကြီးက မင်းကို ပစ်သွားလို့လား" လို့ ခနဲ့လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းက ကျွန်တော့်လက်ထဲကို စာအုပ်အဟောင်းလေး တစ်အုပ် ကမ်းပေးတယ်။ အဲဒါ မေ့ရဲ့ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းစာအုပ်။ အဲဒီထဲမှာ ရေးထားတဲ့ အမှန်တရားတွေက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တယ်။ မေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကတည်းက ဦးနှောက်ကင်ဆာ ခံစားနေရတာ။ ကျွန်တော့်ကို ကုသစရိတ်တွေနဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်လို့၊ ကျွန်တော် သူ့ကို သံယောဇဉ် မပြတ်မှာစိုးလို့ သူဟာ လူဆိုး အဖြစ်ခံခဲ့တာ။ ဟိုနေ့က တွေ့ခဲ့တဲ့ လူကြီးဟာ မေ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်ပြီး မေက သူ့ကို ကျွန်တော် မုန်းသွားအောင် သရုပ်ဆောင်ခိုင်းခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ဆီက ယူသွားတဲ့ ငွေတွေကလည်း သူ့ဆေးဖိုးအတွက် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်နာမည်နဲ့ အာမခံတစ်ခု သွင်းပေးခဲ့တာတဲ့။ သူ သေသွားရင် ကျွန်တော့်အတွက် အထောက်အပံ့ ဖြစ်အောင်လို့။
အခန်းခုနစ် — နောင်တနှင့် နောက်ဆုံးအဆုံးသတ်
"မေ... မင်း ဘာလို့ ဒါတွေ လုပ်ခဲ့ရတာလဲ" ကျွန်တော် အသံကုန် အော်ဟစ်ပြီး ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော် မုန်းနေခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်လုံးလုံး သူဟာ ဝေဒနာတွေကို တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်ခံစားနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို သစ္စာဖောက်လို့ စွပ်စွဲပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူတော်ကြီး လုပ်နေခဲ့တယ်။ မေက ကျွန်တော့်လက်ကို အားနည်းစွာနဲ့ ပြန်ဆုပ်ကိုင်ရင်း "ရှင်... အောင်မြင်နေတာ မြင်ရတော့... ကျွန်မ စိတ်အေးရပြီ... ကိုကို..." လို့ ပြောပြီး မျက်လုံးတွေကို ထာဝရ ပိတ်သွားခဲ့တယ်။ အခန်းထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားကိုးရာမဲ့ ငိုသံတွေပဲ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့တယ်။ သစ္စာဖောက်သူက မေ မဟုတ်ဘူး၊ မေ့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မသိခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ငွေကြေးတွေဟာ အခုတော့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ စက္ကူစတွေ ဖြစ်သွားပြီ။ ကျွန်တော် ရလိုက်တဲ့ နောက်ဆုံးအဆုံးသတ်ကတော့ ပြန်ပြင်လို့မရတော့တဲ့ နောင်တနဲ့ ထာဝရ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုတွေပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ- တစ်ခါတလေမှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေမှုနောက်ကွယ်မှာ သင်မခံစားနိုင်လောက်တဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေ ရှိနေတတ်တယ်။ အမှန်တရားကို အပေါ်ယံနဲ့ မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့။ လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရမှ သိလာတဲ့ အမှန်တရားဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အခါးသီးဆုံး အဆိပ်တစ်ခုပဲ။