သွေးမျက်ရည်
သွေးမျက်ရည်
အခန်းဦး - အမှောင်ထဲက အရိပ်
ပြက္ခဒိန်ပေါ်က ရက်စွဲတွေကို ကျွန်တော် မကြည့်ဖြစ်တာ ကြာပြီ။ အခန်းထောင့်မှာ စုပုံနေတဲ့ ဆေးလိပ်တိုတွေနဲ့ လစ်လပ်နေတဲ့ အရက်ပုလင်းတွေကသာ ကျွန်တော့်ရဲ့ နေ့ရက်တွေကို ရေတွက်ပေးနေကြတယ်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ မိုးစက်တွေက မှန်သားကို ရိုက်ခတ်သံဟာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို လက်သည်းနဲ့ ကုတ်ခြစ်နေသလိုပဲ။ အဲဒီအသံကြားတိုင်း ကျွန်တော် နားနှစ်ဖက်ကို ပိတ်ထားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက တိုးထွက်လာတဲ့ နာကျင်မှုကိုတော့ ဘယ်အရာနဲ့မှ ဖုံးကွယ်လို့ မရခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ ပူနွေးလာတယ်။ ဒါဟာ မျက်ရည်လား၊ ဒါမှမဟုတ် နှလုံးသားက ယိုစီးကျလာတဲ့ သွေးတွေလား ကျွန်တော် မခွဲခြားတတ်တော့ဘူး။
အခန်းနှစ် - နွေးထွေးခဲ့သော အတိတ်
ကျွန်တော်နဲ့ နှင်းဝေဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အသက်ထက်ပိုချစ်ခဲ့ကြတဲ့ သူတွေပါ။ ကျွန်တော်က ပန်းချီဆွဲပြီး အသက်မွေးတဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ အနုပညာသမားတစ်ယောက်။ သူကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စုတ်ချက်တိုင်းမှာ အသက်ဝင်စေတဲ့ နတ်ဘုရားမလေးပေါ့။ "ကိုကို့ပန်းချီကားတွေ တစ်နေ့မှာ ကမ္ဘာက သိလာမှာပါ" လို့ သူ အမြဲပြောတတ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့မှာ ငွေကြေးမချမ်းသာပေမဲ့ ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်မှာ ကော်ဖီတစ်ခွက်ကို အတူတူမျှသောက်ရတဲ့ အချိန်တွေဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံးအချိန်တွေပဲ။ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားချိန်မှာ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ပြည့်စုံနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်တော့်ကို သတ်လိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဖူးဘူး။
အခန်းသုံး - အက်ကြောင်း
အပြောင်းအလဲတွေက ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာခဲ့တာ။ နှင်းဝေ အလုပ်ကပြန်လာရင် နောက်ကျလာတတ်တယ်။ သူ့ဆီကနေ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ တန်ဖိုးကြီးရေမွှေးနံ့တွေ ရလာတယ်။ ဖုန်းကိုလည်း ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ မကိုင်တော့ဘဲ ခိုးခိုးပြီး စာရိုက်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော် မေးတဲ့အခါတိုင်း "အလုပ်ကိစ္စပါ ကိုကိုရာ၊ ကိုကို့ကို ထောက်ပံ့နိုင်အောင် နှင်း ကြိုးစားနေတာပါ" လို့ပဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြန်ဖြေလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်တော် ပို့သမျှ စာတွေကို သူ ဖတ်တော့ဖတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စာပြန်ဖို့ နေနေသာသာ စကားလုံးတစ်လုံးတောင် ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ "Seen" ဆိုတဲ့ စာသားလေးက ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုတွေက နံရံတစ်ခုလို ခြားလာခဲ့တယ်။
အခန်းလေး - သံသယရဲ့ အဆိပ်
တစ်ညမှာတော့ နှင်းဝေရဲ့ အိတ်ထဲကနေ ငွေစက္ကူထုပ်ကြီးကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်သက်လုံး ရှာရင်တောင် မရနိုင်တဲ့ ပမာဏမျိုး။ "ဒါတွေက ဘယ်ကရတာလဲ" လို့ ကျွန်တော် ဒေါသတကြီး မေးမိတယ်။ သူက ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့နေတယ်။ သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ရင်နေပေမဲ့ ရှင်းပြချက် တစ်လုံးမှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ "မင်း နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်လိုက်မိတဲ့အခါ သူ မော့ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပေမဲ့ ခေါင်းကိုတော့ ငြိမ့်ပြခဲ့တယ်။ "ဟုတ်တယ်... နှင်း ဒီဘဝကနေ ရုန်းထွက်ချင်ပြီ" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ပူပြင်းတဲ့ သံရည်ပူနဲ့ လောင်းချလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ရွံရှာမိသွားတယ်။
အခန်းငါး - ပြိုလဲခြင်း
ကျွန်တော် သူ့ကို အဆိုးဝါးဆုံး စကားလုံးတွေနဲ့ ဆဲရေးခဲ့တယ်။ "မင်းလို မိန်းမမျိုးကို ချစ်ခဲ့မိတာ ငါ့ဘဝရဲ့ အမှားဆုံးပဲ" လို့ ပြောပြီး သူ့ကို အခန်းထဲကနေ မောင်းထုတ်ခဲ့တယ်။ သူကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မျက်ရည်တွေကြားကနေ ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူထွက်သွားတဲ့ညကစပြီး ကျွန်တော်ဟာ လူသေတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပန်းချီကားတွေအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးဟာ မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ပြီ။ ရက်တွေ၊ လတွေ ကုန်လွန်သွားပေမဲ့ သူ့အပေါ်ထားတဲ့ အမုန်းတွေက လျော့မသွားဘဲ ပိုတိုးလာခဲ့တယ်။
အခန်းခြောက် - မမျှော်လင့်သော အမှန်တရား
တစ်နှစ်အကြာမှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ရှေ့နေတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ စာအိတ်တစ်အိတ်နဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်အချို့ ပါလာတယ်။ "ဒါတွေက မနှင်းဝေ ချန်ထားခဲ့တာတွေပါ" တဲ့။ ကျွန်တော် အံကြိတ်ပြီး "သူ့ပစ္စည်းတွေ ငါမလိုချင်ဘူး" လို့ ပြောလိုက်ပေမဲ့ ရှေ့နေက သက်ပြင်းချပြီး စာတစ်စောင်ကို ကမ်းပေးတယ်။ အဲဒီစာကို ဖတ်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လှန်သွားသလိုပဲ။ နှင်းဝေဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကွယ်လွန်သူဖခင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အကြွေးတွေကြောင့် ကျွန်တော့်ကို လူသတ်သမားတွေက အသက်အန္တရာယ် ပေးတော့မယ်ဆိုတာ သိခဲ့တယ်။ အဲဒီအကြွေးတွေကို ဆပ်ဖို့အတွက် သူဟာ သူဌေးကြီးတစ်ယောက်ဆီမှာ အရှက်ကို ရောင်းပြီး ငွေရှာခဲ့ရတာ။ ကျွန်တော့်ကို အသိမပေးခဲ့တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနကို မထိခိုက်စေချင်လို့တဲ့။ သူဟာ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူ့ကိုယ်သူ အနစ်နာခံပြီး အမုန်းခံသွားခဲ့တာ။ အခုတော့ သူဟာ ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါဝေဒနာနဲ့ ဆေးရုံတစ်ခုမှာ နောက်ဆုံးအချိန်ကို ဖြတ်သန်းနေရပြီတဲ့။
အခန်းခုနစ် - နောက်ကျခဲ့သော နောင်တ
ကျွန်တော် ဆေးရုံကို ရူးမတတ် ပြေးသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ အဖြူရောင် အိပ်ယာခင်းအောက်မှာ အသက်မဲ့နေတဲ့ ရုပ်အလောင်းတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေမှာ ကျွန်တော် ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ တန်ဖိုးနည်း လက်စွပ်လေးက ရှိနေဆဲပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ဘေးမှာ ဒူးထောက်ပြီး အော်ငိုမိတယ်။ "နှင်း... ကိုကို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ ဘယ်လောက်ပဲ အော်ပြောနေပါစေ သူ ပြန်မနိုးလာတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမုန်းတွေက သူ့ကို သတ်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲကနေ စီးကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ သွေးရောင်တွေလို နီမြန်းနေသလို ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို သံသယနဲ့ လဲလှယ်မိတဲ့အတွက် ကျွန်တော် ရရှိလိုက်တဲ့ ဆုလာဘ်ကတော့ တစ်သက်လုံး ပေးဆပ်ရမယ့် နောင်တတွေပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်လိုပဲ၊ တစ်ခါကွဲအက်သွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မစပ်နိုင်တော့သလို၊ အမှန်တရားကို မသိဘဲ စီရင်ချက်ချလိုက်တဲ့ ဒေါသဟာ ချစ်ရသူကိုသာမက ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပါ ထာဝရ သတ်ဖြတ်ပစ်တတ်တယ်။