မင်္ဂလာနှစ်(၁၀)ပြည့်နေ့မှာ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရား
မင်္ဂလာနှစ်()ပြည့်နေ့မှာ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရား
အခန်း ()
မနက်ခင်းရဲ့ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်ကို ကျရောက်နေပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အေးစက်တုန်ရီနေတုန်းပဲ။ ဒီနေ့က ကျွန်တော်နဲ့ မေရဲ့ မင်္ဂလာသက်တမ်း () နှစ်ပြည့်တဲ့နေ့။ ဘေးနားက ခုတင်တစ်ဝက်ကတော့ အေးစက်လို့နေပြီ။ မေ နိုးနေတာ ကြာပြီထင်တယ်။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်မိတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လောက်ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေထက် တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ပိုပြီး နေရာယူလာခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ စိန်လက်စွပ်ဘူးလေးက ဝေဝါးနေတယ်။ ဒီနေ့မှာတော့ အားလုံးကို ပြန်ပြင်ဆင်ဖို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။
အခန်း ()
လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ကျွန်တော်တို့မှာ ဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ "မင်းကို ငါ ချမ်းချမ်းသာသာ ထားနိုင်အောင် ကြိုးစားမယ်" လို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီကတိကို တည်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော် ရူးရူးမူးမူး အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။ ကုမ္ပဏီမှာ ရာထူးတက်ဖို့၊ ပိုက်ဆံအများကြီးရဖို့ပဲ ကျွန်တော် အာရုံစိုက်ခဲ့တာ။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် မေ ချက်ထားတဲ့ ထမင်းဝိုင်းက အေးစက်နေတတ်သလို၊ မေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကလည်း တဖြည်းဖြည်း အသက်မဲ့လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကို "အိမ်ထောင်သက်ရင့်လာလို့ပဲ" ဆိုပြီး လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက မေ့ရဲ့ အဖော်မဲ့မှုတွေအပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
အခန်း ()
လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး မေ ဖုန်းတွေ ခဏခဏ လာတတ်တယ်။ ကျွန်တော် အနားရောက်ရင် သူ ဖုန်းကို အမြန်ပိတ်ပစ်တယ်။ အပြင်ကိုလည်း ခဏခဏ ထွက်တတ်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ သံသယမီးတွေ တောက်လောင်ခဲ့တယ်။ "မင်း အပြင်မှာ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်မေးမြန်းခဲ့တဲ့ ညပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့တယ်။ မေကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မျက်ရည်ပဲ ကျနေတတ်တယ်။ "ရှင် ကျွန်မကို မယုံဘူးလား" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အထင်အမြင်သေးတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ နာကျင်အောင် ပြောခဲ့မိတယ်။ "ငါ ရှာကျွေးထားလို့ မင်း ဒီလို စံနေရတာ" ဆိုတဲ့ စကားမျိုးအထိ ကျွန်တော် ရိုင်းစိုင်းခဲ့မိတယ်။
အခန်း ()
ဒီနေ့ မင်္ဂလာနှစ်ပတ်လည်နေ့မှာ ကျွန်တော် မေ့ကို အံ့အားသင့်သွားအောင် လုပ်ဖို့ စောစောအိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ မေရှိမနေဘူး။ မေ့ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲက စားပွဲပေါ်မှာ စာအိတ်တစ်အိတ်နဲ့ ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်းတချို့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ရင်နေပြီ။ "ကင်ဆာ... နောက်ဆုံးအဆင့်" တဲ့။ စာရွက်ပေါ်က စာလုံးတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။ မေ အပြင်ကို ခဏခဏ ထွက်နေတာက ဖောက်ပြန်ဖို့မဟုတ်ဘဲ ဆေးရုံတက်ဖို့၊ ဆေးသွင်းဖို့ ဖြစ်နေခဲ့တာလား။ ကျွန်တော် အသည်းအသန် ရှာဖွေမိတော့ စားပွဲအံဆွဲထဲက ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
အခန်း ()
ဒိုင်ယာရီထဲမှာ မေ ရေးထားတဲ့ စာသားတွေက ကျွန်တော့်ကို လူသတ်သမားတစ်ယောက်လို ခံစားရစေတယ်။
"ဒီနေ့ ကိုကို ကျွန်မကို ရိုက်မလိုတောင် လုပ်တယ်... ကျွန်မ သွေးအန်နေတာကို ကိုကို မမြင်ဘူး။ ကိုကို့စိတ်ထဲမှာ အလုပ်တွေနဲ့ ကျွန်မအပေါ် သံသယတွေပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်မ ရောဂါအကြောင်း ပြောပြရင် ကိုကို့အလုပ်တွေ ပျက်မှာစိုးလို့ ကျွန်မ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။ ကိုကို အောင်မြင်နေတာကို မြင်ရတာနဲ့တင် ကျွန်မ ကျေနပ်ပါတယ်။"
ကျွန်တော် ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို အမြဲတမ်း အပြစ်တင်ခဲ့တာ။ သူမရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို အပြစ်တစ်ခုလို မြင်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ရှာဖွေခဲ့တဲ့ စည်းစိမ်တွေ၊ အောင်မြင်မှုတွေက အခုတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။
အခန်း ()
ကျွန်တော် မေ့ဆီကို ဖုန်းခေါ်တယ်... မကိုင်ဘူး။ ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ အရေးပေါ်ခန်းရှေ့မှာ မေ့ရဲ့ အမေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ယောက္ခမဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ကို မြင်တာနဲ့ ပါးရိုက်ချလိုက်တယ်။ "မင်း အခုမှ ရောက်လာသလား... ငါ့သမီးက မင်းကို စိတ်မပူစေချင်လို့ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ တားနေခဲ့တာ။ မင်းကတော့ သူ့ကို စိတ်ဆင်းရဲအောင်ပဲ လုပ်ခဲ့တယ်" တဲ့။ ကျွန်တော် အခန်းထဲကို ပြေးဝင်သွားတဲ့အချိန်မှာ မေက အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေကြားမှာ ငြိမ်သက်နေပြီ။ သူမရဲ့ လက်ကလေးက အေးစက်နေတယ်။ ကျွန်တော် ယူလာတဲ့ စိန်လက်စွပ်လေးကို သူမလက်မှာ စွပ်ပေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူမလက်ချောင်းလေးတွေက တောင့်တင်းနေပြီ။
အခန်း ()
"မေ... ကိုကို တောင်းပန်ပါတယ်... ကိုကို မှားသွားတယ်... နိုးလာပါဦး" လို့ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ အော်ဟစ်နေပါစေ၊ စက်ပစ္စည်းတွေရဲ့ မြည်သံကလွဲလို့ ဘာမှ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ မင်္ဂလာနှစ် () ပြည့်နေ့မှာ ကျွန်တော် ရလိုက်တဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ပေးချင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် အောင်မြင်မှုတွေကို လိုက်ဖမ်းနေတုန်းမှာ ဘေးနားက တန်ဖိုးအရှိဆုံး လူသားကို နင်းခြေခဲ့မိတာ။
အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ အိမ်ကြီးရိမ်ကြီး ရှိတယ်၊ ကားကောင်းကောင်း ရှိတယ်၊ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပစ္စည်းတွေကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြမယ့်သူ၊ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြိုနေမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတတ်တာမှန်ပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောင်တကတော့ ပြန်ပြင်ဆင်ခွင့်တောင် မရှိတော့တဲ့ ငရဲတစ်ခုလိုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုနောက်ကွယ်မှာ သင်မသိနိုင်တဲ့ စတေးမှုတွေ ရှိနေတတ်ပါတယ်။ အနားမှာရှိနေတုန်း တန်ဖိုးမထားရင်၊ မရှိတော့တဲ့အခါ ရလာမယ့် နောင်တက သင့်ဘဝကို တစ်သက်လုံး လောင်မြိုက်နေပါလိမ့်မယ်။