ခယ်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး
ခယ်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး
ကျွန်မရဲ့ မောင်လေး ကျော်ဇင်နဲ့ ဖြူဖြူတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ အခုဆိုရင် သုံးနှစ်နီးပါး ရှိခဲ့ပါပြီ။ အစပိုင်းမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ လူတိုင်းအားကျရတဲ့ စုံတွဲလေးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဖြူဖြူဟာ အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ ပိုပိုပြီး မြင်လာရတယ်။ သူမဟာ အိမ်မှုကိစ္စတွေကို လစ်ဟင်းလာတယ်၊ အပြင်ကို မကြာခဏ ထွက်သွားတတ်ပြီး ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာတာမျိုးတွေ ရှိလာတယ်။ ကျွန်မ မောင်လေးရဲ့ မျက်နှာဟာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ညှိုးနွမ်းလာတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဖြူဖြူ့အပေါ် အမုန်းတရားတွေ အမြစ်တွယ်လာခဲ့တယ်။
ကျော်ဇင်ကတော့ သူ့ဇနီးကို အပြစ်မပြောရှာဘူး။ "သူ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလို့ပါ မမရယ်" လို့ပဲ အမြဲ ခုခံပြောတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ မယုံဘူး။ ဖြူဖြူ့ရဲ့ ဖုန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ စာတိုတွေကို သူမ ဖျတ်ခနဲ ပိတ်လိုက်တာမျိုး၊ ကျွန်မတို့နဲ့ စကားပြောရင် မျက်လုံးချင်း မဆိုင်တာမျိုးတွေကို ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။ ဖြူဖြူဟာ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်။ အဲဒီ အမှန်တရားက ကျွန်မတို့ မိသားစုကို ဖျက်ဆီးမယ့် အရာလို့ပဲ ကျွန်မ တစ်ထစ်ချ တွေးမိခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းဟာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ကျော်ဇင် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ဘက်ကို သွားနေတုန်း ဖြူဖြူ အပြင်ကို ထွက်ဖို့ ပြင်နေတာကို ကျွန်မ တားဆီးလိုက်တယ်။ "နင် ဘယ်ကို သွားဦးမလို့လဲ ဖြူဖြူ၊ အိမ်မှာ ကျော်ဇင့်အတွက် ဟင်းတောင် မချက်ထားဘဲနဲ့ နင် ဘယ်ယောကျ်ားနဲ့ သွားတွေ့မလို့လဲ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မိတယ်။ ဖြူဖြူက ဘာမှ ပြန်မပြောဘူး။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပေမဲ့ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ကျွန်မကို ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အေးစက်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ကျွန်မကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေခဲ့တယ်။
နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာ ကျွန်မ ဖြူဖြူ့နောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်ခဲ့တယ်။ သူမဟာ မြို့ပြင်က ဆေးရုံအဟောင်းတစ်ခုဆီကို နေ့တိုင်း သွားနေတာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ "ဒါပဲပေါ့... သူဌေးသား တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ဒီမှာ ချိန်းတွေ့နေတာ ဖြစ်မှာ" လို့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကောက်ချက်ချလိုက်တယ်။ ကျွန်မ ကျော်ဇင်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး အကျိုးအကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်။ "ကျော်ဇင်... နင့်မိန်းမကတော့ ငါတို့ကို အရှက်ခွဲနေပြီ၊ သူ ဘယ်ကို သွားနေသလဲဆိုတာ ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရပြီ" လို့ ကျွန်မ ငိုပြီး ပြောမိတယ်။ ကျော်ဇင်ဟာ ဖုန်းထဲမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "မမ... ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့မယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။
ကျော်ဇင် ပြန်ရောက်တဲ့နေ့မှာ အိမ်မှာ စစ်တလင်းဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မက ဖြူဖြူ့ကို အထုပ်အပိုးတွေ အပြင်ထုတ်ပြီး အိမ်က ဆင်းသွားဖို့ မောင်းထုတ်ခဲ့တယ်။ "နင်လို မိန်းမမျိုး ငါတို့ မိသားစုမှာ မလိုဘူး၊ ကျော်ဇင့်ကိုလည်း လွှတ်ပေးလိုက်တော့" လို့ ကျွန်မ ရက်ရက်စက်စက် ပြောလိုက်တယ်။ ဖြူဖြူဟာ ဘာမှ မရှင်းပြဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး ငိုနေခဲ့တယ်။ ကျော်ဇင်ကတော့ ဖြူဖြူ့ကို ကြည့်ပြီး ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ရှာဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဖြူဖြူဟာ သူမရဲ့ အိတ်လေးတစ်လုံးကို ဆွဲပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ ခြံဝင်းထဲက ထွက်သွားတဲ့ သူမရဲ့ ကျောပြင်လေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ခံစားခဲ့ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အောင်နိုင်မှုဟာ သုံးရက်ပဲ ခံခဲ့ပါတယ်။ လေးရက်မြောက်နေ့မှာ ကျွန်မတို့ အိမ်ရှေ့ကို လူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး စာအိတ်တစ်အိတ် လာပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ ဖြူဖြူ့ရဲ့ ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်းတွေနဲ့ သူမရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး ပါလာတယ်။ ကျွန်မ စာအုပ်ကို တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ လှန်ဖတ်မိတဲ့အခါ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။
ဖြူဖြူမှာ နောက်ဆုံးအဆင့် ကင်ဆာရောဂါ ရှိနေတာ တစ်နှစ်ကျော်နေပြီတဲ့။ သူမ နေ့တိုင်း ဆေးရုံကို သွားနေတာဟာ ချိန်းတွေ့ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ပြင်းထန်တဲ့ ဆေးကုသမှုတွေကို တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်ခံစားဖို့ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကျော်ဇင်ဟာ အလုပ်ထဲမှာ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ များနေတာကြောင့်၊ ပြီးတော့ သူ့မှာ နှလုံးရောဂါ အခံ ရှိတာကြောင့် သူမက အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပါ။ သူမ အပြင်ထွက်ပြီး ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာတာဟာ အချိန်ပိုင်း အလုပ်တွေ အပိုလုပ်ပြီး ကျော်ဇင် မသိအောင် ဆေးဖိုးနဲ့ အိမ်စရိတ်တွေ စုဆောင်းပေးနေခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
ဒိုင်ယာရီရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ သူမ ရေးထားတာက "မမက ကျွန်မကို မုန်းနေတာ သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မမ ကျော်ဇင့်ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါနော်၊ ကျွန်မ မရှိတော့တဲ့နောက် ကျော်ဇင် တစ်ယောက်တည်း အားငယ်နေမှာ စိုးလို့ပါ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အထင်မှားမှုတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ စော်ကားမှုတွေဟာ ဝေဒနာသည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို ဘယ်လောက်တောင် ကြေမွစေခဲ့သလဲ။
ကျော်ဇင်ဟာ အဲဒီအကြောင်းကို သိသွားတဲ့အခါ အရူးတစ်ယောက်လို အိမ်ပြင်ကို ပြေးထွက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ ဖြူဖြူဟာ သူမရဲ့ မိဘတွေဆီကိုတောင် မပြန်ဘဲ ဆေးရုံမှာပဲ တစ်ယောက်တည်း အသက်ပျောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ဖုန်းဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ သူမရှိရာကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ဖြူဖြူဟာ အေးစက်ငြိမ်သက်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးအဖြစ်ပဲ ကျန်ရှိပါတော့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာလေးဟာ ဖျော့တော့နေပေမဲ့ အပြစ်ကင်းစင်နေဆဲပါ။
ကျော်ဇင်ဟာ ဖြူဖြူ့ရဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး တောင်းပန်စကားတွေ ပြောနေပေမဲ့ သူမ မကြားနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မလည်း သူမရဲ့ ခြေရင်းမှာ ပြိုလဲကျပြီး နောင်တမျက်ရည်တွေနဲ့ ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းဆိုနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်အရာမှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အစွဲအလမ်းနဲ့ အမုန်းတရားတွေကြောင့် မြတ်နိုးရတဲ့ မိသားစုလေးဟာ ပြာပုံဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။ ဖြူဖြူဟာ သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး ကာကွယ်သွားခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိခွင့်ရခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ဖြူဖြူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေက ခြောက်လှန့်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူမဆီက ပြန်မလာတော့မယ့် အကြောင်းပြန်ချက်တွေကို စောင့်မျှော်နေမိတယ်။ အမှန်တရားဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ အရမ်းကို ရက်စက်တတ်ပြီး နောင်တဆိုတာကတော့ ဘယ်တော့မှ နောက်မကျဘူးလို့ ဆိုကြပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အရာအားလုံးဟာ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အပေါ်ယံ အပြုအမူတွေနဲ့ မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့၊ သူတို့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုနောက်ကွယ်မှာ သင်မသိနိုင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ ရှိနေနိုင်ပါတယ်။