မောင်အရင်းရဲ့ ယုတ်မာမှု
မောင်အရင်းရဲ့ ယုတ်မာမှု
အခန်းတစ်
အပြင်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်မှာ စီးကျနေတဲ့ မိုးရေစက်တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အေးစိမ့်နေမိတယ်။ ဒီအအေးဓာတ်က ရာသီဥတုကြောင့် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မကိုယ်တိုင် အသိဆုံးပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်ကတည်းက မိဘမဲ့ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ကျွန်မတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်အတွက် ကျွန်မဟာ အစ်မတစ်ယောက်ထက် ပိုတဲ့ တာဝန်တွေကို ထမ်းပိုးခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုတွေ၊ ဆန္ဒတွေ၊ အိပ်မက်တွေအားလုံးကို စတေးပြီး ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မောင်လေး အောင်သူ ကို အဖတ်တင်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တယ်။ သူ ပညာတတ်ကြီးဖြစ်ဖို့၊ သူ လူတောတိုးဖို့အတွက် ကျွန်မ တစ်နေ့ကို နာရီမက အလုပ်လုပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မအတွက် အဝတ်အစားသစ်ဆိုတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ အောင်သူ့အတွက်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးတွေပဲ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။
အခန်းနှစ်
မောင်လေးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာပါ။ သူက အရမ်းလိမ္မာတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ အလုပ်ကပြန်လာတိုင်း "မမ ပင်ပန်းနေပြီလား" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ မေးခွန်းလေးတစ်ခုက ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုအားလုံးကို ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မတို့ စုမိဆောင်းမိလေးရှိလာတော့ ကျွန်မတို့ နေတဲ့ အိမ်လေးကို ပြင်ဖို့နဲ့ မြေကွက်လေးတစ်ကွက် ဝယ်ဖို့ ကျွန်မ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်မို့ ရှေ့ထွက်ရတာ ခက်ခဲမှာစိုးလို့ အောင်သူ့နာမည်နဲ့ပဲ အရာရာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်။ "မမ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် မမကို တစ်သက်လုံး လုပ်ကျွေးမှာ" လို့ သူကတိပေးခဲ့တာတွေကို ကျွန်မ ရိုးရိုးသားသား ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မမှာရှိတဲ့ စုဘူးလေးထဲက ပိုက်ဆံကအစ အောင်သူ့လက်ထဲပဲ အပ်ထားခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အောင်သူ့ကို အတိုင်းအဆမရှိ ယုံကြည်ခဲ့တာပါပဲ။
အခန်းသုံး
အပြောင်းအလဲတွေက ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ တဖြည်းဖြည်းချင်း လာတာ။ အောင်သူ ဖုန်းတွေ အမြဲပြောနေတတ်လာတယ်။ ကျွန်မ အနားရောက်ရင် ဖုန်းကို ကပျာကယာ ပိတ်လိုက်တာမျိုး၊ အပြင်ကို မကြာခဏ ထွက်သွားတာမျိုးတွေပေါ့။ ကျွန်မ မေးရင်လည်း "အလုပ်ကိစ္စပါ မမရယ်" လို့ပဲ တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေတတ်လာတယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ သူ အိမ်ကို မိန်းကလေးတစ်ယောက် ခေါ်လာတယ်။ သုသု တဲ့။ သူ့ရဲ့ ချစ်သူပေါ့။ ကျွန်မလည်း ဝမ်းသာပါတယ်။ မောင်လေးမှာ အဖော်ရပြီဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သုသု ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း အောင်သူက ကျွန်မအပေါ် ပိုပြီး အေးစက်လာတယ်။ စကားပြောရင် စိတ်မရှည်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ကျွေးတဲ့ ထမင်းဟင်းကိုတောင် အပြစ်ရှာလာတယ်။
အခန်းလေး
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ အိမ်ပြန်လာချိန်မှာ အိမ်ထဲကနေ စကားများသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။ အောင်သူနဲ့ သုသုပါ။ "ဒီအိမ်ကို မြန်မြန်ရောင်းမှ ဖြစ်မှာ၊ ငါ့အကြွေးတွေက တက်နေပြီ" လို့ အောင်သူပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မ ရင်ဝကို အကန်ခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားတော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး တန့်သွားတယ်။ "အောင်သူ... နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ ဒီအိမ်က မမတို့ တစ်သက်လုံး စုထားတဲ့ အိမ်လေ" လို့ ကျွန်မ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ မေးမိတယ်။ အောင်သူက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ စိမ်းကားလွန်းလှတယ်။ "မမကလည်း... ကျွန်တော့်နာမည်နဲ့ ဝယ်ထားတာပဲ၊ ကျွန်တော် လုပ်ချင်တာ လုပ်မှာပေါ့၊ ပြီးတော့ မမက အမြဲတမ်း ကျွန်တော့်ကို ချုပ်ကိုင်ထားတာ ငြီးငွေ့လှပြီ" တဲ့။
အခန်းငါး
အဲဒီနောက်ပိုင်း ရက်တွေက ငရဲပါပဲ။ ကျွန်မ ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေကို သူ လုယူတယ်။ အိမ်ကို လူမိုက်တွေ ရောက်လာပြီး အကြွေးတောင်းတာတွေကို ကျွန်မ ရင်ဆိုင်ရတယ်။ အောင်သူကတော့ အိမ်မှာ မရှိတော့ဘူး။ သုသုနဲ့အတူ ပျော်ပါးနေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ဆီကို ဖုန်းတွေ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခဲ့ပေမယ့် သူ မကိုင်ဘူး။ စာတွေ ပို့ပေမယ့် Seen ဖြစ်ပြီး ပြန်စာ မလာဘူး။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မောင်လေးက ကျွန်မကို လူစိမ်းတစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး ရက်စက်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာရှိတဲ့ ရွှေလေးတွေ၊ စုထားတာလေးတွေကို သူ ခိုးယူသွားခဲ့တာ သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ လမ်းဘေးမှာတင် ထိုင်ငိုမိတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်မှာ မှားသွားခဲ့တာလဲ။ သူ့ကို အရမ်းချစ်ခဲ့မိတာ မှားတာလား။
အခန်းခြောက်
အဆိုးဆုံးနေ့ကတော့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ ဒီနေ့ပါပဲ။ အိမ်ရှေ့မှာ ကားတစ်စီး ဆိုက်လာပြီး လူတချို့ ဆင်းလာတယ်။ သူတို့က ဒီအိမ်ကို ဝယ်လိုက်ပြီမို့ ကျွန်မကို အခုချက်ချင်း ဆင်းပေးဖို့ ပြောလာတယ်။ အောင်သူက အိမ်ကို ရောင်းချလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း စာရွက်စာတမ်းတွေ ပြလာတယ်။ ကျွန်မ မယုံနိုင်ဘူး။ အောင်သူ့ဆီကို ဖုန်းဆက်တော့ သူ ကိုင်တယ်။ "အောင်သူ... နင် မမကို ဒီလို လမ်းဘေးရောက်အောင် လုပ်ရက်တယ်လား" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးမိတော့ သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ "မမကို တစ်ခု ပြောပြရဦးမယ်၊ ကျွန်တော် မမကို မုန်းနေတာ ကြာပြီ၊ မမကြောင့် ကျွန်တော့်ဘဝက ဆင်းရဲတွင်းနက်ခဲ့တာ၊ မမသာ ငွေရှာမတော်ရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီထက် ချမ်းသာနေမှာ၊ အခုတော့ မမနဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှ မပတ်သက်တော့ဘူး၊ မမ ကျွန်တော့်ကို အရင်းလို့ မသတ်မှတ်ပါနဲ့တော့" တဲ့။ အဲဒီမှာတင် ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ။
အခန်းခုနစ်
အခုတော့ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ မိုးထဲလေထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေမိတယ်။ လမ်းမီးတိုင်အောက်မှာ ရပ်ရင်း ကျွန်မ စဉ်းစားမိတယ်။ ကျွန်မ သူ့အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့တာတွေက သူ့အတွက်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အစကတည်းက လူစိတ်မှ မရှိခဲ့တာလား။ အရင်းအချာဆိုတဲ့ သံယောဇဉ်က ဓားတစ်စင်းဖြစ်လာပြီး ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း မွှန်းသွားခဲ့ပြီ။ အမာရွတ်တွေကတော့ ကျန်နေရစ်ဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ကျွန်မ သင်ခန်းစာရလိုက်တယ်။
သွေးသားရင်းချာဆိုတာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ အာမခံချက် မဟုတ်သလို၊ အတိုင်းအဆမဲ့ ပေးဆပ်ခြင်းကလည်း တစ်ဖက်လူရဲ့ သိတတ်မှုကို အမြဲတမ်း မရနိုင်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ် အချစ်ဆုံးလူက ကိုယ့်ကို အနက်ရှိုင်းဆုံး တွင်းထဲ တွန်းချတတ်သူ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းရပေမယ့် တစ်ပါးသူရဲ့ ယုတ်မာမှုအောက်မှာတော့ ကျွန်မ နောက်ထပ် ဒူးထောက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
သင်ခန်းစာ - သွေးသားရင်းချာဖြစ်ရုံနှင့် လူယုံမသတ်မှတ်ပါနှင့်။ တစ်ခါတရံ သင့်ကို အဆိပ်အပြင်းဆုံး တိုက်ကျွေးမည့်သူမှာ သင့်လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်နေတတ်သည်။