ဖောက်ပြန်တဲ့ မိန်းမ
ဖောက်ပြန်တဲ့ မိန်းမ
အခန်းတစ် — အခြေတည်ခြင်း
ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ကောင်းကင်ဟာ နှင်း ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကြောင့် အမြဲတမ်း သာယာခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ ဆင်းရဲခြင်း၊ ချမ်းသာခြင်းတွေကို အတူတူ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြတဲ့ အချိန်တွေမှာ နှင်းဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အားအင်အဖြစ်ဆုံး နံရံတစ်ခုပါ။ ကျွန်တော်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ကြိုးစားရတဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်၊ သူမကတော့ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ကလေးထဲမှာ ရယ်မောသံတွေ၊ နွေးထွေးတဲ့ ဟင်းနံ့တွေ အမြဲရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အသက်ထက်မက ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်တော့်ကို နောက်ပိုင်းမှာ အရှင်လတ်လတ် သတ်ပစ်လိမ့်မယ်လို့ အိမ်မက်ထဲတောင် ထည့်မမက်ခဲ့ဖူးဘူး။
အခန်းနှစ် — ဆက်နွယ်မှု
လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကစပြီး နှင်း ပြောင်းလဲလာတယ်။ အရင်လို ကျွန်တော်ပြန်လာချိန်မှာ တံခါးဝကနေ ဆီးကြိုတာမျိုး မရှိတော့ဘူး။ ဖုန်းကို အမြဲတမ်း အသံပိတ်ထားပြီး တစ်ဖက်ကို လှည့်ကြည့်တတ်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်တာတွေ၊ ပြန်မခေါ်တာတွေ စိပ်လာတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ သူမဆီကနေ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မဝယ်ပေးဖူးတဲ့ အဖိုးတန်ရေမွှေးနံ့တွေ ရလာတတ်တယ်။ ကျွန်တော် မေးမိတိုင်း "သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်သွားလို့" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ အဆုံးသတ်တတ်တယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ သံသယဆိုတဲ့ အဆိပ်ပင်က တဖြည်းဖြည်း အမြစ်တွယ်လာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် သူမကို အရမ်းချစ်တာကြောင့် အဲဒီအဆိပ်ပင်ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်နုတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ နှင်းရဲ့ အေးစက်စက် အမူအရာတွေက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး နာကျင်စေခဲ့တယ်။
အခန်းသုံး — အလှည့်အပြောင်း
အဲဒီနေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုပါ။ ကျွန်တော် အလုပ်ကနေ စောစောပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်မှာ နှင်းမရှိဘူး။ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်စောင့်နေရင်း သူမရဲ့ အဝတ်ဗီရိုထဲကနေ ပြုတ်ကျနေတဲ့ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဟိုတယ်တစ်ခုရဲ့ ဘောက်ချာတွေနဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှိနေတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲက လူက ကျွန်တော်နဲ့လည်း မစိမ်းတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အထက်လူကြီး ဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ နှလုံးသားထဲမှာ အပ်နဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးဆွခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ "ဘာလို့လဲ နှင်းရယ်... ငါ မင်းကို ဘာတွေ လိုအပ်စေခဲ့လို့လဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲမှာ ထပ်ခါတလဲလဲ မြည်ဟည်းနေခဲ့တယ်။
အခန်းလေး — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
နှင်း အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ပျော့ခွေနေပြီး နွမ်းလျနေပုံရတယ်။ ကျွန်တော် သူမရှေ့ကို ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ ဘောက်ချာတွေကို ပစ်ချလိုက်တယ်။ သူမ တုန်လှုပ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ ဘာမှမပြောဘူး။ ငိုလည်းမငိုဘူး။ "ရှင် ထင်သလိုပါပဲ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းကိုပဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေက ထိန်းမရတော့ဘူး။ ကျွန်တော် သူမကို ရိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိန်းလိုက်ရတယ်။ "ဖောက်ပြန်တဲ့ မိန်းမ... မင်းကို ငါ ဒီလောက်ချစ်ခဲ့တာကို မင်းက ဒီလိုနဲ့ တုံ့ပြန်တယ်ပေါ့လေ" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ခဲ့မိတယ်။ သူမကတော့ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ပဲ အထုတ်အပိုးတွေ ပြင်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ တစ်ချက်ကလေးတောင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားတဲ့ သူမရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် အရူးတစ်ယောက်လို ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
အခန်းငါး — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ဘဝက ငရဲလိုပဲ။ အလုပ်မှာလည်း အဆင်မပြေ၊ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း နှင်းရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေက ကျွန်တော့်ကို နှိပ်စက်နေတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို မုန်းတယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောနေပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ သူမကို လွမ်းနေမိတာပါ။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အရက်တွေ အလွန်အကျွံသောက်ပြီး သူမဆီ ဖုန်းခေါ်မိတယ်။ သူမ မကိုင်ဘူး။ စာတိုတွေ ပို့မိတယ်။ "မင်း ဘာလို့ ဒါမျိုးလုပ်ရတာလဲ" လို့ မေးခဲ့ပေမဲ့ တစ်ဖက်ကနေ ဘာပြန်စာမှ ရောက်မလာခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်အထက်လူကြီးက အဂတိလိုက်စားမှုနဲ့ အဖမ်းခံရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ပိုပြီး ထူးဆန်းသွားတယ်။ နှင်းက ဘာလို့ အဲဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့တာလဲ။
အခန်းခြောက် — အရှိန်အဟုန်ပြင်းသော အဆုံးမှတ်
တစ်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာ ကျွန်တော့်ဆီကို ရှေ့နေတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ကို စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးတယ်။ အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ နှင်းရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဒိုင်ယာရီနဲ့ ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်းတွေ ပါလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စာတွေကို ဖတ်ရင်း လက်တွေ တုန်ရင်လာတယ်။ နှင်းမှာ ကုလို့မရတော့တဲ့ ဦးနှောက်အကျိတ်ရောဂါ ရှိနေတာ ကြာပြီတဲ့။ သူမ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကို မထိခိုက်စေချင်ဘူး။ ကျွန်တော်က သူမအပေါ် အရမ်းသံယောဇဉ်ကြီးမှန်း သိလို့ သူမ သေသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် နာကျင်ရမှာထက် မုန်းတီးသွားတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ သူမ တွေးခဲ့တာ။
တကယ့်အမှန်တရားကတော့... ကျွန်တော့်အထက်လူကြီးက နှင်းရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ပါ။ သူက နှင်းရဲ့ ရောဂါအခြေအနေကို သိလို့ ကူညီပေးနေတာ ဖြစ်ပြီး နှင်းက ကျွန်တော့်ကို လိမ်ညာဖို့အတွက် သူ့ကို အကူအညီတောင်းခဲ့တာ။ ဟိုတယ်မှာ တွေ့တာကလည်း နှင်းရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေအတွက် ငွေကြေးစုဆောင်းဖို့နဲ့ ကျွန်တော့်ကို အထင်လွဲအောင် လုပ်ဖို့ ပြကွက်တွေပါပဲ။ နှင်းဟာ ကျွန်တော့်ကို သူမမရှိတော့တဲ့နောက်ပိုင်းမှာ အားကိုးရာမဲ့မဖြစ်အောင် သူမရဲ့ အာမခံကြေးတွေအားလုံးကို ကျွန်တော့်နာမည်နဲ့ လွှဲထားခဲ့တယ်။ သူမဟာ ဖောက်ပြန်တဲ့ မိန်းမ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်အတွက် အသက်ကိုတောင် စတေးသွားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။
အခန်းခုနစ် — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်တော် နှင်းရှိရာ ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့ပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခွန်းမှ နှုတ်မဆက်ဘဲ အထီးကျန်စွာနဲ့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။ သူမရဲ့ အလောင်းဘေးမှာ ဒူးထောက်ရင်း ကျွန်တော် အသံကုန် အော်ငိုမိတယ်။ "နှင်းရယ်... ကိုယ့်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။ မင်းကို မုန်းရတာက မင်းကို ဆုံးရှုံးရတာထက် ပိုနာကျင်ရတယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောမိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေ၊ အထင်လွဲမှုတွေက သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ငရဲဖြစ်စေခဲ့ပြီ။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်လိုပါပဲ၊ တစ်ခါအက်သွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး။
ဒီနေ့အထိ ကျွန်တော် မှန်ထဲကို ကြည့်တိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာနေမိတုန်းပဲ။ အချစ်မှာ အနစ်နာခံခြင်းဆိုတာ ရှိသလို၊ အဲဒီအနစ်နာခံခြင်းက တစ်ခါတလေမှာ တစ်ဖက်လူအတွက် တစ်သက်လုံး ပျောက်ကွယ်မသွားနိုင်တဲ့ နောင်တတွေ ဖြစ်စေတတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - အမှန်တရားကို မသိဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်းသည် နောင်တဟူသော အကျဉ်းထောင်ထဲသို့ မိမိကိုယ်ကို ပိတ်လှောင်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ ယုံကြည်မှုသက်သက်မဟုတ်ဘဲ အပြန်အလှန် နားလည်ခွင့်လွှတ်နိုင်စွမ်းလည်း ဖြစ်သည်။