သားမိုက်ရဲ့ အိမ်ပြန်ခရီး

 သားမိုက်ရဲ့ အိမ်ပြန်ခရီး

ပထမပိုင်း

ညနေခင်း၏ လိမ္မော်ရောင်သန်းနေသော နေလုံးကြီးသည် ပဲခူးရိုးမ၏ နောက်ကွယ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်နေလေပြီ။ ဖုန်တထောင်းထောင်း ထနေသော လမ်းနီကလေးအတိုင်း မင်းသန့် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဟောင်းနွမ်းနွမ်း လွယ်အိတ်တစ်လုံး ပါလာပြီး ခြေထောက်ရှိ ကတ္တီပါဖိနပ်မှာလည်း ဖုန်အလိမ်းလိမ်းနှင့် ဖြစ်နေ၏။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က ဤလမ်းအတိုင်းပင် သူ အိမ်က ထွက်ခွာသွားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် ယခုကဲ့သို့ လေးလံမနေခဲ့ဘဲ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ရန်ကုန်မြို့ကြီးဆီသို့ သွားပြီး ပိုက်ဆံတွေ အပုံလိုက်ရှာမည်၊ မိခင်ကြီးကို တိုက်အိမ်ကြီးနှင့် ထားမည်ဟု ကြုံးဝါးခဲ့သော လူငယ်လေးသည် ယခုတော့ ဆံပင်ဖရိုဖရဲ၊ မျက်တွင်းဟောက်ပက်နှင့် အရှုံးသမားတစ်ယောက်အဖြစ် ရွာအဝင်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့လေပြီ။ လမ်းဘေးရှိ တမာပင်တန်းကြီးများသည် သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသယောင် ခံစားရသည်။ လေတိုးသံများသည်ပင် "သားမိုက်... သားမိုက်" ဟု ခေါ်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် နင့်နေအောင် ခံစားနေရသော အသိတရားတစ်ခုမှာ 'ငါ့အမေ ရှိပါသေးရဲ့လား' ဆိုသည့် အတွေးပင် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယပိုင်း

ရွာအဝင်ရှိ ဝါးတားတား ချောင်းကလေးကို ဖြတ်ကျော်ရသော ဝါးတံတားလေးသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ဆွေးမြည့်နေသလို ရှိသည်။ မင်းသန့် တံတားပေါ်တွင် ခဏရပ်လိုက်မိသည်။ ကြည်လင်နေသော ရေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသောအခါ ရေထဲတွင် ပေါ်နေသော သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။ ပါးချိုင့်များ ဝင်နေပြီး မုတ်ဆိတ်မွေး ဗရပွနှင့် ဤလူကို သူ့အမေ မှတ်မိပါဦးမည်လော။ ဆယ်နှစ်ဆိုသော ကာလပတ်လုံး သူသည် အိမ်သို့ စာတစ်စောင်၊ သတင်းတစ်ခါမျှ မပို့ခဲ့မိပေ။ မြို့ကြီး၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် မိန်းမောကာ လောင်းကစားနှင့် အပျော်အပါးကြား နစ်မွန်းနေခဲ့သည်။ ပိုက်ဆံရစဉ်က အိမ်ကို သတိမရဘဲ၊ ပိုက်ဆံကုန်ပြီး ဒုက္ခရောက်ကာ အဖမ်းခံရတော့မှသာ အမေ့ကို သတိရတတ်သည်မှာ လူ့သဘာဝ၏ ယုတ်ညံ့မှုပင် ဖြစ်မည်လား။ သူ ဝင်သက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ လေထဲတွင် ပါလာသော လယ်ကွင်းပြင်၏ ရနံ့နှင့် ရွှံ့နံ့သည် သူ့ကို ငယ်ဘဝဆီသို့ အတင်းဆွဲခေါ်သွားသလို ခံစားရသည်။ ဤတံတားထက်မှ သူနှင့် သူငယ်ချင်းများ ရေခုန်ချခဲ့ဖူးသည့် ပုံရိပ်များသည် မျက်လုံးထဲတွင် ဝေဝါးစွာ ပေါ်လာသည်။

တတိယပိုင်း

ရွာလယ်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာစဉ် ရွာသားအချို့နှင့် ဆုံသော်လည်း မည်သူကမျှ သူ့ကို မမှတ်မိကြချေ။ လူကြီးအချို့မှာတော့ သူ့ကို အထူးအဆန်းသဖွယ် စိုက်ကြည့်သွားကြသည်။ မုန့်တီဆိုင်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ဦးစံအေးကတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်နေ၏။ မင်းသန့်က ခေါင်းငုံ့ကာ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားမိသည်။ "ဟေ့... ဟိုကောင် မင်းသန့် မဟုတ်လား" ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း သူ လှည့်မကြည့်ရဲခဲ့ပါ။ ရှက်စိတ်က သူ့ကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ သူသည် အောင်မြင်သူအဖြစ် ပြန်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ အရှုံးသမား၊ လူလေလူလွင့်တစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ရွာဦးကျောင်းမှ ခေါင်းလောင်းထိုးသံသည် ညနေခင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ ထိုအသံသည် သူ့နှလုံးသားကို ဆွဲဆန့်လိုက်သလို နာကျင်စေသည်။ အမေသည် ဤအချိန်ဆိုလျှင် ဘုရားဝတ်ပြုနေလောက်ပြီ။ သူ့အတွက်ရော ဆုတောင်းပေးနေဦးမည်လား။ သို့မဟုတ် သေပြီဟု မှတ်ယူကာ မေ့လျော့နေပြီလား။

စတုတ္ထပိုင်း

သူတို့အိမ်ကလေး ရှိရာ လမ်းကြားထဲသို့ သူ ချိုးကွေ့ဝင်လိုက်သည်။ အဝေးမှပင် မြင်နေရသော အိမ်အိုကလေးသည် သူ့ကို ငိုကြွေးစေချင်လာသည်။ ခြံစည်းရိုးများမှာ ပြိုပျက်နေပြီး ဆူးခြုံများ တက်နေသည်။ သူ စိုက်ခဲ့သော မြတ်လေးပန်းပင်ကြီးမှာ ခြောက်သွေ့နေပြီဖြစ်သော်လည်း အပင်ခြေတွင် အညှောက်ကလေးအချို့ ထွက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အိမ်ရှေ့က ကွပ်ပစ်ဟောင်းလေးသည်လည်း တစောင်းစောင်း ဖြစ်နေ၏။ အိမ်၏ ပုံစံမှာ အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း သက်မဲ့အရာများပင်လျှင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ခြံဝင်းအတွင်း ခြေချလိုက်သောအခါ ခြောက်သွေ့သော သစ်ရွက်များ နင်းမိသံမှာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းသွားသည်။ မင်းသန့်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ စည်းချက်မမှန်တော့ဘဲ မြန်ဆန်လာသည်။ သူသည် အိမ်လှေကားရင်းသို့ ရောက်သော်လည်း ခြေတစ်လှမ်း တက်ရန်ပင် အင်အားမရှိသလို ခံစားနေရသည်။

ပဉ္စမပိုင်း

အိမ်ပေါ်မှ တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မင်းသန့်၏ ကိုယ်လေး တုန်ရင်သွားသည်။ ထိုအသံကို သူ သိသည်။ ဆယ်နှစ်ဆိုသော ကာလက ထိုအသံကို ပို၍ အက်ကွဲသွားစေသော်လည်း သူ့အမေ၏ အသံမှန်း သူ သေချာပေါက် သိသည်။ သူ လှေကားပေါ်သို့ အသာအယာ တက်လိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းတွင် ဖျာစုတ်လေးတစ်ချပ် ခင်းထားပြီး ဘုရားစင်ရှေ့တွင် ဆီမီးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခွက် ထွန်းထားသည်။ အခန်းထောင့်ရှိ ကုတင်ဟောင်းလေးပေါ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေး တစ်ခုမှာ စောင်ပါးလေးခြုံကာ လဲလျောင်းနေသည်။ မင်းသန့်၏ မျက်ရည်များမှာ ထိန်းမရတော့ဘဲ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ "အမေ..." ဟု သူ ခေါ်ချင်သော်လည်း အသံက လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်နေသည်။ သူသည် ထိုကုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ အခန်းထဲတွင် ဆေးနံ့နှင့် ဟောင်းနွမ်းသော အဝတ်အထည်နံ့များ ရောယှက်နေသည်။

ဆဋ္ဌမပိုင်း

ကုတင်ပေါ်မှ အမျိုးသမီးကြီးမှာ တအိအိနှင့် လှုပ်ရှားလာပြီး မျက်လုံးကို အသာဖွင့်ကြည့်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တိမ်ဖုံးနေသကဲ့သို့ ဝေဝါးနေပြီဖြစ်သည်။ "ဘယ်သူလဲ... မြတ်နိုးလား" ဟု တုန်ရီသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ မြတ်နိုးဆိုသည်မှာ မင်းသန့်၏ ညီမလေး ဖြစ်သည်။ မင်းသန့်သည် ရှိုက်သံကို မနည်းထိန်းထားရင်း "ကျွန်တော်ပါ အမေ... အမေ့သား... မင်းသန့် ပြန်လာပြီ" ဟု မနည်းပြောလိုက်ရသည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမေဖြစ်သူ၏ လက်များမှာ လေထဲတွင် စမ်းတဝါးဝါး ဖြစ်လာသည်။ မင်းသန့်က အမေ့၏ လက်ကြမ်းကြီးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုလက်များသည် သူ့ကို ကျွေးမွေးခဲ့သော၊ သူ့အတွက် ပင်ပန်းဆင်းရဲခံခဲ့သော လက်များပင် ဖြစ်သည်။ အမေသည် သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း "သား... တကယ်ပဲ သားလား... အမေ အိပ်မက်မက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား" ဟု ဆိုကာ မျက်ရည်များ ဝဲလာလေသည်။

သတ္တမပိုင်း

ညီမဖြစ်သူ မြတ်နိုးသည် ရေခပ်ရာမှ ပြန်ရောက်လာပြီး မင်းသန့်ကို တွေ့သောအခါ လက်ထဲမှ ရေပုံးကို ချကာ ကြောင်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှု၊ ဝမ်းသာမှုနှင့်အတူ နာကျင်မှုများလည်း ရောယှက်နေသည်။ "ကိုကြီး... ကိုကြီး တကယ်ပြန်လာတာလား" ဟု မေးရင်း သူမ ငိုချလိုက်သည်။ မြတ်နိုးသည် မင်းသန့်ထက် ငါးနှစ်ခန့် ငယ်သော်လည်း ယခုတော့ ရုန်းကန်ရသဖြင့် အသက်ထက် ပို၍ ရင့်ကျက်နေပုံရသည်။ မင်းသန့်သည် ညီမလေးကို ကြည့်ကာ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရသည်။ "ကိုကြီး တောင်းပန်ပါတယ် မြတ်နိုး... ကိုကြီး မှားခဲ့တယ်" ဟု သူ ဆိုမိသည်။ ညစာစားချိန်တွင်တော့ သူတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်နှင့် အမေတို့ ဆုံကြသည်။ ဟင်းကောင်းကောင်း မပါသော်လည်း ဤညစာသည် မင်းသန့်ဘဝတွင် အနွေးထွေးဆုံးသော ထမင်းတစ်နပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

အဋ္ဌမပိုင်း

ညဉ့်နက်လာသော်လည်း မင်းသန့် အိပ်မပျော်နိုင်သေးချေ။ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပစ်တွင် ထိုင်ရင်း ကြယ်များကို ကြည့်နေမိသည်။ မြတ်နိုးက ဘေးတွင် လာထိုင်ပြီး အိမ်၏ အခြေအနေများကို ပြောပြသည်။ သူ ထွက်သွားပြီးနောက် အဖေ ဆုံးသွားခဲ့ပုံ၊ အမေသည် သူ့ကို နေ့တိုင်း စောင့်မျှော်ရင်း မျက်စိကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပုံများကို ကြားရသောအခါ မင်းသန့် ရင်ထဲတွင် ဓားနှင့် မွှန်းသလို ခံစားရသည်။ "အမေက နေ့တိုင်း ဘုရားရှိခိုးရင် ကိုကြီးကိုပဲ ဆုတောင်းပေးတာ။ ကိုကြီး ဘယ်မှာပဲရှိရှိ ဘေးကင်းဖို့၊ ထမင်းဝဝစားရဖို့ပဲ အမေ ဆုတောင်းတယ်" ဟု မြတ်နိုးက ပြောပြသည်။ မင်းသန့်သည် မိမိကိုယ်မိမိ သတ်သေချင်လောက်အောင်ပင် မုန်းတီးမိသွားသည်။ သူသည် မြို့ပေါ်တွင် မိန်းမ၊ အရက်၊ လောင်းကစားတို့နှင့် ပျော်ပါးနေချိန်တွင် အမေသည် သူ့အတွက် ဆုတောင်းပေးနေခဲ့သည်မှာ ဘယ်လောက်တောင် မတရားလိုက်သလဲ။

နဝမပိုင်း

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် မင်းသန့်သည် အစောကြီး ထကာ ခြံထဲက မြက်များကို ရှင်းသည်။ ပြိုနေသော ခြံစည်းရိုးကို ပြန်ပြင်သည်။ သူသည် တစ်ချိန်က ပျော့ညံ့ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ သူ့အမှားကို လုပ်အားဖြင့် ပြန်လည်ပေးဆပ်ချင်နေသည်။ ရွာသားအချို့ လမ်းလျှောက်ရင်း သူ့ကို လှမ်းကြည့်ကြသည်။ အချို့က နှုတ်ဆက်ကြပြီး အချို့ကတော့ ကွယ်ရာတွင် အတင်းပြောကြသည်။ သို့သော် မင်းသန့် ဂရုမစိုက်ပါ။ သူ ဂရုစိုက်သည်မှာ အမေ့၏ အပြုံးနှင့် ညီမလေး၏ ပခုံးပေါ်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို လျှော့ချပေးနိုင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် မြို့မှာ ရခဲ့သော ဒဏ်ရာများကို ရွာက မြေနံ့၊ သစ်နံ့များနှင့် ကုစားနေမိသည်။

ဒသမပိုင်း

နေ့လည်ခင်းတွင် အမေသည် လေသာဆောင်တွင် ထိုင်ရင်း မင်းသန့်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ "သား... နားပါဦး၊ ပင်ပန်းနေဦးမယ်" ဟု ဂရုတစိုက် ပြောသည်။ မင်းသန့်က အမေ့ခြေရင်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ "အမေ... သားကို စိတ်မနာဘူးလား။ သားက အမေ့ကို ပစ်ထားပြီး ဘာသတင်းမှ မပေးခဲ့တာ" ဟု မေးလိုက်သည်။ အမေသည် မင်းသန့်၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း "အမေတို့ဆိုတာ သားသမီးအပေါ် စိတ်နာရိုး ထုံးစံမရှိပါဘူး သားရယ်။ သား ပြန်လာတာနဲ့တင် အမေ့အတွက် အရာအားလုံး ပြည့်စုံသွားပါပြီ။ သားမှာ ပိုက်ဆံတွေ ပါမလာလည်း အမေ ဂရုမစိုက်ဘူး။ သား ကိုယ်တိုင် ပြန်ပါလာတာက အမေ့အတွက် အကောင်းဆုံး လက်ဆောင်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားသည် မင်းသန့်၏ ရင်ထဲက အမုန်းတရားနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်များကို အရည်ပျော်ကျသွားစေသည်။

ဧကာဒသမပိုင်း

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ မင်းသန့်သည် ရွာထဲရှိ အလုပ်ကြမ်းများကို လိုက်လုပ်သည်။ လယ်ထဲတွင် ကူသည်။ ထင်းခွေသည်။ သူသည် အရင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ ကြိုးစားအားထုတ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်။ ရွာသားများကလည်း သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်လက်ခံလာကြသည်။ တစ်ညတွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသည်။ အိမ်ခေါင်မိုးက ယိုနေသဖြင့် မင်းသန့် ခေါင်မိုးပေါ်တက်ကာ ဖာထေးရသည်။ မိုးရေထဲတွင် သူ ရယ်မောမိသည်။ ဤသည်မှာ ဘဝပင် မဟုတ်လား။ အခက်အခဲရှိမည်၊ ပင်ပန်းမည်၊ သို့သော် မိသားစုနှင့်အတူ ရှိနေရခြင်းသည်သာ စစ်မှန်သော ချမ်းသာမှုဖြစ်သည်။ သူသည် မြို့ကြီး၏ ဟန်ဆောင်မှုများကြားတွင် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော သူ့ဝိညာဉ်ကို ဤရွာကလေးတွင် ပြန်လည်တွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒွါဒသမပိုင်း

တစ်နှစ်ခန့် ကြာသောအခါ မင်းသန့်တို့ အိမ်ကလေးသည် အသစ်စက်စက် မဟုတ်သော်လည်း သပ်ရပ်လှပနေပြီဖြစ်သည်။ ခြံထဲတွင် ပန်းပင်များ ပွင့်နေပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းများက စိမ်းစိုနေသည်။ အမေ့၏ မျက်စိကိုလည်း မြို့သို့သွားကာ ခွဲစိတ်ပေးခဲ့သဖြင့် ယခုဆိုလျှင် အမေသည် သားဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ပြတ်ပြတ်ထင်ထင် မြင်နေရပြီဖြစ်သည်။ ညနေခင်း တစ်ခုတွင် သူတို့ မိသားစု သုံးယောက် ဘုရားစင်ရှေ့တွင် အတူတူ ဘုရားရှိခိုးကြသည်။ ဆုတောင်းသံများပြီးနောက် မင်းသန့်သည် အမေ့ကို ရှိခိုးကန်တော့သည်။ "အမေ... သားကို ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။ အမေက ပြုံးကာ "သားမိုက်ဆိုတာ အိမ်ပြန်လမ်း ပျောက်နေတာပါ သားရယ်။ အိမ်ပြန်လမ်းကို ပြန်တွေ့သွားတဲ့သူကို ဘယ်သူကမှ အပြစ်မဆိုကြပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။ မင်းသန့်သည် အမေ့ကို ဖက်ထားရင်း အဝေးက လိမ္မော်ရောင် နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့လေပြီ။ ဤအိမ်ပြန်ခရီးသည် ခရီးတစ်ခု၏ အဆုံးသတ်မဟုတ်ဘဲ ဘဝသစ်တစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်ပါတော့သည်။