အဖေပြောမပြသည့် နောက်ထပ်မိသားစု
အဖေပြောမပြသည့် နောက်ထပ်မိသားစု
အပိုင်း () - နံရံပေါ်က အရိပ်ဟောင်း
ရန်ကုန်မြို့၏ မိုးအုံ့အုံ့ညနေခင်းတစ်ခုတွင် အဖေ့ကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ပြီးနောက် အိမ်ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် အမွှေးတိုင်နံ့များက ပျံ့လွင့်နေဆဲ။ အဖေ့၏ ဓာတ်ပုံရှေ့တွင် ဖယောင်းတိုင်မီးအိမ်ကလေးက ငြိမ်သက်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။ ကျွန်တော် မင်းထက် တစ်ယောက်တည်း ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေမိသည်။ အမေကတော့ အိပ်ခန်းထဲမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီ။ အဖေသည် ကျွန်တော်တို့အတွက်တော့ စံပြဖခင်တစ်ယောက်၊ ဇနီးအပေါ် သစ္စာရှိသော ခင်ပွန်းတစ်ယောက်၊ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်တွင် လေးစားခြင်းခံရသော ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အဖေ့၏ အိပ်ခန်းထဲက ရှေးဟောင်းသစ်သားသေတ္တာလေးကို ဖွင့်လိုက်သည့်အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့ရသည်။
ထိုသေတ္တာလေးထဲတွင် ဖုန်တက်နေသော စာအိတ်အချို့နှင့် ဓာတ်ပုံဟောင်းတစ်ပုံရှိသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် အဖေသည် ယခုထက် ပို၍ နုပျိုနေပြီး သူ့ဘေးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ကလေးငယ်တစ်ယောက်။ သူတို့အားလုံး ပြုံးနေကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အဖေ့အပေါ် ထားရှိသည့် အချစ်များကို မြင်နေရသလို၊ အဖေ့ရဲ့ လက်တွေကလည်း ထိုကလေးငယ်၏ ပခုံးပေါ်မှာ တယုတယ ရှိနေသည်။ ဓာတ်ပုံ၏ နောက်ကျောတွင် "မေမြို့၊ " ဟု ရေးထားသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆိုသည်မှာ ကျွန်တော် ခုနစ်နှစ်သားအရွယ်၊ အဖေက အလုပ်ကိစ္စဖြင့် နယ်ကို ခဏခဏ သွားနေရသည်ဟု ပြောသည့် အချိန်များပင် ဖြစ်သည်။
"အဖေ... အဖေ ကျွန်တော်တို့ကို ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလဲ" ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ နှလုံးသားထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့်အတူ သိလိုစိတ်ကလည်း တားမရအောင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အဖေ့ကို ချစ်ခင်လေးစားခဲ့သမျှသည် သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားသလို ခံစားရသော်လည်း၊ အမှန်တရားကိုတော့ ကျွန်တော် ရှာဖွေရမည်။ ထိုစာအိတ်ထဲက လိပ်စာတစ်ခုကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်သည်။ မန္တလေးတိုင်းထဲက မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့။ ထိုလိပ်စာသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ နောက်ထပ် အခန်းကဏ္ဍသစ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့မည်ကို ထိုစဉ်က ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါ။
အပိုင်း () - လမ်းဟောင်းပေါ်က ခြေရာများ
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာပင် ကျွန်တော် အမေ့ကို အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ခရီးခဏသွားမည်ဟု အကျိုးအကြောင်း ပြောကာ အိမ်က ထွက်လာခဲ့သည်။ အမေ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြဖို့ ကျွန်တော့်မှာ သတ္တိမရှိသေးပါ။ အမေကတော့ မျက်လုံးမို့မို့လေးများဖြင့် "အဖေ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ သားပဲ အားကိုးစရာ ရှိတာ၊ ဂရုစိုက်သွားပါ" ဟု မှာရှာသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ဆစ်ဆစ် နာကျင်ရသည်။ အဖေ ချန်ထားခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ချက်က အမေ့ကို ဘယ်လောက်အထိ ထိခိုက်စေမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ကြောက်လန့်မိသည်။
ရန်ကုန်-မန္တလေး အဝေးပြေးကားပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က ပြေးလွှားနေသော မြင်ကွင်းများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ မိုးစက်အချို့က ပြတင်းမှန်ပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသည်။ အဖေသည် ကျွန်တော်တို့ အိမ်မှာ ရှိနေစဉ်က အလွန် အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သူဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်ကို စာသင်ပေးသည်။ အမေ ချက်ကျွေးသည့် ဟင်းကို မြိန်မြိန်ယှက်ယှက် စားတတ်သည်။ အဖေသည် ကျွန်တော်တို့အပေါ် ဘယ်တုန်းကမှ လစ်ဟင်းခဲ့ခြင်း မရှိပါ။ သို့သော် ယခု မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ဓာတ်ပုံက အဖေ့တွင် "အခြားသော ကမ္ဘာတစ်ခု" ရှိနေသည်ကို သက်သေပြနေသည်။
ညနေစောင်းတွင် ထိုမြို့ငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မြို့ကလေးက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှသည်။ ဖုန်တထောင်းထောင်း ထနေသော လမ်းကျဉ်းလေးများ၊ သစ်ပင်ကြီးများ အုပ်ဆိုင်းနေသော အိမ်အိုကြီးများ။ ကျွန်တော့်လက်ထဲက လိပ်စာကို ကြည့်ပြီး လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ တစ်နေရာအရောက်တွင် ခြံဝင်းကျယ်ကြီးတစ်ခုနှင့် ပျဉ်ထောင်အိမ်လေးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ပန်းပင်လေးများ စိုက်ထားပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိလှသည်။ ခြံဝင်းတံခါးမှာ "ဦးမြတ်မင်း" ဟု ရေးထားသော ဆိုင်းဘုတ်လေး ရှိနေသည်။ အဖေ့နာမည်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့် ခြေထောက်များ တုန်ယင်လာပြီး ရင်ဘတ်ထဲက နှလုံးခုန်သံက မြန်ဆန်လာသည်။
အပိုင်း () - မမျှော်လင့်သော တွေ့ဆုံခြင်း
ကျွန်တော် ခြံတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အိမ်ထဲမှ အသက် ကျော်ခန့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက အဖေ့ဓာတ်ပုံထဲက အမျိုးသမီးနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အရေးအကြောင်းများဖြင့် ရင့်ရော်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို မြင်လိုက်သည့်ခဏမှာပင် အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု၊ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နားလည်မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
"သား... မင်းထက် မဟုတ်လား" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် မှင်တက်သွားမိသည်။ သူမ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ဘယ်လိုသိနေတာလဲ။ "ကျွန်တော့်ကို သိသလား" ဟု ကျွန်တော် ပြန်မေးလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးက ကြေကွဲမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "သိတာပေါ့ သားရယ်။ သားအဖေက သားအကြောင်းတွေကို အမြဲပြောပြနေကျပဲ။ လာ... အိမ်ထဲဝင်ပါဦး" ဟု ဆိုကာ ကျွန်တော့်ကို ဖိတ်ခေါ်သည်။
အိမ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ ဧည့်ခန်းနံရံတွင် ချိတ်ထားသော ဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျွန်တော့် အသက်ရှူပင် ရပ်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုဓာတ်ပုံမှာ အဖေနှင့် ထိုအမျိုးသမီး၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်နှင့် အသက်အရွယ် တူလောက်မည့် လူငယ်တစ်ယောက်။ သူတို့သည် မိသားစုအစစ်အမှန်တစ်ခုလို ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ အိမ်ထဲတွင် အဖေ့အငွေ့အသက်များက ပြည့်နှက်နေသည်။ အဖေ ဖတ်လေ့ရှိသော စာအုပ်များ၊ အဖေ အမြဲသုံးလေ့ရှိသော ရေနွေးကြမ်းအိုး။ ကျွန်တော် ရန်ကုန်မှာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အဖေသည် ဤနေရာတွင်လည်း ထပ်တူရှိနေခဲ့သည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။
အပိုင်း () - ညီအစ်ကို
ကျွန်တော် ထိုင်နေစဉ်မှာပင် အိမ်နောက်ဘက်မှ လူငယ်တစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူသည် ကျွန်တော့်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျွန်တော်နှင့် သူ့မျက်နှာသည် တူညီလွန်းလှသည်။ အဖေ့၏ မျက်ခုံး၊ အဖေ့၏ နှာတံ၊ အဖေ့၏ နှုတ်ခမ်းစပ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။
"ကိုကြီး ရောက်လာပြီလား" ဟု သူက ခေါ်လိုက်သည်။
'ကိုကြီး' ဟူသော ခေါ်သံက ကျွန်တော့်ရင်ကို လှံဖြင့် ထိုးလိုက်သလို ခံစားရသည်။ ကျွန်တော့်မှာ ညီတစ်ယောက် ရှိနေတာလား။ တစ်သက်လုံး တစ်ဦးတည်းသောသားဟု ယုံကြည်လာခဲ့သည့် ကျွန်တော့်အတွက် ဤအမှန်တရားက လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပါ။ "မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ" ဟု ကျွန်တော် အသံတုန်တုန်ဖြင့် မေးမိသည်။
"ကျွန်တော့်နာမည်က မင်းခန့် ပါ။ အဖေ့ရဲ့ သားပါပဲ။ ကိုကြီး ရောက်လာမယ်ဆိုတာ အဖေ မဆုံးခင်ကတည်းက ပြောသွားခဲ့တယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။
ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ ဗလပွဖြစ်နေသည်။ အဖေသည် သူသေဆုံးမည့်အချိန်ကို သိနေခဲ့တာလား။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ဤနေရာသို့ လာလိမ့်မည်ဟု ဘာကြောင့် တွေးထားခဲ့တာလဲ။ မင်းခန့်ဆိုသော ထိုလူငယ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျွန်တော့်အပေါ် မုန်းတီးမှု မရှိဘဲ လေးစားမှုနှင့် မျှော်လင့်စောင့်စားမှုများသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကျွန်တော်သည် ဒေါသထွက်ချင်သော်လည်း ဒေါသထွက်ရမည့်အစား အထီးကျန်ဆန်မှုကိုသာ ပို၍ ခံစားလာရသည်။
အပိုင်း () - အဖေရေးခဲ့သည့် ဒိုင်ယာရီ
အမျိုးသမီးကြီး (သူမနာမည်က ဒေါ်သီတာဟု သိရသည်) က အဖေ့၏ ဒိုင်ယာရီအိုလေးကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးသည်။ "ဒါက သားအဖေ သားအတွက် ချန်ထားခဲ့တာပါ။ သူ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ အချိန်တိုင်း သားနဲ့ သားအမေအကြောင်းတွေကိုပဲ တမ်းတမ်းတတ ရေးလေ့ရှိတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ဒိုင်ယာရီကို ဖွင့်ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ အဖေ့လက်ရေးများက တစ်လုံးချင်း စီရီနေသည်။ စာမျက်နှာတိုင်းတွင် အဖေ့၏ နောင်တများနှင့် ချစ်ခြင်းတရားများ ရောပြွမ်းနေသည်။
" ခုနှစ်၊ မေလ... ဒီနေ့ ငါ့ဘဝမှာ အမှားကြီးတစ်ခု ကျူးလွန်ခဲ့မိပြီ။ သီတာ့အပေါ် သနားစိတ်ကနေ အချစ်ဖြစ်သွားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ရန်ကုန်က ငါ့ဇနီးနဲ့ သားကိုလည်း ငါ တစ်စက္ကန့်မှ မမေ့နိုင်ဘူး။ ငါဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်လား။ မိသားစု နှစ်ခုကြားမှာ ငါ့နှလုံးသားကို နှစ်ခြမ်းခွဲထားရတာ ဘယ်လောက် နာကျင်ရသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး"
စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ချင်း လှန်ဖတ်ရင်း အဖေ့၏ အတွင်းစိတ်ကို ကျွန်တော် မြင်လာရသည်။ အဖေသည် ဒုတိယဇနီးနှင့် သားကိုလည်း ပစ်မထားနိုင်၊ ပထမဇနီးနှင့် သားကိုလည်း သစ္စာမဖောက်ချင်။ သူသည် နှစ်ဖက်လုံးကို အကောင်းဆုံး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည်။ ဤဘက်က မိသားစုအတွက်လည်း သူသည် အလုပ်ကြိုးစားပေးခဲ့သလို၊ ကျွန်တော်တို့အတွက်လည်း သူသည် စံပြဖခင် ဖြစ်ခဲ့သည်။
အပိုင်း () - ဝှက်ထားသော ပေးဆပ်မှုများ
ဒေါ်သီတာက သူမနှင့် အဖေ မည်သို့ဆုံခဲ့သည်ကို ပြောပြသည်။ သူမသည် မိဘမဲ့တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အဖေ နယ်ကို အလုပ်ကိစ္စဖြင့် လာစဉ် မတော်တဆမှုတစ်ခုမှာ ကူညီပေးခဲ့ရင်း သံယောဇဉ်ဖြစ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အဖေသည် သူမကို လက်ထပ်ခဲ့သော်လည်း အမြဲတမ်း အမှန်အတိုင်း ပြောပြခဲ့သည်။ ရန်ကုန်တွင်လည်း မိသားစုရှိကြောင်း၊ ထိုမိသားစုကို သူ ဘယ်တော့မှ စွန့်လွှတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
"ဦးမြတ်မင်းက ကျွန်မကို ပြောတယ်၊ သူဟာ အပြစ်သားတစ်ယောက်ပါတဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ သားတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ပညာတတ်တွေဖြစ်အောင်၊ လူကောင်းတွေဖြစ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ သူ ဒီမှာရှိနေတဲ့အချိန်မှာလည်း သားတို့အိမ်အတွက် လိုအပ်တာတွေကို အမြဲ စီစဉ်ပေးနေတတ်တာ" ဟု ဒေါ်သီတာက မျက်ရည်သုတ်ရင်း ပြောပြသည်။
ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ အဖေသည် ဘဝတစ်ခုလုံးကို မိသားစုနှစ်ခုလုံးအတွက် အားသွန်ခွန်စိုက် လုပ်ကိုင်ပေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အဖေ အမြဲတမ်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတတ်သည်မှာ အလုပ်ကြောင့်တင် မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဖိစီးမှုများကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အဖေသည် မိသားစုနှစ်ခုလုံးအပေါ် တာဝန်ကျေရန် ကြိုးစားရင်း သူ့ကိုယ်သူ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။
အပိုင်း () - ညီအစ်ကိုကြားက တိတ်ဆိတ်မှု
ထိုညတွင် ကျွန်တော် မင်းခန့်၏ အခန်းမှာပင် အိပ်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးနေသည်။ မင်းခန့်က အဖေ့အကြောင်း သူသိသမျှကို ပြောပြသည်။ အဖေသည် သူ့ကို စာသင်ပေးသည့်အခါတိုင်း "မင်းမှာ ကိုကြီးတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူက အရမ်းတော်တာ၊ မင်းလည်း သူ့လိုဖြစ်အောင် ကြိုးစားရမယ်" ဟု အမြဲ ပြောလေ့ရှိကြောင်း သိရသည်။
"ကိုကြီး... ကျွန်တော် ကိုကြီးကို အမြဲ မြင်ချင်ခဲ့တာ။ အဖေက ကိုကြီးရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးတွေကို ကျွန်တော့်ကို ပြဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က အဖေ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်နေတော့ ကိုကြီးဆီကို လာခွင့်မရှိဘူးလေ" ဟု မင်းခန့်က ဝမ်းနည်းစွာ ဆိုသည်။
ကျွန်တော် မင်းခန့်ကို ကြည့်ရင်း သနားစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည်လည်း အဖေ့သားပင် ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း အဖေ့အချစ်ကို တစ်ဝက်သာ ရရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်သည် ရန်ကုန်မှာ အဖေ့အနားမှာ အမြဲရှိခဲ့သော်လည်း၊ သူကတော့ အဖေလာမည့် ရက်ကိုသာ ငံ့လင့်စောင့်စားခဲ့ရသူ မဟုတ်ပါလား။
အပိုင်း () - နောင်တနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း
နောက်တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော် အဖေ လာနေကျ နေရာများကို လိုက်ကြည့်မိသည်။ ဤမြို့လေးရှိ ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် စာကြည့်တိုက်ကလေးတွင် အဖေသည် အလှူအတန်းများစွာ လုပ်ခဲ့သည်ကို တွေ့ရသည်။ အဖေသည် လူအများ၏ ချစ်ခင်လေးစားမှုကို ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက အဖေ့ကို "လူတော်လူကောင်းကြီး" ဟု ချီးမွမ်းကြသည်။
ကျွန်တော် စဉ်းစားမိသည်။ အဖေသည် အမှားတစ်ခု လုပ်ခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ထိုအမှားကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် နောက်ထပ် ကောင်းမှုများစွာဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည်။ အဖေသည် သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်လား၊ သို့မဟုတ် ဘဝ၏ ကံကြမ္မာလှည့်ကွက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေသည့် လူသားတစ်ယောက်လား။
ဒိုင်ယာရီ၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာတွင် အဖေက ဤသို့ ရေးထားသည်။ "မင်းထက်... သား ဒါကို ဖတ်နေရချိန်မှာ အဖေ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သားကို အဖေ တောင်းပန်ပါတယ်။ အဖေ့ရဲ့ အတ္တကြောင့် သားတို့အားလုံး နာကျင်ရမှာကို အဖေ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းခန့်ကိုတော့ မစွန့်လွှတ်ပါနဲ့။ သူဟာ မင်းရဲ့ ညီအရင်းတစ်ယောက်ပါပဲ။ အဖေ့အပြစ်တွေကို သားကပဲ ဆေးကြောပေးပါ"
အပိုင်း () - အမေ့ဆီက ဖုန်းစာသား
ကျွန်တော် မြို့ငယ်လေးမှာ ရှိနေစဉ် အမေ့ဆီက ဖုန်းလာသည်။ အမေ့အသံက တုန်ရီနေသည်။ "သား... အိမ်က အဖေ့စာတိုက်ပုံးထဲမှာ စာတစ်စောင် တွေ့တယ်၊ သားအဖေက သားဆီကို ရည်ညွှန်းပြီး ရေးထားတာ"
ကျွန်တော် အမေ့ကို အေးအေးဆေးဆေး နေရန်နှင့် ကျွန်တော် ချက်ချင်း ပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ ဒေါ်သီတာနှင့် မင်းခန့်ကို နှုတ်ဆက်သည့်အခါ ကျွန်တော်တို့အားလုံး၏ မျက်ဝန်းများတွင် နားလည်မှုများ ရှိနေကြပြီ။
"ကိုကြီး... ကိုကြီး ကျွန်တော်တို့ဆီကို နောက်လည်း လာပါဦးနော်" ဟု မင်းခန့်က ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ပြီး ပြောသည်။ ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "လာမှာပေါ့ ညီလေး... မင်းဟာ ငါ့ညီပဲဥစ္စာ"
ထိုစကားလုံးက ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို နွေးထွေးသွားစေသည်။ မုန်းတီးမှုများ နေရာတွင် သွေးသားရင်းချာ သံယောဇဉ်က အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။
အပိုင်း () - အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ခြင်း
ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်သည့်အခါ အမေသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ကိုင်ပြီး ထိုင်နေသည်။ အမေ့မျက်နှာက တည်ငြိမ်လွန်းနေသဖြင့် ကျွန်တော် ကြောက်ရွံ့မိသည်။ အမေသည် အားလုံးကို သိသွားပြီလား။
"သား... အဖေက အမေ့ကို အားလုံး ပြောပြသွားခဲ့တယ်" ဟု အမေက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်တော် အံ့သြသွားသည်။ "ဘယ်တုန်းကလဲ အမေ"
"အဖေ မဆုံးခင် တစ်လအလိုမှာ အမေ့ကို တောင်းပန်ပြီး အားလုံး ပြောပြခဲ့တာ။ အမေကတော့ ဝမ်းနည်းလွန်းလို့ သားကို မပြောပြခဲ့တာပါ။ အဖေက ပြောတယ်၊ သားဟာ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီမို့ သားကိုယ်တိုင် အမှန်တရားကို ရှာဖွေနိုင်အောင် သူ လမ်းစတွေ ချန်ထားခဲ့မယ်တဲ့"
ကျွန်တော် မှင်တက်သွားသည်။ အဖေသည် အားလုံးကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမေသည် အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့သလား။ အမေက ပြုံးလိုက်သည်။ "ခွင့်လွှတ်တာပေါ့ သားရယ်။ အဖေဟာ အမေတို့အပေါ် ဘယ်တုန်းကမှ မပြောင်းလဲခဲ့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခုကြောင့် သူ ဘဝမှာ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းခဲ့ရမလဲဆိုတာ အမေ ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်"
အပိုင်း () - မိသားစုသစ်၏ စတင်ခြင်း
တစ်လခန့် ကြာပြီးနောက် ကျွန်တော်နှင့် အမေသည် မင်းခန့်တို့ရှိရာ မြို့လေးသို့ ခရီးထွက်ခဲ့ကြသည်။ အမေနှင့် ဒေါ်သီတာ တွေ့ဆုံသည့် အခိုက်အတန့်သည် ကျွန်တော့်ဘဝတွင် အမှတ်ရစရာ အကောင်းဆုံး မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်လှဲတကင်း မရှိသော်လည်း၊ တူညီသော ဆုံးရှုံးမှုနှင့် တူညီသော ချစ်ခြင်းတရားများဖြင့် အပြန်အလှန် လေးစားမှု ရှိနေကြသည်။
မင်းခန့်က အမေ့ကို ကန်တော့သည်။ အမေကလည်း မင်းခန့်ကို သားအရင်းတစ်ယောက်လိုပင် ချစ်ခင်စွာ ထွေးပွေ့သည်။ အဖေ ချန်ထားခဲ့သော မိသားစုနှစ်ခုသည် ယခုအခါတွင် မိသားစုကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့ပြီ။
အပိုင်း () - မမေ့နိုင်သော အဆုံးသတ်
နေဝင်ရီတရော အချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့အားလုံး အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ကြသည်။ ကားပေါ်သို့ မတက်မီ ကျွန်တော် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အဖေ၏ ပျဉ်ထောင်အိမ်လေးက ညနေခင်း နေရောင်အောက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။
အဖေပြောမပြခဲ့သည့် နောက်ထပ်မိသားစုဆိုသည်မှာ အမှန်တော့ အဖေ့ဘဝ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ အဖေ ချန်ထားခဲ့သည့် ချစ်ခြင်းတရား၏ အကြွင်းအကျန်များသာ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်၏ တန်ဖိုးကို သူကျူးလွန်ခဲ့သည့် အမှားတစ်ခုတည်းနှင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ကြောင်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် မင်းခန့်၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။ "ညီလေး... နောက်လ ကိုကြီးဆီကို လာလည်နော်"
"ဟုတ်ကဲ့ ကိုကြီး"
ကားလေးသည် မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာလာသည်။ လမ်းဘေးက သစ်ပင်ကြီးများသည် အနောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော်တို့၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် ဘဝလမ်းခရီးကတော့ အလင်းရောင်များဖြင့် လင်းလက်နေသည်။ အဖေသည် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မေတ္တာတရားများကတော့ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကြားတွင် ထာဝရ ရှင်သန်နေတော့မည် ဖြစ်သည်။
ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားသလို ခံစားရသည်။ အဖေပြောမပြခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ချက်သည် ယခုအခါတွင် ကျွန်တော်တို့အားလုံးကို ပို၍ ခိုင်မြဲစေခဲ့သော သံယောဇဉ်ကြိုးတစ်မျှင် ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။
(ပြီးပါပြီ)