အိမ်ထောင်သည်တိုင်း သတိထားသင့်တဲ့ ဖြစ်ရပ်"
အိမ်ထောင်သည်တိုင်း သတိထားသင့်တဲ့ ဖြစ်ရပ်
အစပြုခြင်း
မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် အိပ်ခန်းထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကတော့ မှောင်အတိ ကျနေတုန်းပဲ။ ဘေးနားက အိပ်ရာနေရာလေးက အေးစက်နေပြီ။ မင်းခန့် နိုးသွားတာ ကြာပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်တယ်။ သူက ကျွန်မကို နိုးမနှိုးတော့သလို၊ နှုတ်ဆက်အနမ်း ပေးတာမျိုးလည်း မလုပ်ဖြစ်တော့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ။ ကျွန်မ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး မှန်ထဲက ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ကြည့်လိုက်မိတယ်။ မျက်အိတ်တွေ ဖောင်းအစ်နေပြီး အသက်မဲ့နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်။ အရင်က ရွှင်ရွှင်ပျပျ ရှိခဲ့တဲ့ သန္တာ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သက်တမ်း ငါးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ တစ်သက်စာထက် ပိုရှည်လျားနေသလိုပဲ။
နက်ရှိုင်းသော ပတ်သက်မှု
ကျွန်မတို့ စတွေ့ခဲ့စဉ်က မင်းခန့်ဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကယ်တင်ရှင်ကြီး တစ်ယောက်လိုပဲ။ ကျွန်မ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ယိုင်နဲ့နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကို သူက ခိုင်မာတဲ့ တိုင်တစ်လုံးလို ဝင်လာခဲ့တာ။ "သန္တာ ဘာမှမပူနဲ့၊ ကိုယ်ရှိတယ်၊ ကိုယ့်ကိုပဲ အားကိုး" လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဝေးအောင် တဖြည်းဖြည်း လုပ်လာတဲ့အခါမှာလည်း "မင်းကို သူတို့က အသုံးချနေတာ၊ ကိုယ်ကပဲ မင်းကို တကယ်ချစ်တာ" ဆိုတဲ့ စကားအောက်မှာ ကျွန်မ ငြိမ်ခံခဲ့တယ်။ အလုပ်က ထွက်ခိုင်းပြီး အိမ်မှာပဲ နေခိုင်းတဲ့အခါမှာလည်း ဂရုစိုက်တယ်အထင်နဲ့ ကျွန်မ ပျော်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံးဟာ မင်းခန့် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ "တစ်ကမ္ဘာလုံး" က ကျွန်မကို ပြန်ပြီး ဝါးမျိုလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ခဲ့မိဘူး။
အလှည့်အပြောင်း
အရာအားလုံးက သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲလာတာ။ သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျလာတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ "အလုပ်ရှုပ်နေလို့" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ပိတ်ပင်ပစ်တယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ သူ့ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ ဘာအမည်မှ မှတ်မထားတဲ့ နံပါတ်တစ်ခုဆီက "ဒီနေ့ တွေ့ရတာ ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်၊ နောက်လည်း လာခဲ့ဦးနော်" ဆိုတဲ့ စာသားလေး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ အဲဒီည သူပြန်လာတော့ ကျွန်မ မေးမိတယ်။ သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး ရယ်တယ်။ "မင်းကတော့ ရူးနေပြီ သန္တာ၊ အိမ်ထဲမှာပဲ နေလွန်းလို့ စိတ်ဖောက်ပြန်နေပြီထင်တယ်၊ ဒါ ငါ့ဖောက်သည်ဆီက စာပဲဟာကို" တဲ့။ သူ့ရဲ့ အေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေကြောင့် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ပြန်သံသယဝင်လာမိတယ်။ ငါ တကယ်ပဲ အစွဲအလမ်းကြီးပြီး ရူးနေတာလား။
ပဋိပက္ခများ ရင့်မှည့်လာခြင်း
အဲဒီနောက်ပိုင်း သူဟာ ကျွန်မကို ပိုပြီး ချုပ်ကိုင်လာတယ်။ ကျွန်မ သုံးစွဲသမျှ ငွေစာရင်းကို တစ်ကျပ်မကျန် စစ်ဆေးတယ်။ ကျွန်မ အပြင်သွားချင်တယ်လို့ ပြောတိုင်း "မင်းက ဘာသွားလုပ်မှာလဲ၊ ပိုက်ဆံဖြုန်းဖို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားသူနဲ့ သွားတွေ့ဖို့လား" လို့ စွပ်စွဲတတ်လာတယ်။ သူ စိတ်တိုလာရင် အိမ်က ပစ္စည်းတွေကို ရိုက်ခွဲတတ်ပေမဲ့ ကျွန်မကိုတော့ တစ်ချက်မှ မထိဘူး။ "ကိုယ်က မင်းကို ချစ်လွန်းလို့ စိတ်တိုတာ၊ မင်းက ကိုယ့်ကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်တာလေ" လို့ သူက အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီစကားတွေက ရိုက်နှက်တာထက် ပိုပြီး နာကျင်ရတယ်။ ကျွန်မဟာ လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်တစ်ကောင်လို ဖြစ်လာပေမဲ့ အဲဒီလှောင်အိမ်ကို သူက "အချစ်" လို့ အမည်တပ်ထားတော့ ကျွန်မ ထွက်မပြေးရဲခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင် သူ 'Seen' ဖြစ်ပေမဲ့ ပြန်စာ မလာတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ တောင်းပန်တိုးလျှိုးမှုတွေဟာ သူ့အတွက်တော့ ဟာသတစ်ခုလိုပဲ။
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်တွေ လုံးဝ ပြိုလဲသွားတဲ့ နေ့ကတော့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ ညတစ်ညပေါ့။ မင်းခန့် အိပ်ပျော်နေတုန်း သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ အံဆွဲထဲက စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ကျန်းမာရေး မှတ်တမ်းအတုတွေ ရှိနေတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ မိသားစု ဆရာဝန်နဲ့ ပေါင်းပြီး ကျွန်မမှာ စိတ်ကျန်းမာရေး ချို့ယွင်းနေပါတယ်ဆိုတဲ့ အထောက်အထားတွေကို စုဆောင်းနေတာ။ ဘာလို့လဲ။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတုန်း နောက်ထပ် စာရွက်တစ်ရွက်က ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံကို ရပ်တန့်သွားစေတယ်။ အဲဒါက ကျွန်မ မိဘတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမွေဆိုင် မြေကွက်တွေကို သူ့နာမည် ပြောင်းထားတဲ့ စာချုပ်တွေ။ သူက ကျွန်မကို ချစ်လို့ ချုပ်ကိုင်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်သမျှကို ယူဖို့အတွက် ကျွန်မကို အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် စနစ်တကျ ဖန်တီးနေခဲ့တာ။
ပေါက်ကွဲထွက်ခြင်း
"ရှင်... ရှင် ဒါတွေ ဘာလုပ်ထားတာလဲ"
ကျွန်မ အော်ဟစ်ပြီး သူ့ကို နှိုးလိုက်တယ်။ မင်းခန့် နိုးလာတယ်။ သူက မလန့်သွားတဲ့အပြင် ကျွန်မလက်ထဲက စာရွက်တွေကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဆွဲယူလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ ပြုံးတယ်။ အဲဒီအပြုံးက ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးမျိုး။
"သိသွားပြီလား... သန္တာ။ မင်းက အရမ်းအူအလေတော့ ကိုယ့်အတွက် အလုပ်လုပ်ရတာ လွယ်တာပေါ့။ မင်းကို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။ လူတိုင်းက မင်းကို စိတ်မနှံ့ဘူးလို့ ထင်နေကြတာ။ မင်း အပြင်ထွက်အော်ကြည့်လေ၊ ဘယ်သူက မင်းစကားကို နားထောင်မလဲ"
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာ၊ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း၊ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အချစ်က ကျွန်မကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူသတ်သမား ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မ အိမ်ပေါ်ကနေ ပြေးထွက်ဖို့ ကြိုးစားတော့ သူက ကျွန်မကို ဆွဲလှဲပြီး တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မ ဘဝမှာ အမှောင်ဆုံး ညပဲ။
နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ဒါပေမဲ့ သူ မေ့သွားတာ တစ်ခု ရှိတယ်။ ကျွန်မမှာ သူ မသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အင်အားတစ်ခု ရှိသေးတယ်ဆိုတာပဲ။ ကျွန်မ ဖုန်းထဲမှာ သူ ကျွန်မကို ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့ အသံတွေကို အမြဲတမ်း Record လုပ်ထားခဲ့တာ။ ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ချင်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ဆန်းစစ်ဖို့အတွက် သိမ်းထားခဲ့တဲ့ အသံဖိုင်တွေက အခုတော့ ကျွန်မကို ကယ်တင်မယ့် လက်နက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မ အဲဒီအိမ်ကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဥပဒေအရ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး ကျွန်မရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ပြန်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ငါးနှစ်တာ အချိန်တွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အချစ်တွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။ တစ်ခါတစ်လေမှာ ကိုယ်အချစ်ဆုံး လူက ကိုယ့်ကို အနာကျင်စေဆုံး လူ ဖြစ်လာတတ်တယ်။
အိမ်ထောင်သည်တိုင်း သတိထားသင့်တဲ့ အချက်ကတော့ "ဂရုစိုက်ခြင်း" နဲ့ "ချုပ်ကိုင်ခြင်း" ကြားက စည်းပါပဲ။ တစ်ဖက်လူက သင့်ကို "ချစ်လို့ပါ" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ သင့်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်၊ သင့်ရဲ့ သူငယ်ချင်း၊ သင့်ရဲ့ မိသားစုတွေနဲ့ ဝေးကွာအောင် လုပ်လာပြီဆိုရင် အဲဒါ အချစ်မဟုတ်ဘဲ အဆိပ်သင့်နေတဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့အထိ ဘယ်သူ့ကိုမှ မချစ်ပါနဲ့။ အချစ်ဆိုတာ အပြန်အလှန် လေးစားမှုရှိမှသာ ရှင်သန်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးပါ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ လှောင်အိမ်တစ်ခု မဟုတ်သလို၊ ခင်ပွန်း ဒါမှမဟုတ် ဇနီးဆိုတာလည်း ပိုင်ရှင်မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို တခြားသူရဲ့ သတ်မှတ်ချက်အောက်မှာ အဆုံးအဖြတ် မခံပါနဲ့။ အဆိပ်ရှိတဲ့ အချစ်ထက် တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေရတဲ့ လွတ်လပ်မှုက ပိုပြီး ကျန်းမာပါတယ်။