သုံးပွင့်ဆိုင် အိမ်ထောင်ရေး
သုံးပွင့်ဆိုင် အိမ်ထောင်ရေး
မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့တာပါ။ အိမ်ထောင်သက် ခုနစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာဟာ ခိုင်မာတဲ့ ကျောက်တိုင်တစ်ခုလို ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ အဲဒီကျောက်တိုင်ဟာ သဲနဲ့ဆောက်ထားတဲ့ နန်းတော်တစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်မ နာမည်က မေ။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စာရင်းကိုင်မန်နေဂျာအဖြစ် လုပ်ကိုင်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း ကိုမင်းနဲ့အတူ ဘဝကို အကောင်းဆုံး တည်ဆောက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က ကိုမင်းကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ကိုးကွယ်တာပါပဲ။ သူ ဘာပဲပြောပြော၊ ဘယ်သွားသွား ကျွန်မ မမေးခွန်းထုတ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို တွင်းနက်ကြီးထဲ တွန်းပို့လိုက်တာပါ။
စတင်ခဲ့တာကတော့ ဖုန်းထဲက စာတိုလေးတွေဆီကပါ။ ကျွန်မ ပို့လိုက်တဲ့ "ညစာစားပြီးပြီလား" ဆိုတဲ့ စာကို သူ Seen ဖြစ်နေပေမဲ့ ပြန်စာမလာခဲ့ဘူး။ တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီ၊ နောက်ဆုံး တစ်ညလုံး သူ အိမ်ပြန်မလာတော့တဲ့အထိ ဖုန်းက အသံတိတ်နေခဲ့တယ်။ အရင်ကဆိုရင် အလုပ်ကိစ္စကြောင့်လို့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီကရတဲ့ ရေမွှေးနံ့က ကျွန်မ သုံးနေကျ ရေမွှေးနံ့ မဟုတ်တော့တဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အက်ကြောင်းတွေ စတင်ခဲ့ပြီ။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်မရဲ့ ရုံးခန်းထဲကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မ ကိုင်တွယ်ရတဲ့ ငွေစာရင်းတွေထဲမှာ သိန်းပေါင်း ထောင်ချီ ပျောက်ဆုံးနေတယ်တဲ့။ ကျွန်မ တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လက်မှတ်တွေက ကျွန်မရဲ့ လက်မှတ်တွေ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုမင်းဆီကို ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းဆက်ခဲ့ပေမဲ့ သူ ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီနေ့မှာပဲ ကျွန်မ အလုပ်ကနေ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရတယ်။ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေ အားလုံး တစ်စစီ ပျက်စီးသွားခဲ့တာ။
ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်လာတော့ အိမ်တံခါးက ပွင့်နေတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကိုမင်းနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ သူမ နာမည်က စန္ဒီတဲ့။ ကျွန်မ ထင်ထားတာက သူမဟာ ကိုမင်းရဲ့ အပျော်မယားပေါ့။ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
"ကိုမင်း... ဒါ ဘာတွေလဲ။ မေ အလုပ်ပြုတ်သွားပြီ။ ရှင် သိလား။ ပြီးတော့ ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ"
ကိုမင်းက ကျွန်မကို အေးစက်စက် ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မအတွက် ဂရုဏာ တစ်စက်မှ မပါတော့ဘူး။
"မင်း အလုပ်ပြုတ်တာ ငါ့ကြောင့်ပဲ မေ။ မင်းရဲ့ လက်မှတ်တွေကို ငါ သုံးခဲ့တာ။ အခု အဲဒီငွေတွေက စန္ဒီ့ဆီမှာ ရှိတယ်။ ငါတို့ နိုင်ငံခြား ထွက်တော့မှာ"
ကျွန်မ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ ချစ်ရတဲ့သူက ကိုယ့်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး ဒုက္ခပေးခဲ့တာလား။ စန္ဒီဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ထူးဆန်းနေတယ်။ သူမ မျက်လုံးထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ တွေ့နေရတယ်။
"ကိုမင်း... ရှင် ကျွန်မကို ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရသလား"
ကျွန်မရဲ့ အသံတွေက တုန်ယင်နေတယ်။ ကျွန်မ ဘဝ၊ ကျွန်မ အလုပ်၊ ကျွန်မ အချစ် အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ စန္ဒီက ကိုမင်းရဲ့ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျွန်မဆီကို တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာတယ်။
"မမ... ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ကျွန်မ ရှင်ခိုင်းတာတွေ အားလုံး လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင် ဒီလောက်ထိ ရက်စက်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့ဘူး"
စန္ဒီက ကျွန်မလက်ထဲကို ဖိုင်တွဲတစ်ခု ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကိုမင်းရဲ့ မတရားတဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေ၊ ကျွန်မကို ဘယ်လို ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထားတွေ အားလုံး ပါဝင်နေတယ်။ တကယ်တော့ စန္ဒီဟာ ကိုမင်းရဲ့ ချစ်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုမင်းက စန္ဒီ့ရဲ့ မိဘတွေကို အကြွေးတွေနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ပြီး သူမကို အသုံးချနေခဲ့တာပါ။ ကိုမင်းက စန္ဒီ့ကို မယားအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ ရာဇဝတ်မှုတွေမှာ အသုံးချဖို့ ကိရိယာတစ်ခုလို ထားခဲ့တာ။
"ရှင်... ရှင်က လူမဟုတ်ဘူး"
ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆွဲနှုတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ အားကိုးခဲ့တဲ့ ခင်ပွန်းက ကျွန်မကို ထောင်ထဲပို့ဖို့ ကြံစည်နေခဲ့တာ။
အခြေအနေတွေက မြန်ဆန်လွန်းပါတယ်။ စန္ဒီပေးတဲ့ အထောက်အထားတွေကြောင့် ကိုမင်း အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အောင်ပွဲ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အိမ်ထောင်ရေးလည်း ပျက်စီးသွားပြီ၊ အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူး၊ ယုံကြည်မှုတွေလည်း သေဆုံးသွားပြီ။ ကျွန်မမှာ ကျန်ခဲ့တာက အရှက်ရမှုနဲ့ အထီးကျန်မှုတွေပဲ။
ကျွန်မ အခု အိမ်အိုလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတယ်။ ဖုန်းထဲက ဓာတ်ပုံဟောင်းတွေကို ကြည့်ရင်း "ငါ ဘာတွေ မှားခဲ့သလဲ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးနေမိတယ်။ သုံးပွင့်ဆိုင် အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာမှာ ကျွန်မက အပြင်လူ ဖြစ်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက အသုံးချခံ သားကောင် သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့တာ။
လူတစ်ယောက်ကို အကန့်အသတ်မရှိ ယုံကြည်လိုက်တာဟာ ကိုယ့်လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်ပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ကျွန်မ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆုံးရှုံးမှုတွေကြားထဲကနေ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ အချစ်ဆိုတာ မျက်စိမှိတ် ယုံကြည်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင်ဆုံး ချစ်တတ်ဖို့ပဲ ဆိုတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အချစ်နဲ့ ပုံအပ်ပြီး ယုံကြည်ခြင်းထက်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိခြင်းက ပို၍ ခိုင်မာသော ဘဝကို တည်ဆောက်ပေးနိုင်သည်။ အချစ်ကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်ရခြင်းသည် ဘဝတစ်ခုလုံးကို ချောက်ထဲသို့ တွန်းပို့နိုင်သည်။