အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်တဲ့ ယောကျာ်း
အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်တဲ့ ယောကျာ်း
အခန်း (တစ်)
အိမ်ရှေ့ခန်းက နာရီသံက တချက်ချက်နဲ့ စည်းချက်မှန်မှန် မြည်နေပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကတော့ စည်းချက်ပျက်နေတာ ကြာပါပြီ။ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ထမင်းဟင်းတွေက အေးစက်လို့။ ဒီညလည်း မင်းသန့် အိမ်ပြန်နောက်ကျဦးမယ်ထင်တယ်။ အရင်ကဆိုရင် ကျွန်မဆီကို "နောက်ကျမယ်" ဆိုတဲ့ ဖုန်းလေးတစ်ချက်ဖြစ်ဖြစ်၊ မက်ဆေ့ချ်လေး တစ်စောင်ဖြစ်ဖြစ် ပို့တတ်တဲ့သူဟာ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ "ထမင်းစားပြီးပြီလား" ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ချ်ကိုတောင် မြင်လျက်နဲ့ အကြောင်းမပြန်တော့ဘူး။ ဖုန်းစခရင်ပေါ်က "Seen" ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်မနှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က သူ့ကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆုံးရှုံးရမှာကို ကြောက်နေတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်လား ကျွန်မကိုယ်တိုင်တောင် မဝေခွဲတတ်တော့ဘူး။
အခန်း (နှစ်)
ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက်တမ်း ငါးနှစ်အတွင်းမှာ မင်းသန့်ဟာ စံပြယောကျာ်းတစ်ယောက်ပါ။ မနက်ခင်းဆိုရင် နဖူးကို နမ်းပြီးမှ အလုပ်သွားတတ်တဲ့သူ၊ ဖျားနာရင် တစ်ညလုံး အိပ်ရေးပျက်ခံ ပြုစုတတ်တဲ့သူ။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိခဲ့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးဖြစ်ခဲ့သလို၊ ကျွန်မကလည်း သူ့ရဲ့ အရာရာလို့ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီယုံကြည်မှုတွေကပဲ အခုတော့ ကျွန်မကို ပြန်သတ်နေတဲ့ လက်နက်တွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မင်းသန့်ရဲ့ အင်္ကျီကော်လာမှာ ကပ်ပါလာတတ်တဲ့ ကျွန်မသုံးလေ့မရှိတဲ့ ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းနဲ့ မကြာခဏဆိုသလို ပေါ်လာတတ်တဲ့ "အရေးကြီးကိစ္စ" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ ကြည်လင်နေတဲ့ ရေပြင်ကို နောက်ကျိစေခဲ့ပြီ။
အခန်း (သုံး)
အချိုးအကွေ့က ပြီးခဲ့တဲ့လက စခဲ့တာ။ မင်းသန့် ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းဆီကို မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာတယ်။ "ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးပါ၊ မင်းရှိနေပေးလို့ ငါ အားရှိသွားပြီ" တဲ့။ ပို့တဲ့သူက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရင်လာတယ်။ ဖုန်းကို ပြန်ချထားလိုက်ပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကတော့ ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ။ အဲဒီညကစပြီး မင်းသန့်ဟာ ကျွန်မအတွက် သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့အခါ မျက်လုံးချင်း မဆုံတော့ဘူး။ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမူအရာမျိုး။ ကျွန်မ မေးချင်ပေမယ့် အဖြေက ကျွန်မမခံစားနိုင်တဲ့အရာ ဖြစ်နေမှာကို ကြောက်လို့ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့မိတယ်။
အခန်း (လေး)
ပဋိပက္ခတွေက တဖြည်းဖြည်း ပိုနက်ရှိုင်းလာတယ်။ ကျွန်မ တစ်နေ့မှာ သူအလုပ်သွားတယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားတဲ့နောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားမိတယ်။ သူသွားတာ ရုံးကို မဟုတ်ဘူး။ မြို့ပြင်က ဆေးရုံလေးတစ်ခုဆီကို။ အဲဒီမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူ့ကို စောင့်နေတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် တရင်းတနှီး စကားပြောနေကြတာ၊ မင်းသန့်က အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ "ဒါပဲပေါ့... ဒါပဲပေါ့ မင်းသန့်ရယ်" လို့ ရင်ထဲက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိတယ်။ ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ပြီး တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်နေတာလား။ ကျွန်မ သူ့ကို ဒေါသတကြီး ဖုန်းခေါ်လိုက်ပေမယ့် သူ ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ အနားကိုသွားပြီး အရှက်ခွဲဖို့ အားမရှိခဲ့တာမို့ ကျွန်မ အိမ်ကိုပဲ ငိုရင်း ပြန်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (ငါး)
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေ အပိုင်းပိုင်း အစစ ကွဲအက်နေပြီ။ မင်းသန့် ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ စားပွဲပေါ်မှာ ကွာရှင်းစာချုပ်ကို တင်ထားလိုက်တယ်။ "ဘယ်သူလဲ မင်းသန့်... အဲဒီမိန်းမက ဘယ်သူလဲ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသတွေ၊ နာကျင်မှုတွေက ထိန်းမရတော့ဘူး။ မင်းသန့်ကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ ခေါင်းငုံ့ပြီး ငြိမ်နေတယ်။ "ဘာလို့လဲ... ငါ နင့်ကို ဘာတွေ လိုအပ်အောင် ထားခဲ့လို့လဲ" လို့ ကျွန်မ မေးတဲ့အခါ သူက တိုးတိုးလေးပဲ ပြောတယ်... "တောင်းပန်ပါတယ် သန္တာ၊ ငါ့မှာ ပြောပြလို့မရတဲ့ အကြောင်းရင်းရှိတယ်" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို ပိုပြီး ရူးသွပ်စေတယ်။ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး တောင်းပန်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ အေးစက်မှုက ကျွန်မနှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်လိုက်သလိုပဲ။
အခန်း (ခြောက်)
နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးက အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်။ မင်းသန့်က ကွာရှင်းစာချုပ်မှာ ဘာစကားမှမဆိုဘဲ လက်မှတ်ထိုးပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို သစ္စာဖောက်တဲ့ ယောကျာ်း၊ လိမ်ညာတတ်တဲ့သူလို့ သတ်မှတ်ပြီး အမုန်းတွေနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ပတ်အကြာမှာတော့ အဲဒီအမျိုးသမီးက ကျွန်မဆီကို ရောက်လာတယ်။ "မင်းသန့် ဆုံးသွားပြီ" တဲ့။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်စွာနဲ့ ကြည့်နေမိတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးက ငိုရင်းနဲ့ ပြောပြတယ်။ သူမက မင်းသန့်ရဲ့ ချစ်သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူမက မင်းသန့်ရဲ့ မွေးစားညီမ တော်စပ်တဲ့ သူနာပြုတစ်ယောက်ပါ။ မင်းသန့်မှာ ကုလို့မရတဲ့ ဦးနှောက်အာရုံကြော ရောဂါတစ်ခု ရှိနေခဲ့တာ ကြာပြီ။ သူ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မကို စိတ်မဆင်းရဲစေချင်လို့၊ သူသေသွားရင် ကျွန်မ ပိုပြီး နာကျင်ရမှာစိုးလို့ သူက သစ္စာဖောက်သလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ခဲ့တာတဲ့။ ဆေးရုံမှာ တွေ့ခဲ့တာက သူ နောက်ဆုံးအဆင့် ကုသမှု ခံယူနေတာကို သွားကြည့်ခဲ့တာပါ။
အခန်း (ခုနစ်)
အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ ကျွန်မကို မချစ်လို့ ထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မကို အလွန်အမင်း ချစ်လွန်းလို့ နာကျင်မှုတွေအားလုံးကို သူတစ်ယောက်တည်း ယူဆောင်သွားခဲ့တာ။ ကျွန်မ သူ့ကို အထင်လွဲပြီး ဆဲဆိုခဲ့တာတွေ၊ မုန်းခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေချင်စိတ် ပေါက်အောင် နာကျင်ရတယ်။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ နောင်တတွေနဲ့ အေးစက်နေတဲ့ အိမ်ကြီးပဲ ကျန်ခဲ့တော့တယ်။ သူထားခဲ့တဲ့ စာလေးတစ်စောင်ကို ဖတ်လိုက်ရတယ်... "သန္တာ... မင်း ငါ့ကို မုန်းပြီး အသစ်တစ်ဖန် ပြန်စနိုင်ဖို့ ငါ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ ငါ့ကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့၊ ဒါမှ မင်း ရှေ့ဆက်နိုင်မှာမို့လို့ပါ" တဲ့။ လှပတဲ့ အမှန်တရားက နောက်ကျမှ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဆေးကုလို့ မရတော့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေပဲ ဖြစ်လာခဲ့ရတယ်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အစွန်းရောက်အောင် မုန်းမိတဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် ချစ်မိတဲ့အခါမှာ အမှန်တရားကို မြင်နိုင်စွမ်း ကွယ်ပျောက်သွားတတ်ပါတယ်။ တစ်ခါတရံမှာ ကျွန်မတို့ မြင်နေရတဲ့ သစ္စာဖောက်မှုဆိုတာ နောက်ကွယ်က နက်ရှိုင်းတဲ့ စတေးမှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။ စကားလုံးတွေနဲ့ ရှင်းပြဖို့ အချိန်မရှိတော့တဲ့အခါ နောင်တဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဆိုးရွားဆုံး အပြစ်ဒဏ်တစ်ခု ဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။