ကြားဘူဝင်လာသော အိမ်ထောင်ရေး
ကြားဖူးဝင်လာသော အိမ်ထောင်ရေး
အခန်း ()
ကျွန်မလက်သူကြွယ်က လက်ထပ်လက်စွပ်လေးဟာ အရင်ကထက်စာရင် အတော်လေး ချောင်နေခဲ့ပြီ။ အိမ်ထောင်သက် ခြောက်နှစ်ဆိုတာ တချို့အတွက်တော့ တိုတောင်းပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ တစ်ဘဝစာလို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့တာပါ။ ကိုမင်းသူက ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာ၊ ခိုင်မာတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသစ်ပင်ကြီးရဲ့ အရိပ်ဟာ အခုတော့ ကျွန်မအတွက် အေးမြမှုမပေးနိုင်တော့ဘဲ အမှောင်ထုကိုပဲ သယ်ဆောင်လာခဲ့တယ်။
အိမ်ထဲမှာ အရင်လို စကားပြောသံတွေ မရှိတော့ဘူး။ ထမင်းဝိုင်းမှာ ဟင်းပန်းကန်တွေရဲ့ ထိခတ်သံနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်က လူရဲ့ သက်ပြင်းချသံပဲ ရှိတော့တယ်။ ကိုမင်းသူ့ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူ့မျက်လုံးတွေက ကျွန်မဆီမှာ မရှိတော့တာကို သတိထားမိလာတယ်။ သူဟာ ကျွန်မဘေးမှာ ရှိနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ တခြားတစ်နေရာကို လွင့်စင်နေသလိုပဲ။
အခန်း ()
ကျွန်မတို့ ချစ်သူဘဝတုန်းက ကိုမင်းသူဟာ ကျွန်မကို တစ်စက္ကန့်တောင် အလွတ်မပေးခဲ့တဲ့သူပါ။ "သီရိက ကိုယ့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်ပဲ" လို့ သူ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့မှာ ကလေးမရနိုင်သေးပေမဲ့ သူကတော့ "နှစ်ယောက်ထဲ အေးအေးဆေးဆေး နေရတာပေါ့" လို့ အမြဲနှစ်သိမ့်ပေးတတ်သူ။ ညဘက်တွေမှာ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း သူဖတ်ပြတဲ့ ဝတ္ထုတိုလေးတွေက ကျွန်မအတွက် အိပ်မွေ့ချတေးသံတွေပေါ့။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ခဲ့ဖူးတယ်။
အခန်း ()
အလှည့်အပြောင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်က စခဲ့တာပါ။ ကိုမင်းသူ့ရဲ့ ဖုန်းထဲကို စိမ်းသက်တဲ့ နံပါတ်တစ်ခုဆီက ဖုန်းတွေ ခဏခဏ ဝင်လာတတ်တယ်။ သူက ကျွန်မရှေ့မှာ ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ ဖုန်းလာရင် အခန်းပြင် ထွက်သွားတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ သန်းခေါင်ယံမှာ ဖုန်းမက်ဆေ့ခ်ျဝင်သံ ကြားရင် သူက အလန့်တကြားနဲ့ ဖုန်းကို ကောက်ယူကြည့်တတ်တယ်။
ကျွန်မ မေးတဲ့အခါတိုင်း "အလုပ်ကိစ္စပါ သီရိရယ်၊ မင်းမသိတာ ပိုကောင်းပါတယ်" လို့ပဲ အမြဲပြောတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သံသယတွေက အဲဒီမှာတင် မြစ်ဖျားခံခဲ့တာပါ။ "မင်းမသိတာ ပိုကောင်းပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်မနှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းနေသလိုပဲ။ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုမှာ တစ်ယောက်ယောက်က "မသိတာ ပိုကောင်းတယ်" လို့ စပြောပြီဆိုကတည်းက အဲဒီကြားထဲမှာ တတိယလူ တစ်ယောက်ယောက် ဒါမှမဟုတ် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ဝင်ရောက်နေပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။
အခန်း ()
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူ့ဖုန်းကို ခိုးကြည့်မိတယ်။ မက်ဆေ့ခ်ျထဲမှာ "မေ" ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဆီက စာတွေ။ "ဒီနေ့ ဆေးခန်းသွားရမယ်နော်"၊ "ကိုယ့်ကို လာတွေ့ဦးမလား"၊ "တောင်းပန်ပါတယ် အလုပ်ရှုပ်နေတာ သိပေမဲ့ ကိုယ် အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ပါ" တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ 'မေ' ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ကိုမင်းသူ သူ့ကို ဆေးခန်းလိုက်ပြနေတာလား။ ကျွန်မတို့ရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေကို သူ ဘယ်မှာ သုံးနေတာလဲ။ အဲဒီညက ကိုမင်းသူ အိမ်ပြန်နောက်ကျတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်တော့ သူဖုန်းမကိုင်ဘူး။ 'Seen' ဖြစ်သွားပေမဲ့ ပြန်စာမလာဘူး။ ကျွန်မ တစ်ညလုံး အိပ်ရာပေါ်မှာ လူးလိမ့်ရင်း ငိုနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မအပေါ် သစ္စာရှိလှပါတယ်ဆိုတဲ့ ယောက်ျားက အခုတော့ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ပင်ပန်းမှုကို ဖေးမနေတယ်ပေါ့။
အခန်း ()
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ ကိုမင်းသူ့နောက်ကို တိတ်တိတ်လေး လိုက်ခဲ့မိတယ်။ သူ အလုပ်ဆင်းတော့ ရုံးကို မသွားဘဲ မြို့ပြင်က ဆေးရုံလေးတစ်ခုဆီကို ဦးတည်သွားတယ်။ နှလုံးသားက တဆစ်ဆစ် နာကျင်နေပေမဲ့ အမှန်တရားကို သိချင်တဲ့စိတ်က ကျွန်မကို တွန်းပို့နေတယ်။ သူ ဆေးရုံထဲက အခန်းတစ်ခုရှေ့မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးက ငယ်ငယ်လေး၊ အသားဖြူဖြူ ပိန်ပိန်ပါးပါးလေး။ သူက ကိုမင်းသူ့ကို မြင်တာနဲ့ အားကိုးတကြီး ပြေးဖက်တယ်။ ကိုမင်းသူကလည်း သူ့ကို ထွေးပွေ့ထားပြီး ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးနေတယ်။
ကျွန်မ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ နေရာ၊ ကျွန်မ ရသင့်ရထိုက်တဲ့ ထွေးပွေ့မှုတွေကို တခြားမိန်းမတစ်ယောက်က ရယူထားတာလား။ ကျွန်မ ဘာမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ အဲဒီအခန်းထဲကို ဝုန်းကနဲ ဝင်သွားလိုက်တယ်။
"ဒါလား ရှင့်ရဲ့ အလုပ်ကိစ္စဆိုတာ... ဒါလား ကျွန်မ မသိတာ ပိုကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ အမှန်တရားက!"
ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်သံကြောင့် နှစ်ယောက်လုံး လန့်သွားကြတယ်။ ကိုမင်းသူ့ မျက်နှာက သွေးမရှိတော့သလို ဖြူလျော့သွားတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးကတော့ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်နေတယ်။
အခန်း ()
"သီရိ... မင်း... မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး..."
"ကျွန်မကို ဘာမှ မရှင်းပြနဲ့တော့ ကိုမင်းသူ။ ရှင် သစ္စာဖောက်တာပဲ။ ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ။ ရှင့်ရဲ့ မယားငယ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှင့်ရဲ့ ချစ်သူဟောင်းလား။ ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ"
ကျွန်မ ငိုယိုပြီး အော်ဟစ်နေတုန်းမှာပဲ အဲဒီမိန်းကလေးက ကုတင်ပေါ်ကို လဲကျသွားတယ်။ ကိုမင်းသူက သူ့ကို အမြန်ဖေးမပြီး ဆရာဝန်ကို အော်ခေါ်တယ်။ ကျွန်မ ကြောင်ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ကိုမင်းသူက ကျွန်မဘက်ကို လှည့်ပြီး မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြောလာတယ်။
"သူက ငါ့ညီမလေးပါ သီရိရယ်... ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ညီမလေး မေသက်"
ကျွန်မ နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်မိတယ်။ ကိုမင်းသူမှာ ညီအစ်ကို မောင်နှမ မရှိဘူးလို့ ကျွန်မကို ပြောခဲ့တာလေ။
"ငါ မင်းကို လိမ်ခဲ့မိတယ်။ ငါ့မှာ ညီမလေး တစ်ယောက်ရှိတာ မင်းကို မပြောခဲ့ဘူး။ ငါ့မိဘတွေက မင်းနဲ့ မတွေ့ခင်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့တာ။ မေသက်က တောမှာ ကျန်ခဲ့တာ။ သူက သွေးကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့်။ သူက ငါ့ဆီကို အကူအညီတောင်းပြီး ရောက်လာချိန်မှာ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ ငါ့ရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ အကုန်လုံး သူ့ကို ကုပေးနေရတာ။ မင်းကို ပြောလိုက်ရင် မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့၊ မင်း စိုးရိမ်မှာစိုးလို့ ငါ ဖုံးကွယ်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့... ငါ မင်းကို မပြောရဲတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိသေးတယ်"
ကိုမင်းသူက အိတ်ထဲက ဆေးစစ်ချက်စာရွက်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးတယ်။
"ငါလည်း သူ့ကို သွေးရည်ကြည် ပေးနိုင်ဖို့ စစ်ကြည့်ရင်းနဲ့ သိလိုက်ရတာ။ ငါ့မှာလည်း မျိုးရိုးလိုက်တဲ့ နှလုံးရောဂါ အသည်းအသန် ဖြစ်နေပြီ သီရိ။ ငါ အသက်ရှင်ဖို့ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ မင်းကို ဒီလို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ မပေးချင်လို့၊ ငါ သေသွားရင် မင်း ပိုခံစားရမှာစိုးလို့ ငါ မင်းကို တဖြည်းဖြည်း အဝေးကို တွန်းပို့နေခဲ့တာ... ငါ့ကို မုန်းပြီး ထွက်သွားအောင် ငါ ကြိုးစားနေခဲ့တာပါ"
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ သစ္စာဖောက်တယ်လို့ ထင်မှတ်ထားတဲ့ ယောက်ျားက ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် နာကျင်မှုတွေကို တစ်ယောက်တည်း ထမ်းပိုးနေခဲ့တာလား။ သူ တခြားမိန်းမကို ဖက်ထားတယ်ဆိုတာ သေခါနီး ညီမဖြစ်သူကို အားပေးနေတာပဲလား။
အခန်း ()
အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာရာဟာ နောက်ကျလွန်းနေခဲ့ပြီ။ ကိုမင်းသူဟာ အဲဒီဆေးရုံမှာတင် နောက်ထပ် သုံးလပဲ ခံခဲ့ရှာတယ်။ ညီမဖြစ်သူကလည်း သူ့နောက်မှာတင် လိုက်သွားခဲ့တယ်။
အခုတော့ ကျွန်မ အိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း။ ကျွန်မရဲ့ လက်သူကြွယ်က လက်စွပ်လေးဟာ အခုတော့ အသားထဲမှာ တင်းကျပ်နေသလို ခံစားရတယ်။ ကိုမင်းသူ ထားခဲ့တဲ့ ဒိုင်ယာရီထဲမှာ စာတစ်ကြောင်း ရေးထားတယ် - "သီရိ... မင်းကို မနာကျင်စေချင်လို့ ဖုံးကွယ်ခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေက မင်းကို ပိုပြီး နာကျင်စေခဲ့မှန်း သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ငါ့မှာ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။"
ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုမှာ "မသိတာ ပိုကောင်းတယ်" ဆိုတဲ့ စကားထက် ပိုပြီး အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေတာ မရှိတော့ဘူးဆိုတာပါပဲ။ နာကျင်မှုဖြစ်ဖြစ်၊ ဝမ်းနည်းမှုဖြစ်ဖြစ် အတူတူ ထမ်းပိုးခွင့် မရလိုက်ခြင်းဟာ သစ္စာဖောက်ခြင်းထက်တောင် ပိုပြီး ခါးသီးပါလား။
သင်ခန်းစာ - ချစ်ရသူအား ကာကွယ်လိုသော စေတနာဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်သည် တစ်ခါတရံတွင် ပွင့်လင်းသော အမှန်တရားထက် ပိုမို၍ အဆိပ်ပြင်းတတ်သည်။