အပျိုခယ်မရဲ့ ကိုယ်ဝန်
အပျိုခယ်မရဲ့ ကိုယ်ဝန်
အိမ်ထဲမှာ စိမ့်တက်နေတဲ့ အအေးဓာတ်က ရာသီဥတုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မတို့ကြားက တိတ်ဆိတ်မှုတွေကြောင့်ဆိုတာ ကျွန်မသိနေခဲ့တယ်။ အပြင်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ နံရံက နာရီစက္ကန့်တံသွားသံက နှလုံးခုန်သံထက်တောင် ပိုကျယ်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ဆေးစစ်တံလေးကတော့ အဖြေတစ်ခုကို အတိအကျပြသနေတယ်။ မျဉ်းနှစ်ကြောင်း။ နီရဲနေတဲ့ အဲဒီမျဉ်းနှစ်ကြောင်းက ကျွန်မတို့ရဲ့ သာယာခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
ကျွန်မ အမျိုးသား ကိုသက်က အလုပ်ကပြန်လာရင် အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်သူပါ။ သူ့ရဲ့ ညီမလေး မေ ကလည်း ကျွန်မတို့နဲ့အတူ နေတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ အပျိုကြီးလို့ အားလုံးက သတ်မှတ်ထားတဲ့၊ အေးအေးဆေးဆေးနေတတ်တဲ့ မေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ညီမလေးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ မေ့ရဲ့ အခန်းထဲက အမှိုက်ခြင်းထဲမှာ ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတဲ့ အရာက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တယ်။
"အိမ့်... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး။"
ကိုသက် အိမ်ထဲဝင်လာပြီး ကျွန်မ ပခုံးကို လှမ်းကိုင်တယ်။ ကျွန်မ တုန်ရင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဆေးစစ်တံကို သူ့ရှေ့ ချပြလိုက်တယ်။ ကိုသက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တုန်လှုပ်သွားတယ်။ အဲဒီတုန်လှုပ်မှုက အံ့သြတာထက် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ထိတ်လန့်မှုမျိုး။ သူ ဘာမှမပြောဘူး။ ငြိမ်သက်နေတယ်။ အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်မကို သတ်နေတာ။
"မေ... ဗိုက်ကြီးနေပြီ ကိုသက်။ မေက အပြင်တောင် ထွက်တာမဟုတ်ဘူး။ သူ့ဆီကို ဘယ်ယောင်္ကျားမှလည်း လာတာ ကျွန်မ မတွေ့ဘူး။ ကိုသက် သိတယ်မလား။"
ကျွန်မရဲ့ အသံက တုန်ယင်နေပြီး ငိုသံပါနေပြီ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆုတောင်းနေမိတာက "ငါမသိဘူး အိမ့်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုသက်က ခေါင်းငုံ့ချလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်းကနေ ခပ်တိုးတိုး ထွက်လာတဲ့ စကားက ကျွန်မ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်စေခဲ့တယ်။
"အိမ့်... မေးမနေပါနဲ့တော့။ အဲဒီကိုယ်ဝန်အတွက် ငါပဲ တာဝန်ယူရမှာပါ။"
ကျွန်မ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလိုပဲ။ ကိုသက်က တာဝန်ယူမယ်တဲ့လား။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်အတောအတွင်း ကလေးမရနိုင်လို့ ကျွန်မတို့ ဘယ်လောက် ကြိုးစားခဲ့ရသလဲ။ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ ခယ်မ၊ ကိုသက်ရဲ့ ညီမအရင်းခေါက်ခေါက်ရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ ကိုသက်ရဲ့ သွေးသား ရှိနေပြီတဲ့လား။ ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ။ ရင်နာစရာကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်မ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့တယ်။
နောက်ရက်တွေက ငရဲလိုပဲ။ မေကတော့ အခန်းထဲက အပြင်မထွက်ဘူး။ ကိုသက်ကလည်း ကျွန်မကို မျက်နှာချင်းမဆိုင်ရဲတော့ဘူး။ ကျွန်မ စဉ်းစားလို့မရတာက သူတို့နှစ်ယောက်က မောင်နှမအရင်းတွေလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုမျိုး...။ အတွေးတွေက ကျွန်မကို ရူးမတတ် ဖြစ်စေတယ်။ ကျွန်မ ကိုသက်ကို ကြည့်တိုင်း ရွံရှာစိတ်နဲ့ နာကျင်မှုက ရောထွေးနေတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာစကားမှ မရှိတော့ဘူး။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း မကိုင်တော့ဘူး။ အိမ်မှာရှိနေရင်တောင် စိမ်းသက်နေကြတယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ မေရဲ့ အခန်းတံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်ဝင်လိုက်တယ်။ မေက ကုတင်ပေါ်မှာ ခွေခွေလေး အိပ်နေရင်းကနေ လန့်နိုးလာတယ်။ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး အရိုးပေါ် အရေတင်ပဲ ကျန်တော့တယ်။
"ပြောစမ်း မေ... ညည်းတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ယုတ်မာရတာလဲ။ ညည်း အစ်ကိုနဲ့ ညည်းက မောင်နှမတွေလေ။"
မေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တယ်။ "မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး မမအိမ့်။ ကိုသက်နဲ့ မဟုတ်ဘူး။"
"ဒါဆို ကိုသက်က ဘာလို့ သူ တာဝန်ယူရမယ်လို့ ပြောတာလဲ။"
မေက တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ စာတချို့ ရှိနေတယ်။ ကျွန်မ ဖတ်ကြည့်ရင်း ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ မေ ကိုယ်ဝန်ရခဲ့တာက ကိုသက်ကြောင့်မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုအရင်း၊ ကျွန်မ အားကိုးရတဲ့ အစ်ကိုကြီးကြောင့် ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မ အစ်ကိုက မေ့ကို အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့တာတဲ့။ ကိုသက်က အဲဒါကို သိသွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ အစ်ကို ထောင်ကျမှာကို မလိုလားသလို၊ ကျွန်မ ခံစားရမှာကိုလည်း မလိုလားခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ မိသားစုနှစ်ခုလုံးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ပြီး သူကပဲ အမုန်းခံပြီး တာဝန်ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။
"ကိုသက်က ပြောတယ်... မမအိမ့်သာ သိသွားရင် ရင်ကျိုးသွားလိမ့်မယ်တဲ့။ သူ့ကိုပဲ မုန်းလိုက်ပါစေ၊ မမအိမ့်ရဲ့ မိသားစုကိုတော့ မမအိမ့် မမုန်းပါစေနဲ့တဲ့။"
မေ့ရဲ့ စကားသံတွေက ကျွန်မ နားထဲမှာ ဝေဝါးသွားတယ်။ ကျွန်မ ဧည့်ခန်းကို ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ ကိုသက်က ဆိုဖာပေါ်မှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ သူ့ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပေမယ့် ဘာစကားမှ ပြောမထွက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို သံသယဝင်ခဲ့တယ်၊ ရွံရှာခဲ့တယ်၊ ဆဲရေးတိုင်းထွာခဲ့တယ်။ သူကတော့ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုကို ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ရင်းပြီး အနစ်နာခံခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့... အားလုံးက နောက်ကျသွားပါပြီ။ ကျွန်မတို့ကြားက ယုံကြည်မှုဆိုတဲ့ ကြိုးက ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရပေမယ့် ကျွန်မ ပျော်မနေနိုင်ဘူး။ ကိုသက်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်တိုင်း ကျွန်မ အစ်ကိုရဲ့ ယုတ်မာမှုကို မြင်ယောင်နေမိသလို၊ ကိုသက်ရဲ့ အနစ်နာခံမှုကလည်း ကျွန်မအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ဖြစ်နေတယ်။
"ငါတို့ လမ်းခွဲကြရအောင် ကိုသက်။"
ကိုသက် မော့ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေတယ်။ "ငါ သိပါတယ် အိမ့်... ငါတို့ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူးဆိုတာ။"
ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး သိနေကြတယ်။ အချစ်က အရာရာကို အောင်နိုင်တယ်ဆိုတာ ပုံပြင်တွေထဲမှာပဲ ရှိတာပါ။ လက်တွေ့မှာတော့ အမှန်တရားက နာကျင်စရာကောင်းလွန်းရင် အဲဒီအချစ်ကပဲ ကျွန်မတို့ကို သတ်တတ်တယ်။ ကျွန်မ အထုတ်အပိုးတွေကို ပြင်လိုက်တယ်။ ဒီအိမ်ကနေ၊ ဒီအမှတ်တရတွေကနေ ကျွန်မ ထွက်သွားရတော့မယ်။ ကိုသက်ကတော့ မေ့ကို တာဝန်ယူရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မယ်။
မိုးက ပိုသည်းလာတယ်။ ကျွန်မ အိမ်တံခါးကို ပိတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ နှလုံးသားထဲက အပိုင်းအစတစ်ခု အဲဒီအိမ်ထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ ကျွန်မတို့ ပြန်ဆုံစည်းဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ တချို့သော အမှန်တရားတွေက လူကို လွတ်မြောက်စေတာမဟုတ်ဘဲ ထာဝရ အကျဉ်းချထားတတ်တာပဲ။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတရံမှာ ချစ်ခြင်းထက် အနစ်နာခံမှုက ပိုပြီး နာကျင်စေတတ်ပြီး၊ အမှန်တရားက အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်မှုကို မဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်ပေ။