အပျိုစင်ရဲ့ ငိုကြွေးသံ

 အပျိုစင်ရဲ့ ငိုကြွေးသံ

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ကာလသည် ကျေးလက်တောရွာလေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းဘေးမှ တိုက်ခတ်လာသော လေအေးအေးတို့က သစ်ပင်အုပ်များကြားမှ တိုးဝှေ့ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ထွက်ပေါ်လာသော တရှဲရှဲ အသံများသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံနှင့်ပင် ဆင်တူလှသည်။ ထိုအသံများကြားတွင် နွယ်နီတစ်ယောက်တည်း မြစ်ကမ်းပါးယံရှိ ညောင်ပင်ကြီးအောက်တွင် ထိုင်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် မျက်ရည်ဥများက ဝဲခိုလျက်ရှိပြီး ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ နွယ်နီ၏ အလှတရားသည် ရွာကလေး၏ ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ ထိုအလှတရားသည်ပင် သူမအတွက် ကျိန်စာတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေရရှာသည်။ ညနေခင်း၏ လှပသော ဆည်းဆာရောင်သည် သူမ၏ ဖြူစင်သော ဘဝထဲသို့ မှောင်မိုက်သော အရိပ်အယောင်များကို ယူဆောင်လာတော့မည်ကို သူမ ကြိုတင်ခံစားနေရသည်။

ရွာကလေး၏ အစွန်အဖျား၊ ဝါးခြံစည်းရိုးလေးများဖြင့် ကာရံထားသော အိမ်ကလေးဆီသို့ နွယ်နီ ခြေလှမ်းလေးများ လေးလံစွာဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် ဆေးတံသောက်ရင်း ထိုင်နေသော ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးဘတင်၏ မျက်နှာသည် တင်းမာခက်ထန်နေသည်။ နွယ်နီ့ကို မြင်မြင်ချင်း ဦးဘတင်က ဆေးတံကို ဘေးသို့ချလိုက်ပြီး လေသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ညည်းကို မြို့က သူဌေးကြီး ဦးသာဒွန်းဆီ ပေးစားဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ၊ ဒါဟာ ငါတို့မိသားစုရဲ့ ကြွေးမြီတွေကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော လမ်းပဲ ဟု ဆိုလာသည်။ နွယ်နီ့ ရင်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမတွင် ချစ်ရသူ ရှိနေသည်မဟုတ်သော်လည်း မိမိမချစ်မနှစ်သက်သော၊ အသက်အရွယ်အားဖြင့် အဖေနှင့် မတိမ်းမယိမ်းရှိလှသော သူဌေးကြီးတစ်ဦး၏ သိမ်းပိုက်မှုကို ခံရတော့မည်ဟူသော အသိက သူမ၏ ပျိုမြစ်သော နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ရွာကလေးသို့ အမည်မသိ လူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသူကား မြို့မှ ပန်းချီဆရာဟု ဆိုသော ကိုမင်းသူ ဖြစ်သည်။ ကိုမင်းသူသည် ရွာကလေး၏ သဘာဝအလှတရားများကို ပန်းချီဆွဲရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများက နွယ်နီ့အပေါ်တွင်သာ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။ မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ရေခပ်ဆင်းလာသော နွယ်နီ့ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ ကိုမင်းသူ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားသည်။ နွယ်နီ့၏ မျက်နှာလေးသည် လှပသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မြင်တွေ့နေရသော နက်ရှိုင်းသော ဝေဒနာများကို သူ ခံစားမိသည်။ ကိုမင်းသူသည် သူ၏ ပန်းချီကားထဲတွင် နွယ်နီ့၏ အလှကို မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ငိုကြွေးသံကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေမိသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကိုမင်းသူနှင့် နွယ်နီတို့ကြားတွင် မည်သူမျှ မသိသော သံယောဇဉ်ကြိုးလေး တစ်မျှင် စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ဆုံဖြစ်ကြတိုင်း စကားများစွာ မပြောဖြစ်ကြသော်လည်း တစ်ဦး၏ ခံစားချက်ကို တစ်ဦးက သိမြင်နေကြသည်။ နွယ်နီသည် ကိုမင်းသူအား သူမ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းနှင့် ကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲများကို ရင်ဖွင့်ပြောပြချင်သော်လည်း သူမ၏ ရှက်ကြောက်စိတ်နှင့် မိသားစုအပေါ် ထားရှိသော တာဝန်သိစိတ်တို့က တားဆီးနေခဲ့သည်။ ကိုမင်းသူကလည်း နွယ်နီ့အား ကူညီလိုသော်လည်း သူသည် ဧည့်သည်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသည့်အတွက် ရှေ့ဆက်တိုးရန် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ တင်းမာမှုနှင့် သံယောဇဉ်တို့သည် ဆောင်းဦးပေါက် မြူနှင်းများကဲ့သို့ ဝေဝါးလျက် ရှိနေခဲ့သည်။

တစ်ညတွင်တော့ နွယ်နီ့အိမ်၌ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဦးသာဒွန်း၏ တပည့်များ ရောက်ရှိလာပြီး ဦးဘတင်အား ကြွေးမြီကိစ္စဖြင့် ရာဇသံပေးကြသည်။ နွယ်နီ့ကို နောက်အပတ်တွင် မြို့သို့ ခေါ်သွားမည်ဟု အမိန့်ပေးသံကို နွယ်နီ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ ရင်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်နှင့် နာကျည်းစိတ်တို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ အပျိုစင်ဘဝ၏ ဖြူစင်မှုနှင့် လွတ်လပ်မှုကို အနိုင်အထက် သိမ်းပိုက်ခံရတော့မည်ဟူသော အသိက သူမကို ရူးမတတ် ဖြစ်စေသည်။ ထိုညက နွယ်နီ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ငိုနေမိသည်။ သူမ၏ ငိုကြွေးသံသည် အိမ်အပြင်ဘက်ရှိ လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသော်လည်း မည်သူမျှ ကြားနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။ လမင်းကြီးသည်ပင် သူမ၏ ဒုက္ခကို မကြည့်ရက်သကဲ့သို့ တိမ်တိုက်များနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကိုမင်းသူသည် နွယ်နီ့ကို မြစ်ကမ်းဘေးရှိ ပန်းချီဆွဲသည့် နေရာ၌ စောင့်နေခဲ့သည်။ နွယ်နီ ရောက်လာသောအခါ သူမ၏ ဖောင်းအစ်နေသော မျက်ဝန်းများကို မြင်ရုံဖြင့် အခြေအနေတစ်ခုခု ထူးခြားနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ နွယ်နီသည် ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ ကိုမင်းသူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တော့သည်။ ကိုမင်းသူသည် သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး စိတ်မပူရန်နှင့် တစ်ခုခု ကူညီပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ကတိပေးသည်။ သို့သော်လည်း နွယ်နီ့အတွက်မူ ထိုကတိစကားများသည် ဝေးလံလွန်းလှသော မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ဘဝသည် ရောင်းချခံထားရသော ကုန်စည်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဟု သူမ ခံစားနေရသည်။

ရွာကလေးအတွင်း၌ ကောလဟလသတင်းများ ပျံ့နှံ့လာသည်။ နွယ်နီနှင့် မြို့က ပန်းချီဆရာတို့ ခိုးရာလိုက်ပြေးတော့မည်ဟူသော သတင်းက ဦးဘတင်၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားသည်။ ဦးဘတင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် နွယ်နီ့ကို အိမ်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်သည်။ ကိုမင်းသူသည်လည်း ရွာလူကြီးများ၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် ရွာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ရတော့သည်။ သူသည် နွယ်နီ့ကို မကယ်တင်နိုင်ဘဲ ထားခဲ့ရတော့မည်လားဟူသော အတွေးဖြင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူသည် အရှုံးမပေးလိုပေ။ နွယ်နီ့အား ကယ်ထုတ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို တိတ်တဆိတ် ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဦးသာဒွန်းက သူ၏ အဆောင်အယောင်များဖြင့် နွယ်နီ့ကို လာရောက်ခေါ်ယူရန် ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နွယ်နီ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားမည့် နေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ရွာကလေးတစ်ခုလုံးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော်လည်း လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင်တော့ မလိုလားအပ်သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို စောင့်ကြည့်နေကြသည့်အလား တင်းမာနေကြသည်။ နွယ်နီသည် အလှပဆုံး အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားရသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့နေသည်။ ဦးသာဒွန်း၏ ကားကြီး ရွာထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ နွယ်နီ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ဟူသမျှ ပျောက်ဆုံးသွားရသည်။ သူမသည် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဦးဘတင်သည်လည်း သူ၏ သမီးကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာလွှဲထားမိသည်။ သူ၏ အတ္တနှင့် အမှားများက သမီးဖြစ်သူ၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေသည်ကို သူ သိနေသော်လည်း နောက်မဆုတ်နိုင်တော့ပေ။

ထိုစဉ် လူအုပ်ကြားထဲမှ ကိုမင်းသူ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် စာအိတ်တစ်အိတ်နှင့် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ပါလာသည်။ သူသည် ဦးသာဒွန်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ဤမိန်းကလေးကို ခင်ဗျား ယူသွားလို့ မရဘူး ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ဦးသာဒွန်း၏ လူများက ကိုမင်းသူကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသော်လည်း သူက မကြောက်မရွံ့ဘဲ ဆက်ပြောသည်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ ရွာက ပေးစရာရှိတဲ့ ကြွေးမြီအားလုံးကို ဆပ်ပေးမယ်၊ ဒီမှာ ငွေတွေ၊ ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစု ဂုဏ်သိက္ခာပဲ ဟု ဆိုကာ စာရွက်စာတမ်းအချို့ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ကိုမင်းသူသည် တကယ်တော့ မြို့မှ နာမည်ကြီး သူဌေးတစ်ဦး၏ သားဖြစ်ပြီး သူ၏ ဝါသနာအရ ပန်းချီဆွဲရန် လှည့်လည်သွားလာနေသူ ဖြစ်သည်။

အခြေအနေများက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဦးသာဒွန်းသည် ကိုမင်းသူ၏ မိသားစု နောက်ခံကို သိရှိသွားသောအခါ ဆက်လက် တင်းမာမနေဝံ့တော့ဘဲ ဆုတ်ခွာသွားရတော့သည်။ ရွာသူရွာသားများမှာလည်း အံ့အားသင့်လျက် ရှိနေကြသည်။ ဦးဘတင်သည်လည်း သူ၏ အမှားကို နောင်တရကာ နွယ်နီ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်တောင်းပန်ရှာသည်။ နွယ်နီသည် ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များ ထပ်မံ စီးကျလာပြန်သည်။ သို့သော် ယခုမျက်ရည်ကား နာကျင်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လွတ်မြောက်ခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကိုမင်းသူသည် နွယ်နီ့လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမကို အကာအကွယ်ပေးမည့်သူအဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့သည်။

နွယ်နီနှင့် ကိုမင်းသူတို့သည် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဆုံတွေ့ကြသည်။ ယခုတစ်ခါတွင်တော့ သူတို့၏ မျက်နှာထက်၌ အပြုံးများ ပွင့်လန်းနေသည်။ ကိုမင်းသူက နွယ်နီ့ကို မြို့သို့ လိုက်ခဲ့ရန် ခေါ်ယူသည်။ နွယ်နီသည် သူမ ချစ်မြတ်နိုးသော ရွာကလေးနှင့် မြစ်ကြီးကို လှည့်ကြည့်ရင်း သူမ၏ ဘဝသစ်ကို စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နားထဲတွင် ယခင်က ကြားခဲ့ရသော ငိုကြွေးသံများအစား ယခုအခါတွင်တော့ ငှက်ကလေးများ၏ တေးသံနှင့် လေပြေညင်း၏ တိုးဝှေ့သံများကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။ သူမ၏ အပျိုစင်ဘဝသည် ဒုက္ခတွင်းထဲမှ လွတ်မြောက်ကာ လှပသော အနာဂတ်ဆီသို့ ပျံသန်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နေဝင်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်ကလေးများ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်လာသည်။ ဧရာဝတီမြစ်ရေသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ စီးဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ နွယ်နီနှင့် ကိုမင်းသူတို့ စီးနင်းလိုက်ပါသွားသော လှေကလေးသည် မြစ်ကြောင်းအတိုင်း ဝေးရာသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။ ကမ်းစပ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ညောင်ပင်ကြီးသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ အချစ်နှင့် လွတ်မြောက်မှုကို သက်သေထူလျက် ရှိနေတော့သည်။ နွယ်နီ၏ မျက်ရည်စက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ထိုငိုကြွေးသံတို့သည် သူမအား ပိုမို ခိုင်မာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန် သင်ခန်းစာပေးခဲ့သည်။ အမှောင်ထုသည် ကွယ်ပျောက်၍ အလင်းရောင်သည် သူမ၏ ဘဝထဲသို့ ထာဝရ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မမေ့နိုင်သော ဤပုံပြင်လေးသည် ရွာကလေး၏ ရာဇဝင်တွင် အချစ်နှင့် သတ္တိ၏ ပြယုဂ်တစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သတည်း။