အဖေ့ရဲ့ မေတ္တာကိုသိလိုက်ရတဲ့အချိန်
အဖေ့ရဲ့ မေတ္တာကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်
အခန်း တစ်
ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညအလှက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ခါးသက်သက် နှင်းဆီတစ်ပွင့်လိုပဲ။ မှန်သားပြင်အပြည့်နဲ့ တိုက်တာအဆောက်အအုံတွေကြားမှာ ကျွန်တော်ဟာ အောင်မြင်သူတစ်ယောက်အဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ရှယ်ယာတွေ၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝက အရှိန်အဟုန်နဲ့ တက်လှမ်းနေချိန်မှာ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်က ‘အဖေ’ ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ ဝင်လာတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် လျစ်လျူရှုခဲ့မိတယ်။
“အဖေရာ... ကျွန်တော် အလုပ်ရှုပ်နေတယ်လို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
တစ်ခါက ကျွန်တော် ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကား။ အဲဒီဘက်က ပြန်ကြားရတဲ့ အဖေ့ရဲ့ အသံက တုန်ရီနေခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ အဖေက ခေတ်မမီတော့ဘူး၊ အဖေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ မလိုက်ဖက်တော့ဘူးလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနတွေက ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဝိုင်ခွက်ကိုင်ပြီး ပြုံးနေတဲ့ သူငယ်ချင်း မင်းသူရှိတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားဖက်၊ ကျွန်တော် အယုံကြည်ရဆုံးလူပေါ့။
အခန်း နှစ်
ငယ်ငယ်က အဖေ့ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေဟာ ကြမ်းတမ်းပေမဲ့ နွေးထွေးခဲ့တာကို ကျွန်တော် မေ့နေခဲ့တယ်။ အမေ ဆုံးသွားကတည်းက အဖေဟာ လယ်ထဲမှာ ရုန်းကန်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မြို့ပေါ်က ကျောင်းကောင်းကောင်းမှာ ထားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ဘွဲ့ရတော့ အဖေက ရွာကနေ တက်လာပြီး ဂုဏ်ပြုချင်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ အရှက်ရမှာစိုးလို့ အဖေ့ကို မလာဖို့ တားခဲ့တယ်။
“သား... အဖေက သားကို ဝမ်းသာလို့ ကြည့်ချင်ရုံလေးပါ”
အဲဒီနေ့က အဖေ့မျက်လုံးထဲက အရောင်တွေကို ကျွန်တော် အဓိပ္ပာယ်မဖော်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေက အဖေ့ရဲ့ မေတ္တာထက် ပိုကြီးမားနေခဲ့တာကိုး။ ကျွန်တော်ဟာ အဖေ့ထက် ပိုသိတယ်၊ ပိုတတ်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အမှားဆုံး အစပျိုးမှုပဲ။
အခန်း သုံး
အလှည့်အပြောင်းက ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ မင်းသူ ပူးပေါင်းပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒီညက အဖေ ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်း အခါခါဆက်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ်ကိစ္စတွေ ရှုပ်နေတာမို့ ဖုန်းကို ပိတ်ထားလိုက်တယ်။ နောက်နေ့ မနက်မှာတော့ ကျွန်တော့်ကုမ္ပဏီက ငွေစာရင်းတွေ အားလုံး မင်းသူက လိမ်လည်ပြီး ယူသွားခဲ့ပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော် မယုံနိုင်ဘူး။ မင်းသူဟာ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။ အိမ်၊ ကား၊ ရာထူး... အားလုံးက တစ်ညအတွင်းမှာ ပြိုလဲသွားခဲ့တယ်။
အခန်း လေး
ပြိုလဲမှုတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက်ပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့ ချစ်သူကလည်း အခြေအနေတွေ သိသွားတဲ့အခါမှာ ကျွန်တော့်ကို စွန့်ခွာသွားခဲ့တယ်။ ဖုန်းဆက်တော့လည်း မကိုင်တော့ဘူး။ ‘Seen’ ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာစာမှ ပြန်မလာတဲ့ Messenger notification တွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော်ဟာ လူ့လောကမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။
အကြွေးရှင်တွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှု၊ ရဲစခန်းရဲ့ ဆင့်ခေါ်မှုတွေကြားမှာ ကျွန်တော် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အားကိုးလို့မရဘူး။ အကူအညီတောင်းခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် လမ်းဘေးက ခွေးတစ်ကောင်လို ရှောင်ဖယ်သွားကြတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတာက အဖေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အဖေ့ဆီ ပြန်ဖို့ မျက်နှာမရှိတော့ဘူး။
အခန်း ငါး
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ရွာက လူကြီးတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူက ကျွန်တော့်လက်ထဲကို စာအိတ်တစ်အိတ်နဲ့ အဝတ်ထုပ်လေး တစ်ထုပ် ကမ်းပေးတယ်။
“မင်းအဖေ... ဆုံးသွားပြီ”
ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ ဘာမှမပြောနိုင်ဘူး။ ငိုဖို့တောင် မေ့နေခဲ့တယ်။ အဖေက နေမကောင်းဖြစ်နေတာ ကြာပြီတဲ့။ ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းဆက်တာက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ကျွန်တော်နဲ့ အတူရှိချင်လို့တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့...။
အခန်း ခြောက်
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ကလေးက ခြောက်ကပ်နေပြီ။ အဖေ့ရဲ့ ကုတင်ဘေးက သေတ္တာလေးထဲမှာ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော့်နာမည်နဲ့ ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ စာတစ်စောင်ပဲ။
စာထဲမှာ အဖေ ရေးထားတာက - “သား... မင်းသူ့အဖေနဲ့ အဖေက ငယ်သူငယ်ချင်းတွေပါ။ သူ့သားအကြောင်း အဖေ ကြားကတည်းက သားကို သတိပေးချင်ခဲ့တာ။ သားက အဖေ့စကားကို နားမထောင်တော့ အဖေ တားလို့မရခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သား ဒုက္ခရောက်ရင် သုံးဖို့ အဖေ ပိုင်သမျှ လယ်တွေ၊ ယာတွေကို ရောင်းပြီး ငွေစုထားပေးတယ်။ ဒီငွေတွေက သားရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်ဖို့ လောက်မှာပါ။ သားကို အဖေ ဘာမှ မကူညီနိုင်ခဲ့လို့ စိတ်မကောင်းပါဘူး”
ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုချလိုက်မိတယ်။ အဖေဟာ ကျွန်တော် သူ့ကို တွန်းထုတ်နေချိန်မှာတောင် ကျွန်တော့်အတွက် လုံခြုံရာတံတိုင်းတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် တည်ဆောက်ပေးနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ အဖေဟာ အနှောင့်အယှက်တစ်ခုလို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတာ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ငွေတွေ ရှိလာပေမဲ့ အဖေ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ဘဝက ကျိုးပျက်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း ခုနစ်
အခု ကျွန်တော် အဖေ့ရဲ့ လယ်ကွင်းပြင်မှာ ထိုင်နေတယ်။ ရန်ကုန်က တိုက်တာတွေကို ကျွန်တော် မမက်မောတော့ဘူး။ ကျွန်တော် အောင်မြင်ခဲ့စဉ်က အဖေ့ကို ပစ်ပယ်ခဲ့တဲ့ နောင်တတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို နေ့တိုင်း ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။ အဖေပေးခဲ့တဲ့ မေတ္တာကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အဖေက ကျွန်တော့်နားမှာ မရှိတော့ဘူး။
လူတွေက ပြောကြတယ်၊ အချိန်က ကုစားပေးနိုင်တယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အချိန်က ကုစားမှုမဟုတ်ဘဲ အပြစ်ပေးမှုတစ်ခုပဲ။ အဖေ့ရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လျစ်လျူရှုခဲ့တဲ့ မိနစ်တိုင်းအတွက် ကျွန်တော် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ပေးဆပ်သွားရတော့မယ်။
သင်ခန်းစာ - မိဘဆိုတာ သားသမီးတွေ ပစ်ပယ်ထားတဲ့ အချိန်မှာတောင် သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ သားသမီးအတွက် လုံခြုံရာကို ရှာဖွေပေးတတ်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။ မရှိတော့မှ သိလိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနာကျင်ရဆုံးပဲ။