ညီမနှစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်သော ယောကျာ်း
ညီမနှစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်သော ယောကျာ်း
အမှားတစ်ခုရဲ့ အစက ဘယ်နေရာမှာလဲလို့ ကျွန်တော်ပြန်စဉ်းစားကြည့်တိုင်း အဖြေရှာမရခဲ့ဘူး။ ရေခဲသေတ္တာထဲက ရေအေးဘူးကို ထုတ်သောက်ရင်း ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ နွေးနွေးကို ကြည့်မိတဲ့ အချိန်ကစတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နွေးနွေးရဲ့ ညီမလေး ဟန်နီ ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို စပြောင်းလာတဲ့ နေ့ကစတာလား။ အိမ်ထောင်သက်တမ်း ငါးနှစ်ဆိုတာ ပျားရည်ဆမ်းခရီးမဟုတ်တော့သလို၊ ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ စာအုပ်ဟောင်းတစ်အုပ်လို ဖြစ်နေချိန်မှာ ဟန်နီက ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို အရောင်အသစ်တွေ ယူဆောင်လာခဲ့တယ်။
နွေးနွေးက မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ အေးဆေးတယ်၊ စကားနည်းတယ်၊ အိမ်မှုကိစ္စ အကုန်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် နိုင်လှတဲ့ စရိုက်က တစ်ခါတလေ ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူကျပ်စေတယ်။ ဟန်နီကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်။ သူက တက်ကြွတယ်၊ ရယ်သံလွင်တယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်ပင်ပန်းမှုတွေကို စနောက်ရင်းနဲ့ ဖျောက်ဖျက်ပေးတတ်တယ်။ ပထမတော့ ခက်မကွဲ ညီမအရင်းလို ချစ်တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မိုးသည်းတဲ့ ညတစ်ညမှာ နွေးနွေး နယ်ကို ခဏသွားတုန်း ကျွန်တော်နဲ့ ဟန်နီ အမှားကျခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ဖဲချပ်တွေလို ပြိုလဲဖို့ အစပြုခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ဟန်နီ့ကို မပစ်ရက်ဘူး။ တစ်ဖက်မှာလည်း နွေးနွေးကို ကြောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟန်နီက ဗိုက်ကြီးနေပြီလို့ ပြောလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ နွေးနွေးကို အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ပြောခဲ့တဲ့နေ့က နွေးနွေးရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။ သူ မငိုဘူး။ ဘာမှလည်း ပြန်မပြောဘူး။ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်ကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။
လူမှုပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေကြားမှာ ကျွန်တော် နွေးနွေးကိုရော ဟန်နီကိုပါ တရားဝင် ဇနီးအဖြစ် လက်ခံလိုက်ရတယ်။ ညီမနှစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ထားတဲ့ ယောကျာ်းဆိုတဲ့ နာမည်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုံးလုပ်ငန်းခွင်အထိ ရိုက်ခတ်လာတယ်။ ကုမ္ပဏီက ဂုဏ်သိက္ခာကို အကြောင်းပြပြီး ကျွန်တော့်ကို အလုပ်က ထုတ်လိုက်တယ်။ စုထားသမျှ ငွေတွေကလည်း အိမ်ထောင်စု နှစ်ခုစာ၊ ကလေးအတွက် ပြင်ဆင်စရိတ်တွေနဲ့ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာခဲ့တယ်။
အိမ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း တင်းမာမှုတွေ ရှိနေတယ်။ နွေးနွေးက အခန်းအပြင်ကို မထွက်တော့ဘူး။ ဟန်နီကလည်း သူ့အစ်မကို အားနာတာထက် ကြောက်စိတ်နဲ့ နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အလယ်မှာ အသက်ရှူရုံပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် ဘယ်သူမှ မကိုင်ဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေကလည်း ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် ရှောင်သွားကြတယ်။ အထီးကျန်ခြင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း ဖြစ်လာတယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဆိုးဆုံး ပြိုလဲမှုကြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဟန်နီ ကလေးမွေးပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူ ကျွန်တော့်ကို ချန်ထားခဲ့တယ်။ သူချန်ထားခဲ့တဲ့ စာတစ်စောင်ထဲမှာ ပါတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်စေခဲ့တယ်။
"ကိုကို... ဟန်နီ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဟန်နီ ကိုကို့ကို တကယ်မချစ်ခဲ့ဘူး။ ဟန်နီ့မှာ ချစ်သူရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက တာဝန်မယူနိုင်လို့ ကိုကို့ကို အသုံးချခဲ့တာ။ အစ်မနွေးနွေးကိုလည်း ကိုကို့ထက် ပိုနာကျင်စေချင်လို့ ဒီအစီအစဉ်ကို လုပ်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ဟန်နီ့ချစ်သူ ပြန်လာပြီမို့ ဟန်နီ သွားတော့မယ်။ ကလေးကိုတော့ အစ်မနွေးနွေးဆီမှာပဲ ထားခဲ့ပါရစေ။"
ကျွန်တော် မှင်သက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် စတေးခဲ့တဲ့ အလုပ်၊ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ဇနီးသည်ရဲ့ ယုံကြည်မှု အားလုံးဟာ လိမ်ညာမှုတစ်ခုအတွက်ပဲလား။ ကျွန်တော် အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ငိုနေတုန်း နွေးနွေး ရောက်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ဟန်နီ့ကလေးကို ပွေ့ထားရင်း ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။
"နွေးနွေး... ကိုယ်... ကိုယ် မှားသွားတယ်" ကျွန်တော် တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောမိတယ်။
နွေးနွေးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။ "ရှင် မှားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင်က မိုက်မဲတာ။ ကျွန်မ ဒီအကြောင်းတွေကို ဟန်နီ မွေးကတည်းက သိပြီးသား။ ရှင် ဘယ်လောက်အထိ ရူးမိုက်မလဲဆိုတာ ကြည့်နေခဲ့တာ။ အခုတော့ ရှင့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား။ အလုပ်လည်း မရှိဘူး၊ ငွေလည်း မရှိဘူး၊ သိက္ခာလည်း မရှိဘူး။ အဆိုးဆုံးက ရှင် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ အချစ်ဆိုတာကြီးကလည်း အတုအယောင်ပဲ။"
နွေးနွေးက ကလေးကို ကုတင်ပေါ် ချထားခဲ့ပြီး သူ့အထုတ်တွေကို ဆွဲကာ အိမ်ပြင်ကို ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် လိုက်ဆွဲဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ခြေထောက်တွေက မလှုပ်နိုင်ဘူး။ အိမ်တံခါး ပိတ်သွားတဲ့ အသံက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး တေးသွားလိုပဲ။
အခု ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း။ အိမ်လခမပေးနိုင်လို့ မကြာခင် ဖယ်ပေးရတော့မယ့် အိမ်အိုကြီးထဲမှာ၊ ကျွန်တော့်သွေးမပါတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ငိုသံနဲ့အတူ ကျွန်တော် ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ဘဝဆိုတာ ဖန်သားပြင်တစ်ခုလိုပဲ။ တစ်ခါ အက်ကွဲသွားရင် ဘယ်လိုပဲ ပြန်ဆက်ဆက် အမာရွတ်က ထင်ကျန်နေဦးမှာပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီဖန်သားပြင်ကို ကိုယ်တိုင် ရိုက်ခွဲမိတဲ့ လူမိုက်ပေါ့။
လောကမှာ အဆိပ်အပြင်းဆုံးအရာဟာ သစ္စာဖောက်ခြင်း မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာပြီး မှားယွင်းတဲ့ လမ်းကို ရွေးချယ်မိတဲ့ နောင်တပဲ ဖြစ်တယ်။
တန်ဖိုးထားရမယ့် အရာကို တန်ဖိုးမထားတတ်တဲ့အခါ၊ လောကက သင့်ကို အတိုးချပြီး ပြန်တောင်းယူလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ နောင်တဆိုတာ ဘယ်လောက်ပဲ နက်ရှိုင်းပါစေ၊ ပျက်စီးသွားတဲ့ ဘဝကို ပြန်ပြင်ဖို့ ခွန်အားမရှိတော့ဘူး။